Wat als kanker een ziekte van de ziel is? Nou, dan heb je een groot probleem. Aangezien de ziekte zich lichamelijk manifesteert, is alle hulp gericht op het verhelpen op lichamelijk niveau en hoewel er enkele therapieën zijn, zoals Simonton, waarbij het zielsaspect wel in de behandeling meegenomen wordt, is dit nog steeds een omstreden en eenzaam pad. Deze vorm van hulpverlening wordt je niet als eerste aangeboden, áls die überhaupt al aangeboden wordt. Wanneer je netjes in het gareel loopt wordt je wel enige vorm van psychische hulpverlening aangeboden en je boft wanneer die therapeut bekend is met deze Simontontherapie. Wanneer dit niet het geval is en je zoekt zelf naar een therapeut op dit gebied, dan kom je voor een aantal problemen te staan. Ten eerste hebben voor dit soort therapeuten lange wachtlijsten. Ten tweede vallen ze meestal onder de term ‘alternatief’, wat inhoudt dat  je ze uit eigen zak mag betalen. Dat weer zoiets dat in onze maatschappij ‘prettig’ is geregeld.

Het leven in de huidige maatschappij maakt mensen ziek. Dezelfde maatschappij lost dat op met ingrepen en medicijnen en doet vervolgens zijn uiterste best om je levenslang als klant te behouden. Wanneer je op dat platgetreden pad de weg gehoorzaam vervolgt, krijg je alle hulp en aandacht die je je maar kunt wensen. Uiteraard tot het moment komt dat je lichaam het opgeeft, maar niet getreurd, voor jou 10 anderen. En het werkt! Kijk maar eens om je heen: de handel floreert. Er komen steeds meer ‘kankergevallen’ waarvan het genezingspercentage (ondanks alle gegoochel met statistieken) bedroeven laag is, de kankerstichtingen draaien op volle toeren en stoppen gedoneerde en gesubsidieerde miljoenen in onderzoeken (en de daarop gebaseerde reclamespotjes) om te kijken hoe ze zo efficiënt mogelijk nóg meer geld binnen kunnen halen. Iedereen doet daarbij graag een duit in het zakje, want kanker komt voor op één van de drie mensen en er is altijd nog een gerede kans dat jij bij één van die twee gelukkigen mag horen en dat je jouw schuld af kunt kopen……toch?

Volgens mij begin ik nu aardig in herhaling te vallen. Ik werd wakker met deze woorden in mijn hoofd en tot op dit moment had ik het idee dat het een item voor mijn boek zou worden, maar ik besef dat dit niet de toon is waarin ik het boek wil schrijven. Daardoor zie ik nu ook het verschil tussen de web-log (die meer maatschappij-kritisch en materieel gericht is en een heerlijke plek om mijn frustraties te uiten) en het boek, dat de spirituele kant van (mijn beleving van) kanker zal belichten. Dit tegen de achtergrond van de spirituele rode draad in mijn leven, hoe die weggedrukt, herkend en later weer weggedrukt is, om vervolgens via de kanker weer mijn volle aandacht op te eisen.

Hoewel bovenstaand item anders doet vermoeden, loop ik echt niet de hele dag gefrustreerd rond hoor. Daar zou ik alleen mezelf maar mee hebben. Ik ben momenteel aardig relaxed en het beluisteren van de Hemi-sync geeft me een extra booster. Wel moest ik mijn afspraak voor komende woensdag afbellen, aangezien we vandaag het overlijdensbericht van onze vriendin binnen kregen. En laat die nu exact op de dag en tijd gecremeerd worden als ik mijn afspraak had staan! Nou, zo heb ik in ieder geval die dag mooi vrij gehouden en moet ik tot 2 oktober wachten voor het resultaat van de Bio-com. Ach ja, dat overeleven we ook wel weer...