• Positief Alternatief Web-log - 21 September

Toonaangevende ervaring

Tijdens onze vakantie in de Eiffel gaf H* woorden aan datgene dat al langere tijd in mijn hoofd speelde: “misschien wordt het tijd dat je je boek eens gaat schrijven”. Hoewel ik in een eerder stadium stellig heb uitgesproken dat ik “geen schrijfster” ben, wordt dit feit door mijn handelingen gelogenstraft. Ik schrijf graag en tegenwoordig schrijf ik ook veel. De vorm waarin mijn literaire aspiraties gegoten worden, verandert nogal eens. De ene keer krijgt het de beslotenheid van mijn dagboek, de andere keer wordt het informatie voor een van mijn vele websites, de laatste tijd wordt het steeds vaker een aanvulling van mijn web-log. Maar op één of andere manier is het nog nooit een boek geworden.

Wat is er zo speciaal aan een boek en waarom voel ik gedurende mijn leven meerdere malen de drang daar aan te beginnen? Ik kan toch alles kosteloos op internet kwijt? 

Toch ben ik inmiddels begonnen met de eerste letters op papier te zetten. Het is niet mijn eerste poging een boek te schrijven en ik ben er ook niet van overtuigd dat ik het ook werkelijk in drukvorm onder ogen zal zien, maar de woorden spelen al dagen door mijn hoofd, dus geef ik er gewoon aan toe en zie wel waarheen dit pad me weer leidt.

In ieder geval zijn de afgelopen dagen voornamelijk een periode van bezinning en rust geweest (geloof ik). Ik heb nergens zin in gehad, lang uitgeslapen, lekker in het zonnetje gelegen en veel gelezen. Als het tijdens de vakantie kan, zou het hier uiteindelijk ook moeten kunnen hè? Ik heb alle drang van buitenaf (waarvan ik me bewust ben dat die ‘selfinflicted’ is) van me afgezet en me de vrijheid gegeven absoluut niks te doen waar ik geen zin in had. Dat betekende dat ik donderdag en vrijdag ook geen boodschappen gedaan heb, niet ‘gezond’ gekookt heb (helemaal niet gekookt) en niet naar mijn therapie geweest ben. Wel heb ik een lekker lang heet bad genomen, mijn meditatiemuziek en Ave Maria’s regelmatig opgezet en mijn lichaam op deze manier volkomen tot rust laten komen. Een soort van sterven zonder dood te gaan. Ik was het gewoon even helemaal zat!

Vanaf donderdag heb ik het Maria Magdalena Manuscript weer opgepakt. M* had verteld dat haar moeder en zus zaterdag naar het NGC zouden gaan en zo kon ik mooi meteen het boek teruggeven. Toen ik zaterdagochtend het achterste stuk aan het lezen was over het persoonlijke leven van Judi Sion, één van de co-auteurs, las ik dat ze op een gegeven moment Lupus aan het ontwikkelen was en van Metatron (ja, op één of andere manier hebben dat soort lui altijd een lijntje naar hooggeplaatste figuren) haar verteld had dat ze anti-oxidanten moest nemen en tonen beluisteren. Ze zou blijven leven omdat ze voor het leven gekozen had. Zo simpel was het. Ach, dan is er ook nog hoop voor mij hè? Ja, dat klinkt misschien wel een beetje sceptisch maar terwijl ik dat van die anti-oxidanten en die tonen las, voelde ik een bepaald soort, niet te negeren energie langs mijn hoofd wervelen en wist ik dat ik hier aandacht aan moest besteden. Ze zeggen niet voor niets toonaangevend, toch?

Voor mij helaas geen pasklare boodschappen, maar ik had al langer het idee dat het luisteren naar mijn Ave-Maria’s en Simonton-meditaties een gunstige uitwerking had op mijn gestel. Toen ik het er later met H* over had, vertelde hij over de Hemi-sync tonen van Monroe, die een balancerende werking op de hersenhelften heeft. Met betrekking tot de manier waarop ik ze nu op mijn PC & mp3 speler heb staan beroep ik me op het 5e amendement :-) maar gisteravond heb ik de eerste (Gaia – sprak me het meeste aan) MP3 beluisterd.

De muziek duurde zo’n drie kwartier en ik vond het een heel interessante ervaring. Eerst voelde ik een soort van elektriciteit langs mijn benen en was het net alsof ik 'langer getrokken' werd. Heel vreemd, maar duidelijk voelbaar. Ik bedacht nog dat het wel toevallig was dat ook bij de reconnectie er het eerst aan mijn benen werd ‘gewerkt’ terwijl het probleem zich in mijn borst manifesteert. Vrijwel tegen het eind begon ik lichtelijk te schokken, zo’n effect wat je ook wel hebt wanneer je wegdoezelt en een valervaring hebt, en daarna begon het zelfs in mijn hoofd te steken. Het doet in ieder geval wel wat maar of dit het geschikte muziekstuk was, daar moet ik nog over nadenken want lange tijd daarna kon ik de slaap niet vatten maar kon ik mooi een stukje verder met mijn boek…

Vanochtend was ik toch uitgerust wakker, althans uitgerust genoeg om me naar Falun te begeven en vlak nadat ik thuis was kwamen de zoon van H* en zijn Hongaarse vriendin hier binnenvallen met een bak schapenvlees (van een Hongaars schaap dat hij zelf geslacht heeft) een driepoot, een zak met houtjes en een bogracs ofwel heksenketel. Dit betekent dat er momenteel buiten driftig gekookt wordt op ons (eveneens Hongaarse) potkacheltje, op de verjaardag van twee van mijn kinderen en nog even ter ere van H*'s verjaardag. Kunnen wij niet naar Hongarije, dan komt er een stukje Hongarije gewoon naar ons toe! Wordt het toch nog een feestelijke dag, ook al zijn we verspreid over het land.

Inmiddels is het feestmaal achter de rug en heb ik tijd gehad om me verder te orienteren op de achtergrond van de Hemi-sync. Dat houdt in dat ik vanaf nu de aanbevolen volgorde en werkwijze aanhoud. Heel interessant en dan te bedenken dat we de bandjes hier al die tijd al hadden liggen! Ach ja, alles op zijn tijd, nietwaar?