• Positief Alternatief Web-log - 11 September

5e dag Eiffel

Jongens, wat worden we verwend! De zon schijnt en het is weer net zo lekker warm als eergisteren. We zitten al geruime tijd van het zonnetje te genieten. Ondertussen allebei lezend in onze boeken. Ha* is begonnen met het boek “de Ark des verbonds”, en ik ben na het uitlezen van het “Judas Evangelie” begonnen met “Het Jezus Mysterie”, dan H* net uit heeft. Ik heb nog nooit zoveel in zo’n korte tijd gelezen. Ik word zelfs ’s nachts wakker om stukken door te lezen tot ik weer in slaap val. Met dit verschil: eerst hield ik al die informatie vast en trachtte ik daar iets mee te doen. Nu lees ik het en laat ik het door me heen vloeien. Wat werkelijk van belang is blijft toch wel hangen en H* is zo’n beetje mijn ‘databank’. Ik verwerk meer met mijn hart, hij met zijn hoofd. Zo vallen de dingen toch langzamerhand op zijn plek…..

Wat ik als nieuwe informatie uit het Evangelie van Judas gehaald heb (ik ben het nog niet tevoren ergens tegen gekomen) is het onderscheid tussen de “waren god” en de “Ware God”. In het evangelie wordt dit anders genoemd hoor. Bij mij is de woordspeling min of meer spontaan ontstaan door een ‘vertikking’. Ter verduidelijking even op een andere manier gezegd: 'waren god' zoals die zich hier materialiseert en zich uit in (het nastreven van) materiële beloningen in deze wereld (en waar voor mijn gevoel een groot deel van de zelfbenoemde goeroes en New Agers hun ervaringen vandaan halen) en de “Ware God”, die zich alleen in de harten van de mensen manifesteert. Een heel subtiel, maar o zo wezenlijk verschil. In één klap begreep ik mijn weerstand en mijn twijfels met betrekking tot religie, terwijl ik de liefde in mijn hart als zuiver ervaar. Mijn vertwijfeling tussen willen geloven en ‘weten’ dat er iets niet klopt maar er ook niet goed de vinger op kunnen leggen. Je zou kunnen zeggen dat er door het lezen van dit evangelie een ware openbaring in mezelf heeft plaatsgevonden. Iets wat ik niet echt onder woorden kan brengen, maar alleen maar kan voelen en (be)leven.

Afijn. We hebben net besloten dat we zo de drie kilometer naar het volgende dorpje gaan bewandelen, maar dat we het hier verder “voor gezien houden” en morgen vertrekken. We gaan dan via een andere route terug en zo kan ik zaterdag en eventueel dinsdag nog mijn therapie volgen en kunnen we woensdag onze vakantie eventueel vervolgen.  Afijn, we zien wel hoe het loopt. In ieder geval voelt dit goed. H* kan dan weer wat boeken bij de bibliotheek halen (hij is zo’n beetje door zijn voorraad heen) en ik heb thuis nog wel een aantal boeken liggen waar ik wat aandacht aan wil besteden, ofwel waarvan ik het vermoeden heb dat het nu de juiste tijd is om ze te lezen. Ja, en verder heeft H* vanochtend gezegd dat het volgens hem de tijd is om een boek te gaan schrijven. Dat ik dus een boek schrijf hè? Zo’n beetje wat ik momenteel op internet aan het doen ben, maar dan ik boekvorm met het hoe en waarom, terugblikken naar belangrijke gebeurtenissen in mijn leven en hoe die in het heden hun beslag hebben gekregen. Tja, het moet er toch een keer van komen hè, en geen betere tijd dan NU.

Zo, 10 voor 4 en we zijn net weer thuis. Mooi op tijd want het ziet er naar uit dat er een aardige storm op het punt staat los te breken. We waren net (om half 2) op weg om de 3 kilometer naar Densdorf te lopen (overigens worden de namen Densdorf en Densborn door elkaar gebruikt) toen er een MUH wagen aan kwam rijden. Ik vermoedde meteen een soort SRV wagen te zien, en inderdaad! Hierdoor verviel de noodzaak naar het dorpje te lopen en terug met levensmiddelen te moeten sjouwen, dus maakten we daar dankbaar gebruik van. Nadat we de boodschappen terug gebracht hadden naar ons stulpje, hebben we ons plan aangepast en zijn we met de auto naar St. Thomas gereden. Daar hebben we de auto geparkeerd bij het stationnetje en het klooster bezocht. Achter het klooster lag een natuurbelevingspad van 2,5 km.  Tegenover de poort daar naar toe stond een Mariakapelletje, maar er was geen gelegenheid daar binnen te gaan, dus heb ik mijn camera naar binnen gestoken om er toch een foto van te kunnen maken. We gingen het paadje naar beneden, dat dood bleek te lopen en toen we ons omdraaiden en het andere paadje opliepen werden we ‘nageroepen’ door het schaap op die heuvel, wat een heel komisch effect had. Het was echt net alsof hij ons gedag zei, dus ik zwaaide maar even naar hem en heb hem op de foto gezet.

In plaats van rechts af het karrenspoor op, zijn we linksaf gegaan en zo over het geasfalteerde pad een stukje naar boven, waar ik vanaf een uitkijkpunt weer een foto gemaakt heb. Via de andere kant zijn we terug gelopen en hebben we de poort van het klooster van de andere kant op de foto kunnen zetten.

Eenmaal in de auto stelde ik voor om toch mijn nieuwsgierigheid te bevredigen en door te rijden naar Densborn. Nou, dat was een treurig geheel en we waren beiden blij dat we dat stuk niet helemaal gelopen hadden. We hebben er even op een terrasje gezeten bij pension Die Ecke, waar ze lekkere koffie schonken en ik me bezondigde aan een stuk apfelstrüdel. Daarna zijn we nog even naar de kerk gelopen, maar die was wegens werkzaamheden aan de trappen niet bereikbaar. Ik heb daar ook nog een foto gemaakt van een Jezus aan het kruis die, net als in St. Thomas en erg groot hoofd heeft, t.o.v. het lichaam. Het doet een beetje kinderlijk naïef aan, en ik vermoed dat ze afkomstig zijn van dezelfde beeldhouder. Toen we in plaats van dezelfde weg terug te lopen vanaf de kerk recht overstaken kwamen we uit op de Bachstrasse. Een beetje thuis dus en een leuke afsluiting van de wandeling.

Zowel bij St. Thomas als bij Densborn loopt het spoor vrijwel direct langs de huizen en dus ook langs de hotelletjes. Wat dat betreft zitten we hier wel een stuk prettiger. Inmiddels regent het behoorlijk hard. Het is nog wel lekker warm, broeierig zelfs, maar we hebben het idee dat het wel zo’n beetje gebeurd is met het mooie weer!