Ochtend: De zon schijnt, maar warm is anders. Ik heb een dappere poging gedaan om op het terras te gaan zitten maar de wind is nogal stevig. Aangezien ik na een goede nachtrust het zwembad ingedoken ben, en daarna hier nog even heb nagedoucht, zat ik met natte haren in de wind. Eerst zat ik te bedenken dat ze zo wel erg lullig opdroogden, pas daarna bedacht ik dat het nou niet bepaald verstandig was om met een natte kop in de koude wind te gaan zitten. Het zonnetje was wel lekker warm, waardoor het met mijn bodywarmer aan goed uit te houden was, maar ik kom hier wel voor de frisse lucht, maar niet om ziek te worden.

Overigens is deze omgeving uitermate geschikt om een goede reinigingskuur te volgen, heb ik vanochtend bedacht. Geen verleidingen, veel rust, sauna en zwembad aanwezig en een bosrijke omgeving om in rond te wandelen. En geen internet! Dus ook goed om tot (innerlijke) rust te komen. Letterlijk en figuurlijk afstand nemen.

Eind van de middag: Het is nu bijna 6 uur. Einde van een veel bewogen dag. Pfff, dat vakantie houden zo vermoeiend kan zijn. Eigen schuld, dikke bult hoor! Vanochtend was het nog wat frisjes hier voor, dus heb ik op mijn bed het eerste boek uitgelezen. Ja, zonder afleiding van TV en PC kom je daar nog wel aan toe. Rond 12 uur zijn we richting Kyllburg gereden en daar komen we net vandaan. Dodelijk vermoeid en mijn voeten tintelen gewoon. Maaaaaaaaaar, ik heb wel een heel intense ervaring achter de rug.

De rit naar het dorp was bedoeld om boodschappen voor de hele week in te slaan, zodat we niet dagelijks die kan op hoefden. Hoewel het dorp niet echt ver ligt, hebben we niet de wens er al te vaak naar toe te rijden. Hier in de omgeving is ook wel het één en ander te verkennen en we zijn geen van beiden al te gek van die steile op en neer weggetjes. Vooral niet toen we dachten een kortere weg te nemen door de andere kant het dorp uit te rijden, waar stond aangegeven dat het nabijgelegen Sankt Thomas slechts 1 km is. Die weg was zo gigantisch steil! We kregen het er Spaans benauwd van en besloten snel om te keren en de langere, doch veiligere weg te nemen. Ik zei al tegen Har: “Ik heb kanker, en voel daar geen enkele angst bij, maar hier sta ik gewoon doodsangsten uit!” O, ironie van het lot!

We zijn wat in het dorpje gaan lopen (wat achteraf nog een beste wandeling is geworden) maar geen levensmiddelenwinkel te bekennen. Wel een Schlecker (waar we massageolie gekocht hebben en een lekkere badolie voor thuis) en een bakker waar we op ons gemak koffie hebben gedronken en een broodje gegeten.  Bij beide broodjes een mislukte poging gedaan op het ‘af te maken’: een plakje augurk en een minimaal schijfje ei. We moesten er wel om lachen, zo van “ik wil wel maar ik kan niet”.

Afijn, de broodvoorraad voor de komende week hebben we in de auto gelegd en de parkeerschijf even verschoven, want ik had mijn oog laten vallen op een standbeeld, helemaal op de top van de heuvel, wat dus de Mariazuil bleek te zijn. Een halve kilometen de steile helling op en H* zei meteen dat hij dat "niet van plan was". Ik wel dus. Ik bood aan dat hij op het bankje onderaan de heuvel op mij kon wachten. Ik heb er wel even over nagedacht dit in de loop van de week te doen maar “there’s no such time as the present”, of wel “waarom uitstellen tot morgen wat je heden nog kunt doen”. Nu was het mooi weer. Ik had inmiddels mijn dikke trui al uitgetrokken en we liepen samen richting berg. Het verdere verloop zal ik apart vermelden, want dat is weer een heel epistel op zich...

Ik heb bij thuiskomst lekker gezwommen en dat ging al wat makkelijker dan vanochtend. Toen kon ik vooral goed het verschil voelen tussen links en rechts. Ik denk dat het wel goed is om mijn armen wat meer te bewegen, zodat de boel daar wat ‘door kan stromen’. Daarna ben ik naar beneden gegaan, waar de sauna gevestigd is. Jammer dat er geen zandloper aanwezig was, want dat maakte het een beetje ‘gokken’ hoe lang ik er zat. Ik ging er gewoon even uit wanneer het te heet was, en zo heb ik drie sessies gedaan met tussendoor even afkoelen. Alleen was op een gegeven moment het water op. Heel vreemd. Ik ben met mijn handdoek omgeslagen terug naar het huisje gelopen, waar ik nog even bij Harrie op het balkon heb gezeten en naar binnen ben gegaan om na te douchen toen ik voldoende afgekoeld was. Tijdens de douche kreeg ik de ingeving om bij thuiskomst eens een advocaat op te zoeken en te kijken of die iets voor mij kan betekenen. Zo’n “No cure, no pay” figuur, want eigenlijk, zoals ik het zie, wordt niet voldaan aan de zorgplicht en mogen ze mij gewoon niet dwingen om de keuze te maken mijn lichaam te verminken en/of te vergiftigen omdat hun niet in staat zijn mij op andere wijze te genezen en niet geloven in de manier die ik prefereer. Afijn, ik heb het er met H* even over gehad en we zien wel wanneer ik thuis kom. Hoezo loslaten?

En toen was ik bekaf. Ik voelde me gewoon trillen op mijn benen dus ben ik na het eten met een boek op bed gaan liggen met de bedoeling zowel de batterij van mijn camera als van mezelf even opladen!