• Positief Alternatief Web-log - 5 September

Mail en zonneschijn

Zo, de (innerlijke) rust is weer een beetje teruggekeerd en ik zit meteen een stuk lekkerder in mijn vel. Kun je nagaan wat het onderzoek allemaal met je doet. Gisteren de hele dag met hoofdpijn rondgelopen, maar tegen het einde van de middag besefte ik dat ik me gewoon veel te druk maakte in een poging iets onder woorden te brengen, iets te begrijpen dat niet te begrijpen is. Het blijft speculeren en zodra ik me overgaf aan het gevoel dat sterk bij mij leeft, namelijk dat ik de juiste keuze gemaakt heb, kwam de rust weer terug. Ik ben een beetje moe van alle dingen willen begrijpen, er een plekje aan te moeten geven en vooral te trachten dit begrijpelijk over te brengen naar buiten, terwijl het hier eigenlijk om een innerlijk en heel persoonlijk proces gaat. En ik begrijp het helemaal. Daar komt mijn rust ook uit voort. Het is goed zoals het is…

Tussendoor ben ik begonnen aan het boek ‘Mail en Zonneschijn’, van Natascha Slijper, die haar familie en vriendenkring per mail op de hoogte hield van haar strijd tegen kanker en de manier waarop ze dat een plaatsje in haar leven gaf. Het boek eindigt op 13 mei 2006, haar leven op 23 maart 2007. In het boek vernoemt ze terloops dat ze ook wat ‘alternatief’ doet. Iets dat ik al wist voor ik bij die terloopse opmerking aanbeland was, want J* herkende de foto die op de cover van haar boek staat. Ik hoop voor haar dat deze behandelingen nog enige verlichting geboden hebben aangezien ze deze pas tegen het einde geprobeerd, toen haar lijf helemaal kapot gemaakt was door alle behandelingen in het ziekenhuis, haar lichaam zelfs geen chemo meer aan kon en zoals ze zelf op zijn Kluuns zegt: “haar buik (helaas letterlijk en figuurlijk) helemaal vol had van die klotekanker”.

Ik vond het een heel bijzonder boek van een bewonderenswaardige vrouw, die heel veel energie gestoken heeft in het trachten in leven te blijven en ditzelfde leven van de optimistische kant bleef bekijken. Het klinkt misschien een beetje raar, maar op dat vlak deed ze me wel sterk aan mezelf denken, behalve dan het feit dat ze haar vertrouwen in een andere remedie had. In het begin van het boek was ze nog echt optimistisch maar naar mate het boek vordert kun je merken dat de optimistische kijk op het leven steeds meer verweven raakt met een portie cynisme. Wat dat betreft was ze realistisch genoeg. Aan haar inzet en wilskracht heeft het niet gelegen, ze ging er echt voor de volle honderd procent voor.

Ik vind het boek overigens een aanrader voor iedereen die iemand in de omgeving heeft die aan kanker lijdt en waarvan men tracht die persoon te overtuigen dat hij of zij chemo “zou moeten nemen”, ook (of vooral) wanneer de persoon in kwestie dat zelf niet wil. Wanneer je na het lezen van dit boek nog die mening toegedaan bent, en vindt dat degene waarvan je denkt te houden al die gruwelen moet doorstaan om jou het gevoel te geven dat ze het leven de moeite waard vinden, dan zou ik zeggen “ga eerst eens even goed bij jezelf te rade”. Wie het boek leest snapt vanzelf wel wat ik bedoel.

Het frappante van dit alles vind ik, dat ik dit boek al op de kast had staan voordat ik de boeken van Kluun in huis haalde en gelezen heb. In dit boek wordt naar die boeken verwezen en ik snap dat beter omdat ik ze inmiddels ook gelezen heb. Alles op zijn tijd, zie je maar weer. Voor mij wordt het nu tijd om me (nog) iets meer op mezelf te richten en we maken aanstalten om er een poosje tussenuit te trekken. De gezonde berglucht op te zoeken, al weten we niet zeker hoelang we weg blijven en wanneer we precies gaan. Ook hierbij volgen we ons gevoel. Uiteraard gaat het laptopje wel mee, maar ik voel me nergens toe verplicht, dus wanneer ik langere tijd niets van me laat horen, wil dat zeggen dat het heel erg goed met mij gaat!!! We maken van de thuisblijvers geen spoorzoekers hoor, want het GSMmetje gaat mee zodat er altijd een boodschap achtergelaten kan worden. Enne….we zijn nog niet weg…

Op de valreep nog even een telefoontje gekregen van de sociale dienst in verband met de aanvraag van 'Bijzondere Bijstand": zie wordt (zoals verwacht) afgewezen. Voor evenementen (waar ik dan ook volop van geniet) is volop geld beschikbaar. Voor de burgemeesters maar liefst 25.000 euro per persoon om campagne te voeren bij de verkiezingen waar blijkbaar niemand op zat te wachten. En hoewel ze pretenderen dat Eindhoven niet wil dat zijn burgers "tussen wal en schip vallen", zijn de regeltjes zodanig opgesteld dat ik niet alleen tussen wal en schip val, maar ook klem kom te zitten tussen K* en schip. Had ik maar een drugsprobleem! Wiet kun je hier in Eindhoven gratis verstrekt krijgen. Medicinaal nog wel! Jammer, ik ben niet crimineel genoeg. Nee, wanneer je het beste voor je lichaam (en ziel) wilt is er maar één conclusie: Eindhoven laat deze burger gewoon in de kou staan. Nederland ook. Het KWF ook. Het is allemaal prima geregeld, maar ik heb één troost: DE MAATSCHAPPIJ IS ZIEKER DAN IK!!!

Als afsluiter een opstekertje voor mezelf: