Zo, weer een dag die halverwege begonnen is. Ik zei gisteren al tegen H* “ik kom tijd tekort”, en hij antwoordde dat een aantal mensen in zijn omgeving dat ook al zo ervaarden. “En die komen wel op tijd hun bed uit”, werd er nog even na gezegd. Ik ben gisteren pas tegen de ochtend, met behulp van de Pain Control van HS uiteindelijk lekker in slaap gevallen. Tegenwoordig slaap ik overigens naast “een gat in de dag” ook heel diep en word ik ’s ochtends vaak wakker met hele verhandelingen in mijn hoofd, die op dat moment een verhelderend inzicht geven rondom een item dat op dat moment het meeste speelt. Alleen is het verschil nu dat ik niet meteen naar mijn laptop ren om het te noteren, maar er met mijn waakbewustzijn nog eens goed naar kijk en zo dat ‘probleempje’ zalig los kan laten. Ik leef momenteel vooral met het gevoel dat ‘alles goed is zoals het is’, en niet dat ik nog het één of ander zou moeten doen of laten. Het wordt me vanzelf aangereikt, en dan is het ook zo duidelijk dat ik het zonder meer los kan laten en er 'niets meer mee hoef'.

Aangezien ik gisteren niet echt ‘vooruit te branden’ was, ben ik vandaag maar naar het NGC gegaan, in plaats van de gebruikelijke vrijdag. Gelukkig is J* nogal flexibel en is er altijd wel een plekje te vinden. Even via de bibliotheek, waar ik een paar boeken opgepikt heb, tezamen met Eckhart Tolle’s ‘Findhorn retraitre’ – een boek met DVD. Het boekje heb ik bij J* al doorgekeken en daar zag ik iets staan, dat aardig overeen komt met mijn huidige staat van zijn.

“De wereld is er vol van [informatie]…Je verdrinkt in informatie. En wat is er uiteindelijk de zin van? Meer informatie, meer dingen, meer van dit, meer van dat….Vinden we onszelf door ons vermogen tot denken en analyseren te verbeteren, door meer informatie te verzamelen, meer dingen te verzamelen? Zal ‘meer’ de wereld redden?”

Ik ben momenteel ook een beetje informatiemoe…maar ga morgen toch naar de dag over de Codex Alimentarius van Mens & Spirit: ha ha, tegenstrijdige IK.

Verder loop ik dus al de hele dag met het nummer 'Mad World' in mijn hoofd rond. De eerste keer dat ik dit nummer hoorde (en het meteen mijn aandacht trok) was aan het einde van de film Donny Darko. Een beetje een wazig geheel, waarbij aan het begin van de film een onderdeel van een vliegtuig in de slaapkamer van een jongen belandt, die daardoor gedood zou zijn wanneer hij niet voor de zoveelste keer ongehoorzaam was en zijn kamer uitgeslopen. Op dat moment is het eerste dat je denkt “maar goed dat hij zo ongehoorzaam was”. Het redde uiteindelijk zijn leven, nietwaar?

Dan wordt de film verder gevuld met allerlei wazige toestanden en vreemd gedrag van de hoofdpersoon en rees bij mij tijdens het kijken menigmaal de vraag of dit niet erg zonde van mijn tijd was. Aan het einde van het verhaal krijgt het echter een vreemde wending en blijkt hij wel in de kamer aanwezig te zijn geweest. Hij wordt dood afgevoerd, waardoor de voorvallen tijdens de film dus niet plaats gevonden hebben en je na alle wazige toestanden dus denkt “maar goed dat hij gestorven is”. En deze paradox is meteen het thema ter overdenking van de film, dat afgesloten wordt met het liedje ‘Mad World’.

Ik heb tegen H* gezegd dat dit één van de liedjes is die ik dit gedraaid wil hebben bij mijn finale uittocht (tenzij ik vóór die tijd van gedachten verander). Vooral de tekst in het liedje “Is it kind of funny, is it kind of sad, but the dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had”  geeft een soort van melancholie weer van iemand die zich niet helemaal thuis voelt op deze wereld. Ik vind het ook vaak een ‘rare wereld’, dus…

Waarom ik vandaag steeds aan dit liedje moet denken, terwijl ik helemaal niet melancholisch ben? Mijn dochter is met haar familie op vakantie en niet makkelijk bereikbaar. Hoewel ik ze vaker twee tot drie weken niet zie, voelt het toch als een soort gemis. Zal wel een kronkel van mij wezen. Gisteren besloot ik daarom maar even op haar hyves te kijken om te zien of ze er misschien iets op geschreven had, maar nee hoor. Wel zag ik het filmpje staan met de titel “maak een vuist tegen kanker”. Ik had het al eerder zien staan, maar aangezien dit soort solidariteitsbetuigingen altijd buiten mijn persoontje om lijken te gaan (ik neem niet echt fanatiek deel aan de kankerclub, aangezien ik toch bij alle voorzieningen buiten de boot val), besloot ik nu maar eens de tijd te nemen om te zien wat de boodschap was. Een kort filmpje, waarbij je eerst nog door de reclame moet heen ‘worstelen’, maar ja, commercie en kanker schijnt toch hand in hand te gaan, dus alla. Maar wat mij dus raakte, was het feit dat dit korte filmpje over kanker begeleid werd door het muziekstuk ‘Mad World’ waardoor ik toch een soort van verwondering voel die me de hele dag bezig houdt. Het sluit volledig aan bij mijn gevoel alsof ik leef op ‘geleende tijd’, waarbij het een open vraag is wat de waarde van mijn aanwezigheid aan deze aardkloot bijdraagt. Een kwestie van perceptie vrees ik…