December 2007
Op een gegeven moment constateerde ik een verdikking in mijn borst. Ik was niet gealarmeerd, maar we weten allemaal wat hierbij de grootste angst is, nietwaar?. Ik schoot niet meteen in een stress. Het was namelijk niet de eerste keer.
Zo’n tien tot twaalf jaar geleden voelde ik ook iets. Ik heb toen heb vrijwel direct een afspraak gemaakt met de dokteren werd doorverwezen. Een bultje dat ik overigens zelf ontdekt had en niet op de mammogram te zien bleek. Het knobbeltje is onder plaatselijke verdoving verwijderd en bleek een vetbultje te zijn. Het gebruik van vitamine E olie heeft er voor gezorgd dat dit verhaal met een beschaafd litteken is afgesloten.
Dit maal voelde het anders aan. Het was niet zozeer een knobbeltje, maar een harde schijf. Manlief ook even laten voelen en samen besloten we dat ik er maar zo snel mogelijk naar moest laten kijken. We zijn uiteindelijk niet gek, hè? Afijn, de maandag daarop de huisarts gebeld en dinsdag op consult. De huisarts was zeer begaan, verwees me door naar het ziekenhuis en belde me later nog op om te vragen of hij de afspraak met het ziekenhuis, die dinsdag daarop moest bespoedigen. Omdat ik geen angst of ongerustheid voelde, besloten we het gewoon op dinsdag te houden omdat ik dan alle onderzoeken aaneengesloten kon ondergaan.
Toen ik dus dit keer een verdikking voelde, was ik in eerste instantie niet ongerust. Ik ben eerlijk gezegd naar de huisarts gegaan om mijn man gerust te stellen. De huisarts nam het echter serieus en stuurde mij zo snel mogelijk door naar het ziekenhuis voor een borstonderzoek op de mammapolie. Ik was nog steeds niet ongerust en ook mijn man had zo iets van “je hoeft je niet druk te maken want je bent niet het type voor kanker”. Hier kom ik later op terug…De dagen daarop begon ik met het insmeren van mijn borst, mijn gedachten er op af te stemmen en de ‘opdracht’ aan mijn lichaam te geven deze ongerechtigheid te verhelpen en voelde ik de verdikking afnemen, dus waren we geen van beiden erg ongerust toen we naar het ziekenhuis gingen.
Tijdens het bezoek aan het ziekenhuis werd ik in een klein onderzoekkamertje te woord gestaan. Eerst door een verpleegkundige die mijn borsten en oksels onderzocht en een vragenlijst invulde. Daarna volgde een flitsbezoek van de chirurg met een arts in opleiding. Allemaal in het piepkleine kamertje, dat niet genoeg ruimte bood voor ieder om plaats te nemen, zodat ik in eerste instantie tegen hen ‘op mocht kijken’.
In de brochure die ik van mijn huisarts had meegekregen stond over het gesprek met de chirurg het volgende: “Hij vraagt u naar uw klachten en informeert naar uw gezondheid, uw medische voorgeschiedenis en uw medicijngebruik. Na het gesprek zal de chirurg uw borsten onderzoeken.” Het informeren naar de gezondheid e.d. werd door hem dus gewoon overgeslagen en werd meteen met het borstonderzoek begonnen, waarna ik zo snel mogelijk werd doorverwezen voor vervolgonderzoeken. De chirurg vertelde dat er een mammografie gedaan moest worden, daarna een echo en wanneer noodzakelijk zou er ook een punctie gedaan worden. Aangezien dit in de papieren stond die ik voorheen van de huisarts had meegekregen, schrok ik daar niet van. Toen ik over bepaalde klachten wilde praten zei hij “dat komt nog wel, laat je eerst maar onderzoeken”. Ik was nog steeds niet ongerust, maar voelde me als persoon niet serieus genomen.
Omdat het voor mijn gevoel niet anders kon, heb ik dus als eerste een mammogram laten maken. Niemand had mij op dat moment verteld dat de pijnlijke compressie van het borstweefsel de mogelijkheid op metastase met 80% kan verhogen. Ik onderging de onderzoeken en beantwoordde de vragen geduldig, waarbij de vraag waarom ik niet meegedaan had aan het bevolkingsonderzoek vele malen terug kwam. Mijn antwoord daarop is duidelijk: ik heb daar geen vertrouwen in. Ten eerste was destijds het bultje dat ik duidelijk kon voelen niet te zien en ten tweede ben ik in principe tegen alle preventieve onderzoeken. Ze brengen stress mee, zijn niet altijd even duidelijk en ik vertrouw zodanig op mijn levensloop dat wanneer ik een ziekte of ongerechtigheid zou ontdekken, dat voor mij vroeg genoeg zou zijn. Uiteraard viel dit net echt in goed aarde, maar degene die de foto’s maakte zei eigenlijk vrijwel meteen wat ik ook dacht, namelijk dat het mijn lichaam is en haar uiteindelijk niets aanging.
Ik heb het onderzoek echter lijdzaam ondergaan en kreeg een complimentje dat ik me zo goed ontspande en dat het dan minder pijn deed. Het feit dat ik geen krimp gaf wilde echter niet zeggen dat het niet pijnlijk was. De foto’s gingen in één keer goed, wat wel zo prettig was, want ik was vergeten hoe vreselijk pijnlijk en ongemakkelijk deze foto’s zijn. Maar ja, wat moet dat moet dacht ik, net als het daarop volgende onderzoek op de afdeling radiologie. Dit hield in: een echografie en een biopsie.
Door naar de afdeling waar de echo gemaakt zou worden, en daar zag ik niet tegen op tot het moment dat me verteld werd wat er zou gaan gebeuren. Ik ging er van uit dat de echo het minst pijnlijke onderdeel was, en in principe was dat ook zo, ware het niet dat ze meteen wat puncties gingen doen.
Ik was even verbaasd en min of meer overdonderd, want ik had begrepen dat die beslissing door de chirurg genomen zou worden, naar aanleiding van de foto’s en echo. Tja, als je met ontblootte borsten op de bank ligt loop je niet zomaar weg, dus ook dit vervelende onderdeel onderging ik zo ontspannen mogelijk. Terwijl ik daar op de behandeltafel lag, dacht ik bij mezelf “wat láát je met jezelf doen”. En ja, toen begon ik me toch wel een beetje ongerust te maken. Op het moment dat het echt vervelend en pijnlijk werd dacht ik aan mijn dappere kleindochter, die al zoveel pijn en vervelende onderzoeken heeft gehad, en werkelijk……dat hielp!
Toen ik klaar was met deze behandelingen en richting koffieshop ging, waar Harrie (mijn mna) op me zou wachten, kwam die net min of meer ongerust naar me toe met de vraag waarom het maken van wat foto’s zo lang moest duren. Ook hij had begrepen dat een eventuele punctie pas naderhand gedaan zou worden, dus het lag toch niet (alleen) aan mij dat dit verkeerd begrepen was.
Na deze onderzoeken zijn we (mijn man en ik) weer naar de afdeling chirurgie gegaan voor een vervolggesprek met de chirurg, die me onomwonden vertelde dat er wel wat zat, en dat ik doorverwezen werd naar een specialist op het gebied van de mammografie. Dit gebeurde weer (staande) in hetzelfde kleine kamertje, en ik kan niet anders zeggen dan dat er een soort van opgetogen sfeer hing van “we hebben er weer één”. Ik kan u wel vertellen dat de hele onpersoonlijke manier van benaderen mijn behoorlijk in het verkeerde keelgat is geschoten.
Er werd voor mij een afspraak gemaakt aan het einde van de komende maandagochtend.
Aangezien ik ook begrepen had dat de puncties niet voor niets waren, en eerst de uitslag van de kweek binnen moest zijn, begon ik me min of meer ongerust te maken over het gedrag van de specialisten. De kweek zou 2 tot 3 dagen duren, de afspraak 6 dagen, dus vroegen wij of dat nou net niet eerder kon. Nou wilden we het weten ook!
Ik kreeg dus een belafspraak voor de komende donderdag, wat inhield dat ik eerst moest bellen of de uitslag van de kweek al binnen was. En passant werd me nog meegedeeld dat ik me er maar vast op moest voorbereiden dat er een stuk weggesneden zou worden, en of de lymfeklier zou blijven zitten was afhankelijk van de uitslag. Nou begon ik toch wel ongerust te worden.
Willeke
|
