Vertrek uit de Eiffel
's Ochtends werd ik wakker met een heftige droom in mijn geheugen, en na het noteren hiervan weer terug in bed gekropen. De regen kwam met bakken tegelijk naar beneden en de bomen die ik normaal gesproken vanuit mijn bed kon zien, verscholen zich achter een waas van regen en mist. Nou, dat beloofde wat. Maar ja, tegen de tijd dat H* wakker was, hadden we het ergste gehad en konden we op ons gemak de spullen bijeen rapen en naar de auto brengen. Tegen elf uur hadden we het huisje verlaten en rond kwart voor 12 hadden we afgerekend en kon de terugreis beginnen. Het eerdere plan, om een omweg te maken en/of tussendoor ergens een ander dorpje of stadje aan te leggen is zogezegd ‘in het water gevallen’. Met de aanhoudende regen hadden we daar beiden geen zin in.
Wel zagen we als snel bij één van de nabijgelegen dorpjes (Müllersheim) een slot liggen. Dat onthouden we voor een volgende keer. Het dorpje zelf overigens ook, want dat zag er wel gezellig uit, wat we niet konden zeggen van ieder dorpje waar we doorheen reden. Geroldsbach was een vrij grote plaats, die we rechts lieten liggen en de terugreis verliep heel wat minder steil dan de heenreis, wat me weer 7 kleuren scheelde. Wel aardige hellingen hoor, maar minder smal en geleidelijker. Ook niet mijn favorieten, maar haalbaar, en achteraf bleek deze route ook korter.
De regen viel tijdens de terugreis gestaag naar beneden (omhoog zou echt curieus zijn) en zodra we over de grens naar Nederland gingen werd het asfalt beduidend van betere kwaliteit, maar de verkeersdoorstroming bedroevend minder. Ja hoor, het werd ondanks het redelijk vroege uur hele stukken filerijden. Vanwege de stromende regen hebben we meteen een tussenstop gemaakt bij het winkelcentrum en de nodige spullen in huis gehaald. Daarna was het de auto uitladen en na het openen van de afwijzingsbrief van de Bijzondere Bijstand (NIET goed voor mijn gemoedsrust-maar ja ik had het al een klein weekje van me af trachten te zetten) ben ik naar het NGC vertrokken, aangezien ik door het verkorten van de vakantie mijn therapie niet hoefde te onderbreken, wat uiteraard beter is – en ook één van de dingen die we bij ons besluit hebben laten meewegen.
Al met al waren het trouwens een fantastische 5 dagen met mooi weer, zonder internet en letterlijk en figuurlijk de mogelijkheid om afstand te scheppen. De rust die ik daar ervaren heb, heeft een verandering in mijn innerlijk teweeg gebracht en in deze periode was het alsof de kanker niet bestond, of in ieder geval zijn greep op mijn dagelijkse bezigheden verloren had. Zodra ik dreig terug te vallen in de wir war van het dagelijkse leven, kan ik hier mijn kracht uit putten en wordt mijn ervaringswereld een stuk minder 'ingewikkeld', waardoor er meer ruimte over blijft voor andere dingen.
Voor de meest actuele onderwerpen kunt u op de link klikken om naar www.positiefalternatief.web-log.nl gaan. |
