• Positief Alternatief Web-log - 9 September

3e dag Eiffel

Midden in de nacht werd ik wakker en kon niet meer in slaap komen. Ik was gewoon weer boos. Nou moet het niet gekker worden! Ik ben er tussen uit geknepen, heb afstand genomen, maar lig hier toch nog wakker te liggen vanwege mijn onmacht en boosheid over de hele gang van zaken. Het is duidelijk: me er bij neerleggen dat de wereld (maatschappij) nou eenmaal is zoals hij is, werkt niet voor mij. Mijn vader en mijn dochter zeiden beiden al “je kunt de maatschappij niet in je eentje veranderen” en daar hebben ze in principe gelijk in, ware het niet dat de maatschappij niet iets is dat los staat van mij, maar iets is waar ik deel van uit maak. En we kennen allemaal de uitdrukking (of niet?): een vleugelslag van een vlinder aan de ene kant van de wereld kan een storm veroorzaken aan de andere kant.

In ieder geval is het duidelijk: zodra ik terug kom moet ik iets doen. Maakt niet uit wat, als ik maar actie onderneem. Blijkbaar is dat wat er het sterkste leeft, dus is dat wat ik moet doen. Al is het alleen maar voor mezelf, want de illusie dat ik op maatschappelijk vlak een wezenlijke verandering kan bewerkstelligen heb ik al lang opgegeven. Het gaat er nu om dat ik de dingen kan blijven doen die heilzaam zijn voor mij! Pas toen ik me dit voorgenomen had, viel ik weer in slaap om wakker te worden met onderstaande droom in mijn geheugen.

Ik had een Lourdeskaars in mijn handen (zo één als ik thuis heb en die door de warmte ietwat kromgetrokken is). De kaars was bijna opgebrand en er liep allemaal kaarsvet vanaf op het tafelblad. Ik trachtte de kaars uit mijn handen op het blad te laten staan door het in het stollende kaarsvet te duwen. Het kaarsvet weigerde echter te stollen zodat ik de kaars vast moest blijven houden. Sterker nog: het kaarsvet stroomde steeds harder en werd zo heet dat het, terwijl ik mijn blik op de kaars gericht hield, in de richting van mijn laptop stroomde waar door die in een klap begon te smelten. Niet tegen te houden en voor ik er erg in had viel de laptop helemaal uit elkaar. Ik begon te huilen en voelde me schuldig naar H* toe, maar die zei dat het maar een vervangbaar ding was, en dat ik me daar niet druk om moest maken.

Toen we vanochtend in het zonnetje zaten (jawel, die schijnt vandaag heel dapper) hebben we het over die droom gehad. Uiteraard heeft mijn kruistocht van gisteren, en het feit dat het boek waar ik in begonnen ben (verwonderd) er wel iets mee te maken, maar hoewel ik het gevoel heb dat ik het nog niet helemaal “kan plaatsen”, heeft het bespreken ervan wel het één en ander losgemaakt.

Verder is het vandaag een redelijk luie dag. Na het innemen van mijn medicijnen ben ik naar het zwembad gelopen om wat baantjes te trekken, dat me inmiddels ook al wat beter af gaat. De blokkade in mijn rechteroksel laat zich nu minder gelden en ik ben er van overtuigd dat deze lichaamsbeweging alleen maar goed kan zijn voor de doorstroming. Thuis even nagedoucht (ja, het voelt al helemaal als thuis hier) en inmiddels was H* ook ontwaakt.

We zijn om kwart voor drie het pad ingeslagen dat langs het hotel loopt en regelrecht de bossen in gaat. Dat pad had ik de eerste dag al gezien en trok me meteen en aangezien het vandaag nogal warm was, leek het een uitgelezen dag om dit schaduwrijke pad te bewandelen.  We hebben een wandeling gemaakt van zo’n anderhalf uur, waarbij we de heuvel beklommen hebben en ik veel foto’s gemaakt heb van de paddestoelen die we onderweg tegenkwamen en de gigantische vissen in het meertje waar we lang liepen die waarschijnlijk zo groot hebben kunnen worden vanwege het bordje "niet vissen". Flauw hoor!

De paddestoel die we op de heenweg tegenkwamen, en die in het Hongaars Öszlap heet, hebben we op de terugweg meegenomen en met ware doodsverachting dezelfde avond opgegeten (en ja, het overleefd). Ik heb niet veel verstand van paddestoelen en of ze eetbaar zijn of niet, maar deze soort werd ons destijds door de overbuurvrouw in Hongarije (Maria) zorgvuldig uitgelegd. Het geheim zat hem in het rokje. Wanneer die makkelijk over de steel geschoven kon worden, dan hadden we de goede soort te pakken. En het rokje schoof met gemak, zoals Harrie demonstreerde. Ach ja, zei ik nog gekscherend tegen H*: “het ergste dat ons kan overkomen is dat we gaan trippen, of er aan overlijden. En er is geen mooiere dood dan een snelle”. Nee, nee, we zijn er nog. Een snelle dood is ons (nog) niet gegund. Zoals H* altijd zegt : “ze willen ons nog niet terug daar!”

Over de dood gesproken. Ik heb kanker en ik ben (God zij dank) helemaal niet bang om dood te gaan, maar de afgelopen week, toen we langs de steile bergpaadjes reden, heb ik 7 kleuren s* ges* en toen voelde ik wat het is om doodsangst te hebben. Net zoals die keer dan ik in Egypte was, vlak na het beëindigen van een relatie die me niets dan verdriet gebracht had en waarvan ik dacht dat ik er nooit meer bovenop zou komen. Ook toen dacht ik dat het me allemaal niet zoveel zou schelen als mijn tijd gekomen was, maar toen ik een poging deed om mee te doen aan een duikexpeditie, terwijl ik wel mijn duikdiploma had maar niet de ervaring die daarbij hoorde, gaf mijn lichaam duidelijk anders aan. Ik raakte al heel snel in totale paniek, waardoor ik de middag op de boot doorbracht, in plaats van duikend naar het wrak van het schip op de bodem van de zee. Ik besefte ten volle dat wanneer ik daar in paniek zou raken, ik het er niet levend vanaf gebracht zou hebben. En blijkbaar was ook toen mijn tijd nog niet gekomen.

Afijn we hebben  dus een lange wandeling gemaakt, waarbij ik stug door bleef lopen en H* al lang zou zijn omgekeerd uit 'angst' te verdwalen. Ik had er alle vertrouwen in en inderdaad zijn we aan de top van de berg gekomen, via de andere kant weer naar beneden gelopen en kwamen we al snel weer terecht op het goed pad, richting hotel. Meer beginnergeluk dan wat anders hoor, en met wijsheid heeft het absoluut niets te maken, maar ik genoot van de paddestoelen die we onderweg tegen kwamen en kon op een gegeven moment de verleiding niet onderdrukken om even op de berg stil te staan en vanuit de toppen van mijn longen heeeeeeeeeeeel hard te schreeuwen. Zo, dat luchtte in ieder geval op!

Na de wandeling hebben H* en ik samen even gezwommen en eten gemaakt, waarna we al snel ons bed ingedoken zijn. H* is helemaal roodverbrand en bij mij zijn ook duidelijk de verkleuringen van de zon te zien. Al met al was het een schitterende dag. R* belde nog even op om te vragen hoe het hier was en eigenlijk ook wel een beetje om iets door te geven wat wij al lang wisten, namelijk dat ze zich niet bij ons zouden voegen. M* heeft het in haar hoofd gehaald om de boel te verbouwen, zei hij tegen mij “en dat heeft ook wel wat!” Wij genieten in ieder geval van de rust...