• Positief Alternatief Web-log - 3 September

Ook gezonde mensen gaan dood

Ik zat al klaar om mijn verhaal op papier te zetten, toen ik zag dat het al zes uur was, en dus tijd om gebruik te maken van het telefonische spreekuur van de klassiek homeopaat waar ik een afspraak mee wilde maken. Een vrouw dit keer (weer een Mmetje) en het verschil is dat deze beschikt over een BIOCOM apparaat waarmee ze dingen door kan meten. Ik heb gewoon behoefte om eens goed te laten kijken welke medicijnen en vitaminen momenteel heilzaam zijn voor mijn lichaam, ofwel waar mijn lichaam behoefte aan heeft. Het stuit me zo tegen de borst om maar van alles te slikken, alleen maar onder het motto “baat het niet, dan schaadt het niet” en “we moeten alle zeilen bijzetten”. Met dat laatste ben ik het wel eens, maar ja, er is ook zoiets als overkill hè? Ik weet graag waar ik mee bezig ben. Afijn, ik heb de situatie uitgelegd en een afspraak voor 22 september kunnen maken, dus dat kan ik nu even loslaten.

Het is maar goed dat ik een wekker gezet had, want vanochtend had ik de NLP-afspraak en aangezien ik de laatste dagen nogal lui ben, zou ik zo weer terug in slaap gedommeld zijn. Ik heb de laatste dagen nergens zin in, behalve luieren en lezen, en het weer is nou ook bepaald niet echt opwekkend.  Vanochtend op tijd in de benen dus, even douchen en na een klein half uurtje (met tegenwind en kou) fietsen was ik er. Na het inleidende gesprek deden we het trancegedeelte waar ik echt wel naar uitgekeken had en terwijl ik ontspannen in de stoel zat ging er een wekker over (die ik niet hoorde, maar M* wel en die dan ook meteen in de prullenbak belandde) en na deze tussenstop begon het ‘echte werk’. Nou kost het bij mij erg weinig moeite om me open te stellen en zodra ik mijn ogen sluit begint de ontspanning ook meteen, zodat ik niet echt ‘in trance gebracht’ hoef te worden en even leek het alsof er ook niets te gebeuren stond. Tot er een bepaalde vraag gesteld werd, waar direct een heftige emotie op volgde. Op de oorzaak van deze emotie en het vervolg van de beleving ga ik verder niet in (er moet nog wel wát privé blijven hè?) maar ik moet wel zeggen dat ik blij ben dat ik het gedaan heb. Ook dat het geestelijk behoorlijk uitputtend was, en zoals later bleek, ook lichamelijk. Ik ben wel relaxed naar huis gefietst, onderweg nog wat boodschapjes gedaan, maar eenmaal thuis was ik best wel moe.

Ik heb een uurtje gerust, toen samen met H* naar de markt (geen vis voor mij dit keer – behalve wat ik van H* gepikt heb) en eenmaal thuis heb ik een lekker bad genomen. Weer beneden heb ik eerst het telefoontje gepleegd maar was ik eigenlijk nog steeds moe en H* heeft me met zachte hand naar boven gedirigeerd. Het schrijven moest dus maar even wachten, ook al gonsde het in mijn hoofd. Ik heb met een muziekje op liggen ontspannen en zelfs nog even geslapen. Na het eten hebben we ‘Silent Witness’ gekeken, maar dat werd voor mij op een gegeven moment wel erg ‘silent’, en ik heb dus het einde gemist. Door al dat geluier en geslaap, ben ik nu om 2 uur ’s nachts klaar wakker, dus er toch maar weer even uit gegaan om alsnog wat op papier te zetten.

Ik ben de laatste dagen wat moe en ontstemd en k heb eerlijk gezegd ook niet zo’n lekker gevoel over die echo. Ik voelde sinds enige tijd al wat veranderingen, net alsof ik kleine kiezeltjes voelde, en volgens mij zijn er meer punten opgemeten dan de eerste keer. De vraag is of het er al zat en niet voelbaar was, of dat het nieuwe plekjes zijn. Eigenlijk verandert het verder niet veel, want ik blijf toch op deze voet doorgaan, maar ik weet ook niet zo goed wat ik hier nou eigenlijk “mee moet”. Volgens J* duurt het een hele tijd voordat K* uit je lichaam is en zou het ook kunnen dat het juist een teken is dat het “er uit komt”, maar we hoeven elkaar geen mietje te noemen: het zouden ook verdere uitzaaiingen kunnen zijn. Het heeft echter geen enkele zin om er over te speculeren en ik merk ook dat ik daar steeds minder behoefte heb. Toch blijft het vreemd, want hoewel ik dit verschil constateer, ben ik er niet angstig of echt ongerust onder. Voorlopig ben ik ook niet van plan me ergens druk over te maken en ik put ontzettend veel kracht uit het feit dat ik ‘weet’ dat ik een goede keuze gemaakt heb – voor mij zelfs de enige keuze -  ongeacht de uiteindelijke uitkomst. Ook gezonde mensen gaan uiteindelijk dood…en sommige zelfs eerder dan ik…

Ik heb me in ieder geval aangemeld bij een MMS forum en hoewel die ook geen pasklaar antwoord hadden, is gebleken dat de hoge hoeveelheden niet langer dan 2 maanden genomen kunnen worden, en daar ben ik al over heen, dus ben ik meteen teruggegaan naar de aanbevolen ‘onderhoudsdosis’. Dit was dus één van de motivaties om toch maar een afspraak voor die metingen te maken. Verdere ondersteuning is er op geen enkel vlak en het vervelende van niet-regulier is dat je verder ook op geen enkel vlak ondersteuning kunt krijgen en het zelf maar uit moet zoeken. En dan te bedenken dat ik ook nog eens wakker gebeld ben door zo’n stomme collectant van het KWF. Ik kan me daar vreselijk aan ergeren: dat gebedel voor geld voor onderzoek (na aftrek van vette salarissen en reclamekosten) dat alleen maar ten goed komt voor ontwikkeling van medicijnen waar vervolgens weer grote winsten op gemaakt gaan worden………..Tja, het blijft een feit dat er meer mensen van kanker leven, dan er aan dood gaan (en ondanks alle onderzoeken op het reguliere vlak zijn er dat nogal wat).