Nu ik op mijn kamertje aan het schrijven ben hoor ik op de radio het liedje ‘Time’. Grappig, sinds gisteren leven we volgens onze bijdehante weerman weer op ‘originele’ tijd. Geen wintertijd, zoals die tegenwoordig in de wandelgangen genoemd wordt, want eerst was dit de tijd zoals wij die kenden, voordat er iemand vanwege economische belangen op het idee gekomen is hier verandering in aan te brengen. En voilá: bij inschakeling van de ‘zomertijd’ schijnt de oorspronkelijke tijd’ ineens te zijn veranderd in ‘wintertijd’. De één begint het zo te noemen, de volgende neemt het over, en voor we het weten zitten we opgezadeld met zomer- en wintertijd, terwijl we feitelijk leven in één, onveranderlijke tijdszone.

Overigens noteerde ik gisteren deze woorden die in mijn hoofd opkwamen toen ik vanuit de trein naar de stationsklok keek:  “de klok staat stil….de tijd niet”.

Ik ging namelijk met de trein naar Baarn en in plaats van het terugzetten van de klok op een vooraf overeengekomen tijdstip (drie uur ’s nachts, toch?) scheen de NS zijn eigen plan getrokken te hebben. Om 10 over half 9 zat ik vanuit de trein te staren naar een klok die 10 over half 10 aangaf. Het ergste is nog dat me dit pas opviel op het moment dat ik constateerde dat het niet later scheen te worden. Op alle stations bleven de klokken vervolgens een uur lang stil staan, wat wel verwarrend was, maar we moeten niet zeuren en al lang blij zijn dat de trein überhaupt op tijd rijdt, al is het een uur lang tussen twee tijdzones in.

Het geeft echter wel te denken, dat we blijkbaar zo geprogrammeerd schijnen te zijn dat discrepanties pas op schijnen te vallen wanneer er duidelijke de aandacht op gevestigd wordt. Hmmmm…wat ontsnapt er nog meer aan ons tijdelijke bewust-zijn?

Hoewel het interessant is te kijken hoe deze subtiele programmeringen ons verdere leven beïnvloeden, wil ik nu nog even terug naar (in?) de tijd. Terwijl we dus ál die tijd dachten te leven in ‘zomertijd’, leefden we gewoon in dezelfde tijdszone, alleen ervaarden we die anders omdat we op afspraak gezamenlijk de klok een uur vooruit gezet hebben. Ik kreeg gisteren overigens nog een (onbedoeld) duidelijk beeld hoe gegoochel met cijfers aan de basis ligt van veel overtuigingen die we in ons dagelijks leven als ‘gouden standaard’ hanteren. Maar ook daar kom ik later nog wel op terug….of niet… Er is echter één grote troost: We kunnen zoveel goochelen met de klok als we willen; de tijd gaat ongehinderd zijn gang (de radio is inmiddels overgegaan op het liedje ‘no time to waste’)

Hoewel deze overdenkingen op dit tijdstip plaatsvinden, blijkt mijn weergave hier van tijdloos ervaren, aangezien ik dit thema naar aanleiding van een héél andere beleving al eens in woorden verpakt heb, die ik de lezer uiteraard niet zal onthouden...

Tijd

De een ziet de tijd als zijn vijand
En denkt: hij gaat te snel

De ander ziet hem als zijn vriend
En denkt: ik red het wel

Bij verdriet lijkt elke seconde wel een uur
En bij intens geluk, elk uur een tel

Maar ben je nu arm of rijk, blank of zwart
De tijd maakt geen verschil

En heeft zijn eigen regelmaat
Ongehinderd door onze wil

Xanthe®