Ik ben gisteren rustig begonnen met Falun Dafa. Het was mooi weer en de hele stad gonsde van de activiteiten. We hadden de keuze tussen verschillende evenementen en hebben er uiteindelijk voor gekozen eerst de activiteit hier in de buurt te ‘pakken’ met het idee dat wanneer het niet echt voldeed, door te rijden naar het stadswandelpark, waar een ‘Back tot the sixties’ evenement was. Volop muziek dus, en het grootste gedeelte van de dag hebben we inderdaad in het Standwandelpark doorgebracht, aangezien die muziek en de hele entourage ons het meeste aansprak.
In de buurt – op het Franz Leharplein - werd voor de 2de keer een muziekfestival georganiseerd, met verschillende Nederlandstalige artiesten. Heel de buurt was uitgelopen en ik heb nog nooit zoveel tatoeages bijeen gezien. Nou zegt dat uiteraard niks, want ik zoek doorgaans niet die gelegenheden op waar die dingen prominent vertegenwoordigd zijn. Eerlijk gezegd voelden we ons hier een beetje een buitenbeentje, en na even over de braderie gelopen te hebben zijn we dus doorgefietst naar het park. Doorgefietst is eigenlijk niet het juiste woord, want eerst zijn we terug gefietst om thuis de GSM op te halen, zodat we contact met onze vrienden op konden nemen. Die hadden het ook al heel snel bekeken op het plein en waren al onderweg naar het park. Daar troffen we elkaar uiteindelijk en hebben we (hun wat korter en minder intensief) van het evenement genoten.
Ik heb veel foto’s geschoten waarbij ik het altijd heel leuk vind om juist die figuren in beeld te krijgen met een ietwat afwijkend uiterlijk. Nou, ik kwam ogen tekort en aan het einde van de dag dus ook batterijen! Vooral van het sixties festival heb ik heel wat vastgelegd en daarnaast zelfs tijd overgehouden om volop te genieten. Ik heb mee staan bewegen (dansen kun je het niet helemaal noemen) en zelfs staan zingen (dáár waar het mogelijk was en de muziek mij tot geluk van de omgeving overstemde). Sixties is uiteindelijk jeugdsentiment en zelfs mijn favoriet van die tijd - “sweet child in time” - kwam voorbij. Dit rakelde wel enige heftige herinnering op, want bij de muziek van Deep Purple heb ik mening moment head-bangend doorgebracht. Ik kon daar helemaal in op gaan, waarbij mijn vader meer dan eens een rode kop om de deur stak (omdat hij zich op had lopen winden over het feit dat het roepen van de beneden verdieping af niet gehoord werd) om me te manen mijn koptelefoon op te zetten. Als puber vond ik het vreemd dat hij de muziek niet kon waarderen, maar toen ik jaren later de LP terugvond en deze uit jeugdsentiment opzette, kwam ik er tot mijn eigen verbazing achter dat ik op dat moment zijn visie wel begreep. Nu genoot ik weer even volop van dit nummer, dat m.i. werkelijk met kop en schouders boven de rest van het repertoire uitstak. Harrie was nog even zo onder de indruk van één van de gitaristen dat hij naar voren sprong om de man na afloop een hand te geven. Ook al vond hij de muziek wat minder, hij was hevig onder de indruk van de bezieling.
Nadat dit evenement was gelopen was zijn we richting stad gefietst. Hier was nog een optreden aan de gang, maar we wisten niet hoe snel we hier voorbij moesten komen. Metallica is duidelijk aan ons niet besteed...enne over tatoes gesproken... We hebben bij ons favoriete restaurant wat gegeten en zijn toen via het F.Leharplein terug gefietst, waar het bier inmiddels rijkelijk gevloeid had en de stemming evenredig gestegen was. H* heeft in het kader van visualisatie á la secret even geposeerd bij een auto die hem wel aanstond en we hebben ons nog even in de menigte gemengd en van wat optredens genoten.
Onze afsluiter vond plaats in de vorm van een optreden van (volgens H*) de stadsgek, ook wel bekend als de grootste oranje fan, en toen die op het toneel kwam, zei Har dat het tijd was te vertrekken. Ik was wel nieuwsgierig en bleef nog even treuzelen, waardoor we de twee liedjes nog mee kregen die hij ten gehore bracht en die zo banaal en absurd waren, dat ik springend en zingend ff uit mijn dak gegaan ben. Op de terugweg naar huis zong ik nog steeds grinnikend “een bussie, een bussie, een bussie vol met Polen”. Ach ja, als je haar maar goed zit hè?
Ik heb in ieder geval volop genoten maar of het de juiste manier was om me voor te bereiden op de echo van vanochtend? Twee ijsjes en één biertje…
Overigens is de echo zonder problemen gemaakt, maar laat de uitslag nog even op zich wachten… en de foto’s zijn op mijn trotsopeindhoven.hyves.nl te zien zijn.
