De crematie was uiteraard heel druk bezocht, maar dat verbaasde ons niets want I* was het stralende middelpunt, waar ze ook kwam. Het zag er naar uit dat wij moesten blijven staan en ik had bij het zien van de menigte al zo’n voorgevoel zodat we in de ontvangsthal al even zijn gaan zitten. Helemaal vooraan was een stoel vrij en toen er werd aangegeven dat die gebruikt mocht worden door iemand die moeite had met zo’n lange tijd te staan, aarzelde ik geen moment en nam deze plek in. Ik had hierdoor echt een ereplaats en direct zicht op de foto van de kist.

Heel mooi vond ik het ook dat na het welkomstwoord een live optreden volgde van een van haar zoons, die het lievelingslied van zijn moeder ten gehore bracht. Een voor mij tot dat moment onbekend lied dat Irma thuis vaak zong: Nature Boy. Ik werd er meteen door geraakt aangezien er een stukje tekst in zat dat precies uitdrukte wat ik voelde. Zo toepasselijk bij de woorden die ik de afgelopen dagen in de inleiding van mijn 'boek' had neergezet dat het me meteen diep raakte.

Tja, en het hield maar niet op: er werden twee gedichten voorgedragen van Bram Vermeulen: testament en (ja hoe kan het ook anders) De steen. Haar man richtte, liefdevol gesteund door één van zijn schoondochters, nog even het woord aan I* en vertelde ons over zijn ervaring waardoor het hem duidelijk werd gemaakt dat hij "haar los moest laten".  Dit gebeuren had plaats gevonden vlak voordat wij I* ons laatste bezoek brachten en ik wist meteen dat de oorsprong vormde van de woorden die hij die nacht voor ons bezoek opgeschreven had en waarin hij aangaf dat ze “vrij was om te gaan”. Het bleek just deze energie die ons bezoek destijds dat speciale karakter had gegeven.

Net als wij dacht de familie op dat moment dat ze I* binnen een paar dagen af moesten staan, maar zoals altijd stelde ze iedereen voor verrassingen door een laatste opleving. Ze heeft al haar energie gestoken in het halen van haar 79e verjaardag en kwam op het laatst nog even op het idee dat het wel leuk zou zijn als haar man nog een feestje ter hare ere zou geven. Nog later kwam ze op het idee dat het nóg leuker zou zijn als ze daar nog zelf bij zou wezen en al haar laatste krachten heeft ze gestoken in dit feest, waar ze 4 dagen voor haar overlijden met de ambulance naar toe gebracht was. Dit feit geeft op zich al aan wat een bijzondere vrouw ze was.

Het feit dat de hele familie zoveel sereniteit uitstraalde, zoveel liefde die vrijelijk kon vloeien door het feit dat ze dit heengaan aanvaard hebben, kon er voor zorgen dat I* haar rechtmatige plaats aan het firmament in kan nemen, uiteraard na het bijwonen van dit feestje waarin ze voor het laatst het middelpunt vormde.

Als klap op de vuurpijl werd als allerlaatste lied nog Eleni gedraaid. Uitgerekend dat lied dat H* altijd tot tranen toe beweegt en dat hij veel draaide in de periode voordat we dit stel leerden kennen. Juist het draaien van die muziek in die bepaalde periode was er mede de reden van dat ik H* die middag meegetroond had naar de Ramé Ramé….Voor mij een absoluut bewijs dat het hele Universum soms samenspant om bijzondere ervaringen op ons pad te brengen, die mij weer op hun beurt weer sterken in het feit dat “alles goed is zoals het is” en de dingen “zijn zoals ze zijn”. Als wij maar naar ons hart durven luisteren.

B* heb ik nog een dikke knuffel gegeven en hij vertelde met tranen in zijn ogen dat hij ons niet had kunnen bereiken om ons uit te nodigen voor het feest, maar dat I* al had gezegd dat we “er in gedachten bij waren”. Ik heb hem gerustgesteld en gezegd dat het zo goed was, dat wij op onze manier afscheid hadden kunnen nemen, wat heel veel voor ons heeft betekend. I*, het was inderdaad een gezellig bijeen komen. Geen vaarwel, maar een tot ziens.

Kort maar daardoor niet minder intens en voor mij een uiterst waardevolle ervaring die een verrijking van mijn leven betekende. Jouw steen heeft mijn levensstroom een positieve wending gegeven…