• Positief Alternatief Web-log - 4 September

Pissig

Daar kan ik me nu toch zooooooooooooo pissig over maken!!! Bel ik vanochtend op om te vragen of de uitslag al binnen is.
"Ja, die is binnen"
"Hoe nu verder?"
"Nou, bel om 12 uur terug, dan zal ik zien of ik u door kan verbinden met dr S*".
"Het zelfde nummer?
"Ja, hetzelfde nummer".
Afijn wekker gezet om het niet te vergeten ( Aslof je zoiets kúnt vergeten:-)
Om 12 uur teruggebeld: Voicemail: zijn ze #$@$^^&&$# niet meer bereikbaar!!!!!!!!!!!!!! Alleen voor noodgevallen. Zou dit een noodgeval zijn? Ik plof bijna!!!!

Echo van mijn hart...

Uiteindelijk heb ik de dokter te pakken gekregen, die mij haar interpretatie van de echo heeft gegeven. Heel dubbel helemaal, want aan de ene kant kreeg ik gelijk dat mijn hoofdtumor inderdaad (ietsjes) gekrompen is, maar daat staat tegenover dat de lymfeklier gegroeid is en er twee kleintjes bijgekomen zijn. Eén daarvan bij de lymfeklier, waarvan gezegd werd dat het niet duidelijk is “wat daar in zit”, en één in de buurt van mijn hoofdtumor. Dat de lymfeklier ‘gegroeid’ was, is voor mij niet echt nieuw, aangezien dat ongeveer gelijktijdig opging met het krimpen van de hoofdtumor.

Dat de hoofdtumor “ietsjes gekrompen is – van 2,8 naar 2,7” was voor de arts niet echt noemenswaardig, tot ik haar er op wees dat mij destijds verteld was dat de tumor 4 cm was, met “een groot onrustig gebied er om heen”. Toen ze dit nog even nakeek bleek dit inderdaad het geval en was de hoofdtumor dus niet gekrompen van 2,8 naar 2,7, maar van 4 naar 2,7/2,8 om over het onrustige gebied nog maar te zwijgen. Blijft voor mij de vraag of er nu een kleine tumor naast de hoofdtumor bij is gekomen, of dat dit een stukje van de hoofdtumor is dat losgekomen is. Het opzetten van de lymfeklier geeft mij aan wat ik al lang weet, namelijk dat het lymfesysteem moeite heeft met het afvoeren van alle gifstoffen.

Hoewel de uitslag dus geen ondersteunend effect heeft in de vorm van een duidelijke eenzijdige vermindering, heb ik er absoluut geen slecht gevoel over en als ik mijn hart hier in volg, geeft dit alles bij elkaar mij juist de moed om op deze wijze door te gaan. Wat mij tevens een aardige, geestelijke ondersteuning gaf, die voor mij van duizend maal groter belang was dan bovenstaande uitslag, was het toegestuurd krijgen van de e-mail van L*, wiens vrouw aan kanker is overleden. Ik citeer hier twee kleine stukjes uit, die helemaal aansluiten op mijn visie:

“Natuurlijk zoek je naar een oplossing, genezing. Maar het mooiste om dat te doen is met kalmte en vertrouwen in jezelf, je lijf. Het brengt je vanzelf daar waar je wezen moet, of je dat nou wilt of niet. Ieder mens bepaalt elke dag opnieuw de kwaliteit van zijn leven. Of die nou ziek is of ‘gezond’, een ieder verkeert in een proces dat zal eindigen in de dood…..

….Juist op een ziekbed kunnen we opeens de weg naar elkaar vinden en onze vermommingen allemaal afgooien. Als daar de wens en de durf voor aanwezig is. Ik ben dankbaar voor de ziekte van R*. Mooier had onze verbinding nooit kunnen zijn. Zonder die gebeurtenis zouden we natuurlijk nu nog heel erg aan elkaar gehecht zijn en een groei laten zien, maar dankzij de kanker van R* hebben wij allebei iets meegekregen die alle fysieke en materiële kanten overstijgt: Overgave….”

En laat ‘overgave’ nou net het woord zijn dat op het kaartje stond dat ik trok aan het einde van de SNLP-sessie!! Ter overdenking besluit ik voor vandaag met de zin van L*: “Het is het vertrouwen in jezelf dat je een leven laat leiden waarin de uitkomst het gevolg is van je unieke levensweg”.

Vertrouwen is iets dat ik heel sterk voel. Vertrouwen dat ik mijn levensweg vervolg op die unieke manierdie bij MIJ past, met vertrouwen in de keuzes die ik maak vanuit de beste wegwijzer die ik me maar kan wensen: MIJN HART

Wil

De een zegt dit... de ander dat...
Probeert mij zijn wil op te leggen 

Maar als ik luister met mijn hart
Hoor ik wat ik mijzelf wil zeggen

Xanthe®