Vandaag gaat het weer effies mis! Gisteren was ik min of meer euforisch vanwege mijn ervaring tijdens de crematie en het staaltje van toeval en synchroniciteit dat hier uit bleek. Ik beken het. Ik ben een soort van junkie die kickt op de signalen vanuit de kosmos die mij het gevoel geven dat er duidelijk meer is dat datgene wat wij met het blote oog kunnen aanschouwen. Hoe mooi de ervaring van gisteren ook was, het was wel gebaseerd op een groot verdriet en verlies om zo’n bijzondere vrouw. En dan zit ik hier even lekker te trippen op het positieve gevoel dat ik er aan over gehouden heb! Een gevoel waar ik trachtte aan de hand van eerdere notities  woorden aan te geven, om zodoende te verdwalen in details die mij juist van deze verwondering wegvoerden….

En nu komen we precies aan de kern van het geheel: ik functioneer niet binnen bepaalde kaders waarvan ik gemerkt heb dat niet alleen anderen mij daar in trachten onder te brengen. Nee, ik heb gemerkt dat ik mezelf op een geheel andere manier daar vrijwillig in manoeuvreer. En door te trachten de wonderbaarlijke levensles die I* me gebracht heeft chronologisch onder woorden te brengen voor datgene wat uiteindelijk mijn boek zou moeten worden, ben ik voorbij gegaan aan de essentie. Gevoelens en belevingen die momenteel door mij heen gaan, aandacht vragen en verwoord willen worden. Alsof het ineens van levensbelang is alle reeds opgeschreven informatie te ordenen! Alsof een levensles die zo’n indruk gemaakt heeft zomaar vergeten zou kunnen worden!

Het gevolg? Een levensgrote blokkade bij datgene wat ik me had voorgenomen en dat K*gevoel dat “er iets niet helemaal in de haak is”. Dit gevoel laat zich niet wegdrukken en vraagt mijn aandacht vraagt in de vorm van verdriet-, verlies- en/of depressiegevoelens en een (inmiddels voor mij heel herkenbare) een druk op mijn rug en borst. Ik besloot de boel even los te laten, omdat het toch allemaal niet wilde lukken en ook dat al een duidelijke aanwijzing was. We zijn samen in het laatste zonnetje naar de winkels gelopen, onderwijl dit onderwerp besprekend. En waar ik dus maar eens lekker aandacht aan moet geven, besloot ik,  is het feit waarom ik toch in vredesnaam steeds die behoefte voel om mezelf verplichtingen op te leggen….

Gisteravond kon ik niet in slaap komen en barstte in van de energie, maar omdat ik nou eenmaal ziek ben en mijn energie voor mijn genezing nodig heb, besloot ik niet te doen wat ik normaal gesproken altijd wel deed, namelijk schrijven. Voor straf heb ik heel lang wakker gelegen en niet één van de ontspanningsoefeningen schenen te werken. Toch maar mijn hemi-sync opgezet (ik had me voorgenomen dit niet meer voor het slapen gaan te doen omdat ik er zo ‘wakker’ en energiek van word) en uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Vanochtend heb ik de wave meteen maar vervangen door de volgende (4e) oefening. Vanaf de eerste oefening wordt ons aangeleerd alle problemen, zorgen en andere rompslomp in een doos met zware deksel te stoppen, een soort van persoonlijke doos van Pandora dus, omdat je die tijdens de oefeningen niet nodig hebt. Heerlijk! Ik had een manier gevonden om me er met een “Jantje van leiden” vanaf te maken en frommelde al mijn problemen onder de noemer “maatschappij” in de doos. Niet apart benoemen, want dan zou er juist de aandacht naar uit gaan. En weet je, het werkte ook nog (dacht ik). Het mooiste is dat je aan het einde van die oefeningen niet eens gesommeerd wordt om die doos weer tevoorschijn te halen. Ik had voor mezelf al bedacht dat dit een mooie manier was om los te laten. Ja hoor!

Vanochtend de 4e oefening: ‘Loslaten en opnieuw opladen’. Ik was al in volkomen ontspannen staat toen de geluiden aangaven dat ik op de oefeningen vooruit gelopen was. Prima, doen we het gewoon overnieuw, toch? En toen kwam het: geheel onverwacht begon de spreker over die doos waar al die problemen in gestouwd zijn die je los wilde laten. Even flitste het door mij hoofd dat hier sprake was van een foutje, omdat we dat gedeelte al gehad hadden, maar wat schetst mijn verbazing? Die persoonlijke doos van Pandora, die doos met die heeeele zware deksel, die doos waar ik alles onder de noemer maatschappij in ondergebracht had, die doos die je zo’n fijn gevoel gaf om die los te laten. Nou, díe doos wordt je nu gesommeerd open te doen. Nou, daar gaan we lekker niet aan beginnen hè? Ik voelde me net zo lekker toppie en relaxed en dat fijne gevoel wilde ik graag vasthouden.

Toen ik me af moest stemmen op de eerste de beste angst die op me af kwam bij het openen van de doos, voelde ik niets anders dan een groot blank gat. Mooi zo, ik had er toch niet zoveel zin in. Ik was al helemaal vrij van mijn angsten en ik kon met de beste wil van de wereld niets bedenken. Nou jaaaa, een heel klein gevoeletje dan….angst om niet (of verkeerd) begrepen te worden. Poef, loslaten die angst. Kijken welke emotie er achter die angst zat…verdriet. Poef, loslaten die emotie. Jee, wat deed ik dat goed zeg. En makkelijk!!! Volgende angst…..leeg, helemaal leeg. Ik verdween in een gat in de tijd tot het moment dat ik “weer terug geroepen werd”. Mooi, dat had ik even snel afgewerkt. Voor mij geen angsten en emoties meer. Door naar de 5e oefening….of toch maar niet??????

Nou, er is dus een reden waarom er een lange periode van stilte ligt tussen het openen van de box en het moment dat je die de rug toe mag keren. Misschien zijn ze makkelijker herkenbaar wanneer je ze benoemd, en nu het toch de bedoeling is dat je er mee aan de slag gaat….

Het is wonderbaarlijk zoals ik nu merk dat ik op het moment dat ik mijn gevoelens verwoord, deze ook los kan laten. Alsof er een engeltje over mijn schouder mee staat te lezen en denkt, oké, ze heeft het door, haar die druk maar weer weg…

Ik besef dat mijn geest truckjes met mij uithaalt en herinner mij de raad om de Hemi-sync minstens een aantal malen te herhalen voor de overstap naar een andere te maken. En drie keer is nou eenmaal niet voor niets scheepsrecht (stomme uitdrukking trouwens) !!!