• Positief Alternatief Web-log - 18 September

Gisteren een dagje Utrecht

Ik zei vanochtend toen ik opstond tegen Harrie “vandaag neem ik een vrije dag”. Stomme opmerking wanneer je bedenkt dat in wezen al mijn dagen ‘vrije dagen’ zijn, maar wat ik er mee bedoelde was dat ik me vandaag nergens toe verplicht voel en alleen doe waar ik zin in heb. Har begreep het natuurlijk meteen en zoals gewoonlijk laat hij me mijn gang gaan, wetende dat zo’n oprisping toch nooit al te lang duurt. Ik heb nog even nageluierd, nadat Har uit bed was gestapt, maar aangezien het  me aanlokkelijk toelachte, besloot ik mijn bed in te ruilen voor mijn ligstoel. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn boek mee, met het idee dat vandaag uit te lezen, maar zoals gewoonlijk kan ik wel plannen maken, maar lopen de dingen altijd anders dan ik dacht.

Eerst heeft Har een lang telefoongesprek gehad, wat niet naar de achtergrond te schuiven was, zodat ik met mijn ogen dicht in de zon het gesprek volgde. Ik had nog wel getracht te lezen, maar tegen de tijd dat je een kwartier over een bladzijde doet en dan nog niet weet wat er staat, kun je daar beter lering uit trekken. Het zonnetje is fantastisch. Lekker warm en al schuivend met mijn stoel zorg ik dat ik er midden in blijf zitten. Lekker vitamientjes D opbouwen. Maar zoals altijd kan ik wel trachten mijn lijf tot rust te brengen, mijn hoofd is een heel ander gegeven, zodat ik nu maar de gulden middenweg gekozen heb en mijn laptop naar beneden gehaald.

Ik ben gisteren gezellig naar Utrecht gegaan. Op mijn fietsje naar het station en nadat ik na wat strubbelingen met de pin mijn kaartje had bemachtigd, begaf ik me naar het juiste perron. Op de roltrap uiteraard, waardoor het ietsjes langer duurde voordat ik bovenaan was en ik de deuren van de trein voor mijn neus dicht zag gaan. Nou kan ik me wel allerlei verwijten gaan maken van “als ik meteen de andere kaart gebruikt had”, of “had ik maar niet de roltrap genomen”, maar het feit blijft hetzelfde: ik moest op de volgende trein wachten en aangezien ik geen vaste tijdsafspraak had heb ik me rustig neergezet met één van de gratis krantjes en was het kwartier wachten om voordat ik er erg in had. Bij wijze van spreken dan hè, want als ik er écht geen erg in had gehad had ik deze trein ook moeten missen.

Ik vond het leuk mijn twee (?) meisjes weer te zien en mag nu ook verklaren wat die vraagteken achter de twee daar doet. Mijn dochter is namelijk in blijde verwachting! Ik wist het al een poosje, maar om dit meteen op internet te zetten zou rechtstreeks ingaan tegen de wens het nog even “onder ons te houden”. Inmiddels is het hele ziekenhuis op de hoogte, want iedereen die binnen kwam feliciteerde mijn dochter en ik heb begrepen dat het buurmeisje en hartsvriendinnetje van de kleine meid ook voor enige mate van verspreiding verantwoordelijk is. Afijn, het hartje klopt, volgende week worden er “vingertjes en teentjes geteld” en ondanks alle strubbelingen die er ontstaan rondom de ziekte van onze Es ben ik ontzettend blij met deze gezinsuitbreiding, gewoon omdat de hele familie er blij mee is. Niemand heeft enige grip op de toekomst, ook al maken we ons daar graag enige illusies over en de vervulling van een hartenwens is voor mij nog altijd een klein wonder. En …. je kunt beter spijt hebben van de dingen die je gedaan hebt, dan van de dingen die je nagelaten hebt, nietwaar?

E* was levendig en al redelijk over de pijn en frustratie van de operatie heen. Het is een lust om te zien hoe ze door de gangen racet met haar rolstoel en T* was haar regelmatig ‘kwijt’ omdat ze hier en daar gezellig een kletspraatje ging houden. Voor haar is dit verblijf in het ziekenhuis dit keer meer een soort van logeerpartijtje met al haar favoriete verpleeg(st)ers en het is ook voor de verzorgers fijn om te zien hoe E* na haar slopende ziekte zo opgeknapt is. Iedereen is weg van haar reeds verworven krulletjes en slanke gezichtje maar er stiekem over eens dat ze er ook met het kale prednisonkopje wel “mocht wezen”. Bij het vertrek hadden we nog even een kleine crisis toen oma een knuffel ‘nam’ in plaats van ‘kreeg’, wat het weggaan er niet leuker op maakte. Ik begreep haar reactie wel, en mijn dochter had helemaal gelijk toen ze zei dat “we misschien wat beter naar E* moeten luisteren”, maar het deed me toch wonderbaarlijk goed toen ik bij de bushalte stond en de telefoon ging met een “oma, oma, oma, wacht effe, ik kom je nog een knuffel geven!”.

De terugreis ging qua aansluiting een stuk beter en ik was net op tijd om met mijn fiets naar Falun Dafa te rijden en daar mijn oefeningen te doen. Ik had het er vanochtend met H* nog over, hoewel ze goed alleen en thuis uit te voeren zijn, schijn ik op één of andere manier die drang niet te voelen maar voelt het in groepsverband veel beter. Het fijne is daarvan dat er geen enkele dwang bestaat. Iedereen is vrij om te komen en ze mee te doen, maar wanneer je een paar weken niet komt is er niemand die het je verwijt. En dat past precies bij mij. Zodra ik de oefeningen doe voel ik mijn lichaam, geest en ademhaling tot rust komen en tegenwoordig voel ik ook steeds vaker de energie rondom en in mijn lichaam stromen. Het feit dat ik nu vanaf de trein kwam en daardoor geen kussentje bij me had, bleek geen enkel probleem, want blijkbaar is mijn lichaam inmiddels ook wat meer gewend.

Inmiddels ben ik maar in één keer naar de achterkant van de tuin verhuisd, zodat ik niet steeds kleine stukjes hoef te verschuiven en nu ik wat dingen op papier gezet heb, is er ook wat meer rust in mijn hoofd gekomen, dus zal ik een vernieuwde poging doen me op mijn boek te concentreren. Of me toch aan een zelf opgelegde verplichting wagen en een klein verslagje van onze vakantie plaatsen. Nou ja, klei? Ik heb tijdens mijn verblijf daar ook het dagboek bijgehouden en ik ben nou eenmaal niet echt kort van stof, daar zullen de lezers inmiddels ook wel achter zijn...

Het is voorlopig alleen de 1e dag Eiffel geworden. Ik zei al "ik ben lang van stof", en met wat foto's er bij gaat er stiekem toch heel wat tijd in zitten. Plus het feit dat ondertussen de laptop op slaapstand sprong, vanwege een dreigende lege batterij, dus heb ik de rest boven afgewerkt. en aangezien de zon nog altijd schijnt houd ik het nu ff voor gezien....blijft er ook nog wat over om naar uit te kijken, nietwaar?