Toen het nog heel slecht ging met onze kleine meid en we geen enkele kijk hadden op de afloop van haar ziekte, werd ze via het ziekenhuis uitgenodigd om mee te doen aan de ‘Dolle Dingen Dagen’. Dat zou dit jaar op haar verjaardag vallen en aangezien ze naar de dolfijnen zouden gaan, was dit iets waar ze haar verjaardag graag voor over wilde slaan. Tja, en toen kregen ze een telefoontje dat ze “per ongeluk uitgenodigd was” en  de uitnodiging alleen gold voor kinderen op kanker; haar vriendinnetjes dus, die dezelfde behandelingen ondergingen, maar waarvan de ziekte een andere naam had. Ik heb er destijds een brief aan gewaagd, omdat ik het toch wel heel schrijnend vond dat het kind eerst uitgenodigd was en daarna gewoon werd afgewimpeld. De reactie daarop was een telefoontje van ene Joke Stolk van de vereniging die deze dagen organiseren.  Het antwoord was gewoon: “dat het jammer was, maar het was nou eenmaal niet anders”.

Ik had al lang begrepen dat ze niet genegen waren hier iets aan te veranderen, dus heb er niet al te veel tegengas aan gegeven, maar toch zijn er een aantal dingen in het verkeerde keelgat geschoten. Met name de uitdrukking “het is bedoeld voor kinderen met een levensbedreigende ziekte, niet voor kinderen met een ziekte die hun leven alleen maar een beetje verpest”. Alsof kanker de enige ziekte is die levensbedreigend is!  Dat is precies wat me de hele tijd al stoort, ook in het verhaal van de zogenaamde kankerketting. Alleen voor kinderen met kanker, alle andere lijden is misschien ‘vervelend’ maar niet ernstig genoeg. Ik vraag me af of alle mensen die zo gul doneren voor die kankerstichtingen zich bewust zijn van het leed dat andere ernstig zieke kinderen hier mee aangedaan wordt?

Voor een kind dat zo ernstig ziek is, voelt dit uiteraard “alsof mijn ziekte niet erg genoeg is”, zoals de kleine meid destijds aangaf. Toen ik dat aan deze Joke vermeldde zei ze doodleuk “dat moet u dan maar aan haar uitleggen”. Maar ja, hoe leg je krankzinnigheid uit? Hoe leg je uit dat mensen het normaal vinden om onderscheid te maken tussen kinderen met blauwe ogen of bruine ogen, blanke velletjes of bruine velletjes? Daar hebben we een naam voor: discriminatie. En ik snap niet dat een ziekenhuis zijn medewerking kan geven aan dit soort activiteiten die deze discriminatie in de hand werkt, maar ja, ik heb inmiddels wel begrepen dat Kanker ‘Big buisiness’ is en de focus zodanig gericht is op commerciële belangen dat alles wat buiten het patroon valt, er ook werkelijk buiten valt.

In ieder geval heeft het Universum op een unieke manier kans gezien dit onrecht recht te trekken. De inzamelingsactie, die door mij en mijn schoondochter begonnen is ter realisatie van de lift, heeft in ieder geval nog iets extra’s gebracht. Het schip, “Hr, Ms de Amsterdam” had ook zijn buik vol van het inzamelen van geld dat naar grote stichtingen ging, waarvan je naderhand nooit meer iets hoorde zodat het geld wel in een 'groot zwart gat' leek te verdwijnen. Ze wilden iets doen wat persoonlijker was en hebben tijdens een reis van 5 maanden zoveel geld bijeengebracht dat voor onze kleine meid de de dolfijnentherapie door hun betaald kon worden. De reis moesten ze zelf bekostigen, maar die stond al gepland op het moment dat ze te ernstig ziek werd en meteen herboekt op het moment dat ze daartoe 'groen licht' kregen.

Dus nu geniet ons zonnetje van twee weken dolfijnentherapie, wat een doorslaand succes blijkt te zijn. Ik werd gisteren gebeld door een enthousiaste dochter (nadat ze eerst aarzelend gevraagd heeft of alles wel goed met mij was, en daar een bevestigend antwoord op kreeg). Es zwemt met dolfijn LINA, een jonge dolfijn die nog niet echt helemaal afgetraind is, vertelde ze, dus verwondert het waarschijnlijk niemand (die Essie kent) dat zij die taak meteen maar even op zich genomen heeft. Ze is helemaal niet bang en stapelgek op LINA. Ze heeft haar leren knuffelen, vertelde T*, en het was de “dikste knuffel ooit”. Uiteraard zijn de dolfijnen net zo gek van Essie als Es van de dolfijnen. Bovendien geniet de kleine meid met volle teugen en is in drie dagen tijd de kracht in haar benen, mede vanwege de begeleidende (fysio)therapie zodanig toegenomen, dat ze al kans ziet zelf op te staan en even los te blijven staan, al is het nog niet met gestrekte benen. Gelukkig wordt er ook gefilmd en foto’s gemaakt, zodat het ‘thuisfront’ strakjes nog een beetje mee kan genieten. In ieder geval heeft het telefoontje mijn hele dag goed gemaakt!

En fantastisch dat de kosmos zo ondoorgrondelijk werkt, zodra je maar naar je gevoel luistert en doet wat in je vermogen ligt. Daar hoort ook het loslaten van zogenaamde onrechtvaardigheid bij, want als we niet bovenstaande blamage hadden meegemaakt, dan hadden we misschien ook niet zo spontaan  de mogelijkheid van de dolfijnentherapie op Curaçao onderzocht.Alles komt goed, op het juiste moment, een vertrouwen dat mij overigens ook op de been houdt. De lift, waar het allemaal om begonnen was, zal klaar zijn wanneer ze terug komen van vakantie (ruim anderhalf jaar na aanvraag) en mijn nieuwe kleinkind is tegen die tijd ook al weer op de helft van zijn ontwikkeling. Jeetje, de tijd vliegt! In ieder geval kunnen we nu met zijn allen op een positieve manier vooruit kijken. Behalve de bezorgdheid om mijn persoontje dan, maar daar valt ook wel mee te leven en zolang ik me zo goed blijf voelen leven we gewoon ik het heerlijke NU.

Uiteraard kijk ik er wel naar uit de nieuwe wereldburger strakjes in mijn armen te houden! Overigens heeft de nieuwe telg voor zijn moeder al roet in het eten weten te gooien, want zaterdag mag de hele familie mee zwemmen met de dolfijnen, behalve T* vanwege haar zwangerschap. Tja, moeders schijnen nou eenmaal offers te moeten brengen :-)