De regen viel tijdens de terugreis gestaag naar beneden (omhoog zou echt curieus zijn) en zodra we over de grens naar Nederland gingen werd het asfalt beduidend van betere kwaliteit, maar de verkeersdoorstroming bedroevend minder. Ja hoor, het werd ondanks het redelijk vroege uur hele stukken filerijden. Vanwege de stromende regen hebben we meteen een tussenstop gemaakt bij het winkelcentrum en de nodige spullen in huis gehaald. Daarna was het de auto uitladen en na het openen van de afwijzingsbrief van de Bijzondere Bijstand (NIET goed voor mijn gemoedsrust-maar ja ik had het al een klein weekje van me af trachten te zetten) ben ik naar het NGC vertrokken, aangezien ik door het verkorten van de vakantie mijn therapie niet hoefde te onderbreken, wat uiteraard beter is – en ook één van de dingen die we bij ons besluit hebben laten meewegen.
Al met al waren het trouwens een fantastische 5 dagen met mooi weer, zonder internet en letterlijk en figuurlijk de mogelijkheid om afstand te scheppen (waarover later meer). Echter zodra ik hier de gang instapte (en de brief zag liggen) was het einde ontspanning. Blijkbaar kan ik het allemaal toch niet zo goed van me afzetten als ik graag zou willen.
Afijn, het advies van de regulier-met-oogkleppen-op-GGD-arts leek op het eerste gezicht een bewijs van gedegen onderzoek (hij had er voor de sjeu zelfs een statistiekje bijgevoegd) maar dat was te verwachten, want een gewaarschuwd arts telt voor twee hè? Bij nader inzien is het onderzoek eenzijdig, misleidend en er staan zelfs grove leugens in.
Zo stelt hij bijvoorbeeld dat ik mij onttrokken heb van iedere reguliere begeleiding en geeft hij aan dat mijn kanker een ‘redelijke’ overlevingskans heeft van 30 tot 50% voor de komende acht jaar wanneer ik gebruik maak van hormoontherapie. Dat de statistieken niet voor niets over deze beperkte periode gaan en (pas) na deze acht jaar de kanker meestal in de vorm van onbehandelbare uitzaaiingen terug komt, heeft hij gemakshalve maar weggelaten. Ook over één van de (niet te verwaarlozen) bijwerking van hormoonpreparaten, namelijk hartfalen, wordt niets geschreven.
In tegenstelling tot zijn leugen dat ik “besloot het contact met de chirurg in het Máxima te verbreken” ben ik daar onlangs op controle geweest en kon deze chirurg mij niets vertellen over de uitslag die uit zou wijzen of mijn vorm van kanker hormoongevoelig zou zijn. Op dat moment had de GGD-arts hier al inlichtingen ingewonnen en was blijkbaar tot de conclusie gekomen dat dit wel zo is! De behandelmethoden die mij door de chirurg waren aangeboden zijn in deze volgorde: amputatie, bestraling en chemo. Hormoontherapie, indien mogelijk, kwam als laatste behandelmethode aan bod en was niet eens op zichzelf staand, maar als aanvulling op (één van de) andere methode(s). INDIEN mogelijk, wat de chirurg mij op dit nog niet wist te vertellen. Over de andere therapieën wordt in de brief van de GGD-arts in alle talen gezwegen, dus ook over de scha(n)delijke bijwerkingen daarvan. De GGD arts vindt echter dat ik (hoewel er voor mij nog steeds geen duidelijkheid is over de hormoongevoeligheid) met deze hormoontherapie goede behandelopties heb, en dus wordt het volgen van de humanere resonantietherapie - zonder schadelijke bijwerkingen - mij ontzegd.
Over de resonantietherapie zelf heb ik overigens goede berichten: Er is door meerdere artsen geconstateerd dat de turmormarkers en PSA waarden omlaag gaan en uitzaaiingen minder worden als resultaat van de behandelingen. Eén van mij medebezoekers is nu zodanig aan de beterende hand (en niet te vergeten pijnvrij zonder verdere pijnbestrijding) dat zijn behandelend artsen dit meerdere malen “wonderbaarlijk” genoemd hebben. Zeker wanneer je bedenkt dat deze man van drie verschillende artsen te horen heeft gekregen dat zijn kans op genezing 0 was.
Uiteraard heeft de GGD arts deze informatie niet in zijn besluit mee laten wegen, want hij heeft namelijk niet eens de moeite genomen ook deze kant van het verhaal aan te horen, net zoals hij verzuimd heeft contact op te nemen met de behandelend homeopaat maar die alleen beoordeeld heeft op zijn (volgens hem te) hoge honorarium en niet op het feit dat het een specialist en ervaringsdeskundige is op het gebied van NTTT die de bewuste keuze gemaakt heeft uit humane overwegingen zijn witte jas aan de kapstok te hangen.
De hier boven geschreven, wonderbaarlijke resultaten zijn voor mij op zich niet nieuw en zelfs een bron van vertrouwen in deze humane vorm van behandeling die misschien geen levensverlenging met zich meebrengt (niemand weet overigens wanneer zijn tijd er op zit – en wie dat wel zegt te weten die liegt) maar wel een humanere manier is om mijn laatste levensjaren door te brengen. Wat wel nieuw is (voor mij), is dat een aantal van mijn medebezoekers aan het NGC behandelende artsen hebben die blijkbaar niet met hun vingers gekruist hebben gestaan bij het afleggen van hun eed, en die zich zodanig verbazen en/of verheugen over de wonderbaarlijke resultaten die behaald worden, dat ze deze aan een medisch onderzoek gaan onderwerpen, bespreken in een medisch congres en één van de artsen gaat er zelfs een medische verhandeling over schrijven. Bovendien gaan een aantal artsen met het NGC samenwerken om meerdere gegevens te verzamelen in de hoop goedkeuring voor deze therapie te krijgen. Maar ja, de kans dat er voor mij tijdig iets uit komt is maar klein want medische molens draaien (net zoals de ambtelijke) erg langzaam (en niet altijd de goede kant op), zeker wanneer er zulke grote financiële belangen op het spel staan.
En in de tussentijd is de regulier-met-oogkleppen-op-GGD-arts op de stoel van God gaan zitten en mij iedere ondersteuning van deze humane therapie ontzegd. Niet omdat hij alwetend is. Ook niet omdat hij het beste met mij voor heeft, maar gewoon omdat het in deze maatschappij nou eenmaal zo gaat! En zolang we dat pikken zijn we daar allemaal debet aan....
