Vandaag willen we (nou ja, net als gisteren wil ikke en volgt H*) richting Sankt Thomas lopen. Vannacht heeft het geregend en de weersberichten voorspelden al niet veel goeds, maar de temperatuur is redelijk aangenaam en het is nog steeds droog. Niet zo warm als gisteren, maar mooi genoeg voor een wandeling tegen een steile helling op (die waarvan ik gisteren in de auto 7 kleuren s* s*).

We hebben inderdaad de wandeling afgelegd maar zijn nooit in St Thomas aanbeland.... De weg ging een heel stuk behoorlijk steil omhoog en dat was goed aan de kuiten te voelen. De hele kleine nederzetting tegenover de kapel (waarvan ik nog een foto gemaakt heb waarbij op de achtergrond een hééééle dreigende lucht te zien is), bleek achteraf te zijn wat op de wegwijzer aangegeven stond, namelijk niet het dorp St Thomas, maar St Thomas Ortsteil St Johann. Heel verwarrend allemaal en de wandeling die wij maakten leidde ons dus weer naar een heel andere bergtop. Op een gegeven moment ging het hoofdpad naar links en kregen we het idee dat we zo ‘nog verder van huis zouden raken’. Aangezien we eerder een pad naar beneden hadden zien lopen besloten we die maar te nemen. Langs dit pad waren een aantal uitkijktorens te zien en we waren zeer verheugd geluiden van de bewoonde wereld te horen, waar onder een van de vele passerende treinen.

Het pad sloeg echter links af waardoor we aan de rechterkant de rivier de Kyll hadden. Dat bleek wat minder hoopgevend en op een gegeven liep het pad nog dood ook. Ik had echter iets tussen de bomen door gezien wat op een trap of iets dergelijks leek en zag een etage lager iets dat een begaanbaar pad daar naar toe leek te zijn, wat naar een betonnen bruggetje bleek te leiden. Aan de andere kant van dat bruggetje moesten we door een hele grote bos reuzebalsemien (ook wel bekend als buurmansverdriet) en kwamen we al snel uit op een overweg. Aha, het spoor. Dat was in ieder geval een aardige wegwijzer. Op deze manier zijn we verder over de geasfalteerde weg terug naar Zendscheid gelopen en zagen we het hotel vanaf de weg al liggen.

Toen we het dorp in liepen zagen we naast het vriendelijke ‘Wilkommen in Zendscheid’, een ander bord staan, waarop de wandelroutes aangegeven stonden. Pas vanavond drong het tot mij door dat we vanaf het terras ook op één van die borden zaten te kijken en toen ik die aan een nadere inspectie onderwierp bleek dat de hele kleine bordjes met een peiltje aangaven op welke route je je bevindt. Toen ik bij het huis op de hoek een foto maakte van een kruis dat, stond de vriendelijke man die daar zijn muur stond te schilderen mij te woord en legde het verschil tussen de twee St Thomassen uit. Hij was het met me eens dat "de bewegwijzering op zijn zachtst gezegd inderdaad een beetje ongelukkig was".  Hij legde ook de weg uit naar het dorp St. Thomas, en dat we dat we bereikt zouden hebben wanneer we de hoofdweg verder hadden vervolgd, in plaats van het B-pad te nemen, wat wij gedaan hebben. Nou ja, weten we dat ook weer. In ieder geval hebben we een behoorlijk wandeling achter de rug, van 1.40 tot 4.10 aan één stuk door. Niet slecht hè, voor en kankerpatiënt en een rugpatiënt!

Onderweg heb ik natuurlijk weer een aantal foto’s gemaakt van de nodige paddestoelen…

Eenmaal thuis hebben we eerst lekker in de zon gezeten. De dreiging was namelijk overgegaan en het was weer lekker warm geworden, zodat ik ook vandaag weer in mijn badpak op het terras kon genieten. Lekker een Sangria  er bij en H* aan de pils. Ik ben nu maar begonnen aan het boek ‘Het Evangelie van Judas’, en toen de zon weggezakt was heb ik nog even wat baantjes in het zwembad getrokken.  Het eten had ik al op staan en zo konden we (na het douchen uiteraard) gezellig buiten eten. Nu is het bijna 8 uur. H* wacht op het journaal en ik heb weer verslag gedaan en de foto’s overgezet op de laptop. Het is weer een fijne dag geweest en mijn lijf is behoorlijk moe (maar mijn geest voldaan) dus leggen we ons weer lekker met een boek te ruste.

Het verschil met Hongarije en hier, is dat je in Hongarije bij elk dorpje wel een aantal levensmiddelwinkeltjes kunt vinden. Hier zijn ze uiterst schaars. Er is een kleintje in het dorp 3 kilometer verderop hebben we vernomen en daar moeten we morgen dan echt maar eens gaan kijken, want we hebben een te kort aan koffie en suiker en wat vers brood zou ook wel lekker zijn. Zeker nu ik ontdekt heb dat we een oven hebben. Toen we afgelopen week inkopen deden was ik in de veronderstelling dat dit niet het geval was en hebben we niets meegenomen dat gebakken of opgewarmd zou moeten worden. Stom, stom, stom, stom, stom…