Er heeft nu echt een lange tijd tussen gezeten en hoewel er beste veel gebeurd is, heb ik tot nu toe nog niet de behoefte gehad om het allemaal op te schrijven. Vrijdag ben ik niet meer naar J* geweest , omdat ik (zoals ik ook al tegen H* zei) meer behoefte had aan een lekker warm bad. We hadden afgesproken om tegen 5 uur naar de stad te gaan, zodat ik kon kijken naar een nieuwe bril en we aansluitend daaraan naar het interview met Geert Kimpen zouden gaan. Dat was overigens best een aardig intermezzo, waarbij ik meteen besefte dat (zelfs wanneer je een foto van iemand hebt gezien) een personage in je verbeelding een heel eigen leven kan gaan lijden. Ik heb meerdere malen contact gehad met Geert, en wilde hem ontzettend graag eens in levende lijve ontmoeten. Hij bleek een stuk korter en breder dan ik me hem voor gesteld had, maar wel net zo open en geïnteresseerd in de mensen om hem heen en ik ben blij dat ik voor deze ontmoeting gekozen heb. De werkgroep moest het deze avond maar ff zonder mij doen…

Zaterdagochtend had ik ook geen zin om naar J* te gaan. Ik had gewoon niet de rust die daarvoor nodig was en ik besloot naar mijn innerlijke stem te luisteren door gewoon een keer over te slaan. Ik heb daar overigens verder geen negatieve bijwerking van ondervonden, besefte ik toen J* gisteren vroeg “en hoe voelde dat”. Eigenlijk wel prettig, moet ik eerlijk bekennen. Uiteraard doe ik veel met HS en dat werkt bij mij ook zeer heilzaam, plus dat ik ook dat chippie op mijn buik draag van BR. Mijn rugpijn was een heel stuk minder toen ik naar Den Helder wilde, maar H* had er niet zo’n lekker gevoel bij om mij alleen te laten rijden en besloot op het laatste moment mee te gaan. Dus mocht hij ook rijden van mij, zodat ik lekker relaxed in Den Helder aankwam. En daar heb ik niet eens de behoefte gevoeld om me tussendoor terug te trekken en bij te tanken. De laptop heb ik zelfs bijna niet aangeraakt….

Pa en ma zouden nog naar de pedicure, zodat we meteen naar T* gereden zijn. Essie had al een half uur van tevoren gebeld omdat ze aan het winkelen waren en wilde voorkomen dat we aan een gesloten deur zouden staan. We kwamen vrijwel gelijktijdig aan, zodat ik haar (zonder aan mijn rug te denken) meteen uit de auto kon tillen en een dikke knuffel mocht ontvangen. De blijdschap waar dat kind me mee verwelkomt is op zijn minst de moeite waard om een reis voor te maken. H* had haar ook al langere tijd niet gezien en was blij verbaasd over de manier waarop ze zich tegenwoordig voortbeweegt. Sinds twee dagen kon zo gebruik maken van de lift en weer een hoop dingen zelfstandig doen. Het heeft al met al (te) lang geduurd en ze zitten nog steeds midden in de rotzooi van de verbouwing, maar het geeft in ieder geval wel een behoorlijke vooruitgang in het zelfstandig kunnen functioneren van de kleine meid, en daar was het toch om begonnen hè? Bovendien begint T* al een aardig buikje te krijgen en zal het tillen toch ook moeilijker worden naarmate de zwangerschap verder vordert. Eerlijk gezegd vind ik de aanwezigheid van de lift in de woonkamer niet eens echt storend; waarschijnlijk vanwege de glazen zijkanten, die het uitzicht niet belemmeren. Ook Q* vindt de lift helemaal het einde en zegt trots tegen iedereen die in de buurt komt “leuk hè?”.

Wij zouden zondag getrakteerd worden op een etentje (nog ter ere van H* zijn verjaardag), maar toen T* vroeg of ik die avond wilde koken (en zij hun huis leeg kon halen i.v.m. de verdere afwerking van de verbouwing) hebben we de plannen bijgesteld en heb ik een grote pan soep gemaakt. Dus hebben we gezellig met een groot deel van de familie bij pa en ma gegeten. Voor ma is het wel erg druk, en ze wordt dan ook altijd erg stil, maar ik geniet er altijd wel van als we met zijn allen zo om tafel zitten. Q* was in eerste instantie heel boos, omdat ‘tante’ op vakantie gaat en zij niet mee mocht, maar dit trok vanzelf wel weer bij. Hoewel ik deze kleine meid ook niet al te vaak zie, kijkt ze wel altijd blij wanneer ik langs kom en dat is dan weer zo hartverwarmend dat ik er altijd weer een poosje op kan teren.

Omdat het zondag allemaal rommelig was en de tijd voorbij scheen te vliegen, zijn we de volgende dag langer gebleven zodat ik ook nog even rustig bij ma kon zijn. Converseren begint echt een probleem te worden en hoewel ze soms heel scherp uit de hoek kan komen krijgen we ook heel vreemde antwoorden. Alles moet meerdere malen herhaald worden en de tussenpozen dat ze met een afwezig blik in haar ogen zit of staat worden steeds veelvuldiger. Ik begrijp het allemaal wel, maar vind het heel moeilijk! Mijn moeder is er fysiek nog wel, maar mijn moeder is ‘mijn moeder’ niet meer en dat is best wel raar. Maar ja, mijn aanwezigheid schijnt haar blij te maken en soms kijkt ze me aan, en zegt ze dingen als “kleine kindjes worden groot”, en “ik heb nog fotoos van jou”…

Op zich ben ik heel blij dat ik nog steeds in goede conditie ben, zodat het besef van mijn K* niet echt bij mijn moeder door dringt. Ze ziet me zoals ik me voel en niet zoals ik hoor te zijn volgens de protocollen van ‘kankerlijers’. Ik heb wel K*, maar lijd absoluut niet en ben blij dat mijn moeder daardoor ook redelijk rustig in haar ‘verwondering’ kan blijven zitten. Verwondering is namelijk het woord waar ik aan moet denken, als ze voor zich uitstaart en de woorden “mijn dochter….” op die speciale manier uitspreekt...En míjn dochter liet me laatst al weten dat ze “bewondering heeft voor de manier waarop ik met mijn ziekte om ga”, en dat is na de aanvankelijke schrik en tegenstand heel waardevol voor mij.

Soms is het net alsof de K* helemaal niet bestaat en wordt het voor mij ook steeds makkelijker om mezelf weer gezond te visualiseren. En intussen doe ik het enige dat ik verder nog kan: de mensen die belangrijk voor me zijn laten voelen dat ik van ze houd. Soms is er niet meer nodig dan ‘aanwezig zijn’ en daarom heb ik nog even extra de tijd voor ma genomen voor we aan de terugreis begonnen. En als bonus zijn we op de terugweg zijn nog even bij mijn maatje M*, en H* zijn maatje R* langs geweest. Nou, hier dus geen probleem met communiceren, want 4 uur waren zo vol gekletst en we hadden er zo nóg 4 uur aan kunnen plakken, maar we moesten nog een ‘K*eind’ rijden, dus dat bewaren we maar voor het volgende contact.

Hoewel ik soms tegen de reis op zie en mijn dagen zó gevuld zijn dat ik momenteel weinig behoefte voel om aan allerlei activiteiten mee te moeten doen (en tóch nog tijd tekort schijn te komen) ben ik blij dat we deze paar dagen even tussengelast hebben.