Nou, het is er gisteren niet meer van gekomen. Toen ik klaar stond om naar Jacob te fietsen, zei ik tegen Har dat ik die middag wilde vertrekken en (zoals te verwachten) schrok hij zich een bult.  Ik barstte van de energie, maar toen ik thuis kwam hebben we even overlegd en ik me er bij neergelegd dat we eigenlijk nog niet klaar waren om te gaan. Vrijdagavond bleek onze site gehackt te zijn, en moesten we daar eerst alle aandacht aan schenken, en zaterdag vroegen de computers nog op een andere manier onderhoud. Ik had even het idee dat we nooit weg zouden komen als we ons door dit soort dingen tegen lieten houden, maar heb nog maar ff een wasje gedraaid en alles op ons gemak klaargezet. Nog even een paar laatste boodschapjes en de boeken laten verlengen.

“Mooi”, dacht ik, “dan kan ik nog naar de Osho meditatie en het mantra zingen, misschien morgenochtend nog even naar Falun Dafa……” Niets van dit alles, want toen we terug kwamen van boodschappen doen had ik blijkbaar alle energie opgebruikt en heb ik verder een beetje op de bank liggen te lamballen. Nog wel thuis, maar mijn vakantie was in ieder geval al begonnen.

Vanochtend zijn we op ons gemak opgestaan en uiteindelijk om 11.20 vertrokken. Ik heb nog even wat overgebleven groenten en fruit gepureerd en tot sappen verwerkt. Dat is mijn nieuwste hobby en bij gebrek aan een sapcentrifuge gaat het redelijk met gebruik van de staafmixer die we nog van Harrie’s moeder geerfd hebben. Doet dat ding ook nog goede dienst. Ik had er goede hoop op dat Harrie’s zoon mijn oude sapcentrifuge uit Hongarije mee zou nemen, maar of het ding is niet goed opgeborgen en gejat, of het was te goed opgeborgen. In ieder geval bleek het ding onvindbaar. Een goede sapcentrifuge, of beter gezegd ontsapper, kost tussen de 350 en 550 euries en die heb ik nu ff niet. Tja, het blijft keuzes maken en prioriteiten stellen hè? Dus maken we van de nood een deugd en sta ik dus lekker te pureren. Vooral bij fruit gaat dat redelijk. Minstens zo goed al met een blender en ik vind het ook wel leuk om lekker te “deddelen”. Dus, na mijn ochtendgededdel ben ik met een voorraad van twee flessen vitamientjes richting Eiffel vertrokken, om daar wat vitamientjes V te tappen.

En daar zijn we nu dus: Midden in de bergen, schitterende bossen, een klaterend watertje en regen (grrrr, zat mijn haar een keertje goed). De reis is eigenlijk best wel voorspoedig verlopen, hoewel het drie uur geduurd heeft voor we op de plaats van bestemming waren, wat uiteindelijk ook iets verder was want op het laatste moment besloten we door te rijden naar Zendscheid. We hebben hier een kamertje met keuken in vrolijke geel met terra-cotta kleuren en veel grenen meubels en keuken. Helemaal mijn smaak! Niet alleen mijn favoriete kleuren, maar er staat zelfs een eethoek en hoekkastje: dingen die heel lang op mijn “to have” lijstje hebben gestaan en mij altijd een nostalgisch en huiselijk gevoel geven, vraag me niet waarom. Helaas is dit slechts voor een paar dagen beschikbaar, maar tegen die tijd (of eigenlijk al daar voor) kijken we op ons gemak verder. Voorlopig zitten we knus en redelijk voordelig. Vanavond gaan we wel lekker in het restaurant eten, want uiteindelijk is Harrie (al rokend en koffiedrinkend) vandaag 59 geworden en moet ik dat nog maar zien te halen hè?

Nou, de reis zelf is voorspoedig verlopen, zoals ik al aangaf. We hebben er voor gekozen dat Harrie zou rijden en ik de TomTom zou zijn. We besloten te wachten met tanken tot we over de grens waren en dar scheelde toch weer een duppie per liter. Plus het idee dat we dan lekker geen accijns in Nederland betaalden. Wat ons wel opviel, was dat er in dit gedeelte van België met name Frans gesproken werd. Ja, daar sta je dan. Wel twee Duitse woordenboeken meegenomen (die liggen nu onder de laptop ter ondersteuning) maar Franse, ho maar. Het tankstation was een drukke, deprimerende plek en we besloten zo snel mogelijk door te rijden. Koffie drinken deden we later wel. Het Franse taaltje droeg echter wel een beetje mee aan het vakantiegevoel. Als nou ook de zon eens flink ging schijnen…

Nou ja, met mijn steenkolen-school-Frans en de universele aanwijsborden hebben we de weg wel gevonden. Ik heb me alleen al die tijd afgevraagd wat nou de boodschap was van dat billboard langs de kant van de weg. (Wie mij echt kent weet dat ik wat met billboards heb). Ik had net bedacht dat ik of mijn Frans eens op moest halen, of het maar moest laten voor wat het was, want verder dan de vertaling van de eerste regel (als je te snel rijdt) kwam ik niet. Ja wat, als je te snel rijdt? Maar ter hoogte van St. Vith dachten de Belgen wat coulance (coulance, waar ken ik dat woord ook al weer van?) te betrachten werd er een tipje van de sluier opgelicht en zag ik in een flits de vertaling: Als je te snel rijdt, dan zie je h* niet. Het was me alleen niet duidelijk wát het was dat ik dan niet zag. Het? Ah, een herkansing: nog een laatste billboard voor de grens: “Als je te snel rijdt zie je haar niet” las ik dit keer tussen de flarden door. Dat is duidelijk. Als je te snel rijdt zie je H* niet. Als je niet goed oplet trouwens ook niet. Ik heb H* trouwens ook niet gezien, want ik heb nog geen flauw idee waar het op sloeg. Ik vraag me wel af wat het voor zin heeft borden langs de snelweg te plaatsen die wel voor afleiding zorgen, maar geen duidelijke boodschap hebben. Of het moet zijn dat de boodschap ergens zoek is geraakt in de vertaling. Belgenhumor??!!

Afijn, alles ging verder goed, al gaf de gegoogelde routebeschrijving hier en daar andere wegwijzers aan, tot het moment dat ik nog op zoek was naar een bord richting Staffelstein, en we daardoor het bord Kyllburg voorbij reden. Stom hè? Ben je al verder dan je denkt en op zoek naar een stadje waar je al door rijdt, en durf je de afslag naar het dorp waar je naar toe wilt niet te nemen omdat het niet in de beschrijving staat. Hmmm daar kan ik eens stevig over nadenken want het lijkt me aardig veelzeggend. H* raakte meteen gestresst (doet ie altijd wanneer hij verkeerd rijdt) en het duurde even voordat hij een zijspoor indraaide om te keren. Maar uiteindelijk zijn we er toch gekomen. Het dorpje Kyllburg zag er leuk en gezellig uit, maar was zo steil en afwisselend bergje op, bergje af, dat we niet echt durfden te stoppen en besloten meteen door te rijden naar het Zendscheid, waarvan we al uitgedokterd hadden dat het tevens goedkoper was om te verblijven. We kunnen het dorpje altijd nog opzoeken en behalve dat dit verblijf voordeliger is, hebben we hier ook gebruik van zwembad en sauna en zicht op de rivier de Kyll, waar H* eventueel een hengeltje uit kan werpen. Er hoort, aansluitend op het water, een weide bij het hotel met picknick tafeltjes, maar dan mag het wel eerst even beter weer worden. Intussen heb ik al van de heerlijke, grote bramen gesnoept die langs het hek van de weide groeien. H* wees me er nog op, dat ze zo goed gedijden omdat er aan de voet een composthoop gevormd was. In ieder geval waren ze een stuk groter en zoeter dan de bramen die ik doorgaans op mijn wandelingen tegen kom (behalve die ik af en toe stiekem pluk vlak bij mijn maatje M*, maar die zijn óók gecultiveerd).

Terwijl ons appartementje in gereedheid gebracht werd hebben we eerst wat gegeten en toen een wandeling door de omgeving gemaakt. Uiteraard gewapend met fototoestel, en ik heb al een heleboel mooie plaatjes geschoten. Hoewel ik hier geen internetverbinding heb, houd ik in web-log vorm mijn dagboek bij. We hadden net het (gesloten) kapelletje gevonden met een kruis van Maria met Jezus, toen het begon te regenen. Har zie dat als we niet nat wilden woorden, we snel terug moesten lopen maar daarvoor was het al te laat. De druppels vielen groot en veeltallig uit de lucht en half lopend/half rennend stopte ik mijn camera weg en konden we even schuilen bij een bushokje. Toen het iets minder hard regende liepen we door en de schapen, die op de heenweg rustig aan het grazen waren, stonden allemaal met hun kop onder de boom, waarbij hun achterkanten er in een cirkelvorm onderuitstaken. Heel komisch en we moesten er dan ook gigantisch om lachen. Ik zei al dat het jammer was dat ik net mijn camera weggestopt had en dat het niet goed voor het toestel was, maar eigenlijk vind ik het stiekem wel jammer dat ik dit moment niet vastgelegd heb. Nou ja, met een beetje mazzel (pech) regent het nog wel een keer en krijgen we een herkansing.

Vanuit ons onderkomen (zie foto - is het niet fantastisch?) kijken we ook uit op een kruis langs de weg naar Sankt Thomas (waarvan ik natuurlijk ook een foto gemaakt heb) en voor het hotel staat iets dat goed voor een bidplek door zou kunnen gaan, waren het niet dat deze (momenteel) leeg is. Misschien is het wel gewoon een reclamezuil van het hotel hoor, maar met wat fantasie kan ik hier wel een Mariabeeld in plaatsen. Het is nu half zeven en over een uurtje gaan we eten, dus ik sluit nu maar even af. Qualitytime met mijn jarige mannetje…

We hebben net dus gegeten. Als laatste kwamen we de eetzaal binnen waar het bejaardenclubje op een rijtje gezeteld was. Allemaal grijze koppies en deels Nederlanders. Ik hoorde eerder op de dag al dat er plaatsen gereserveerd werden. Deed me even denken aan de Duitsers in Nederland, die graag hun ‘eigen kuil op het strand’ claimen. Hier claimen wij onze eigen zitplek dus. Overigens hadden we aan de Duitsers sowieso een voorbeeld moeten nemen. Wij hebben vroeger nogal wat afgelachen over de Duitsers die (weer of geen weer) met hun zuidwesters, regenjasjes en legerlaarzen het strand op gingen (want daarvoor waren ze naar mijn woonplaats gekomen). Nu hadden wij daar een mooi voorbeeld aan kunnen nemen. We hebben wel regencapejes mee (zover waren we al), een zuidwester is sowieso ietsjes te, maar zoiets als laarzen, een paraplu of zozou echt geen overbodige luxe zijn.

Eén van de grijze kopjes die achter ons gezeteld was, heeft nog danig op onze lachspieren gewerkt, aangezien die echt bizarre geluiden produceerde, uiteraard net op dat moment dat ik dacht dat de kust wel weer veilig was. Ach ja, een dag niet gelachen…. Het eten zelf smaakte wel. Geen culinair hoogstandje, maar keuze uit drie gerechten, een soort van half-pension-hap (soepie vooraf, ijsje toe) maar dan met volle betaling. Betaling? Ik had dus even snel een warmere broek aangetrokken en H* had zijn geld in zijn jas zitten, die hij dus niet aangetrokken had. Waarom zouden we? We zitten tegenover de ingang van het hotel: deurtje uit, trapje af, trapje op en binnen maar. Gelukkig zijn ze hier niet zo moeilijk en kon het gewoon ‘op de lat’. Pfffff…

We hebben nog even het zwembad bekeken. Lekker warm, maar van half 7 tot half 7 geopend, dus nu officieel gesloten. Ik heb het plan opgevat om morgenochtend lekker eerst te gaan zwemmen en daarna in de sauna. Die moet namelijk een half uur van tevoren aangezet worden. Of eerst zwemmen, uitrusten, sauna en aankleden?? Ik zie wel. Niks hoeft, alles mag toch? We moeten iets doen om onze tijd te vullen want internet is alleen in het verderop gelegen dorpje te vinden. Dus, wanneer we last van ontwenningsverschijnselen krijgen zullen we ons daar vervoegen. Zo niet, dan vermaken we ons gewoon eens lekker zonder. En… het vriendelijke meisje van het hotel heeft beloofd dat morgen de zon zal schijnen