Ik heb vannacht heftig gedroomd en was me daar tussendoor ook van bewust, alleen te ‘lam’ om de dromen ook midden in de nacht op te schrijven. Ze waren zo vanzelfsprekend vond ik, dat ik ze wel zou onthouden. En toch…
De ervaring leert dat dit niet het geval is, en zo was ik vanochtend dus ook het grootste gedeelte van de droom kwijt. Ik troost me dan maar met het feit dat de kennis/wetenschap toch naar een minder diepe laag van mijn bewustzijn is getrokken en daar zijn taak zal verrichten. Ik hoef ook niet alles tot in de puntjes te ontleden hè? Toch?
Echt belangrijke dromen hebben de eigenschap zich aan me op te dringen, in plaats van weg te zakken en vaak komen ze tijdens mijn waakbewustzijn naar de oppervlakte drijven. Het enige dat ik me nu nog van mijn droom van vannacht weet te herinneren is dat ik in twee verschillende auto’s reed. De eerste had een hele lange (laad?)bak achter zich aan hangen. De tweede auto had een levensgrote voorkant (wat er uit zag als een dikke boomstam), waardoor ik tijdig moest besluiten welke kant ik op wilde. Symbolisch gezien zou ik de droom zo kunnen duiden dat ik voorheen beslissingen nam en deze allerlei gevolgen hadden die er als vanzelf achteraan kwamen en dat ik nu de ‘gevolgen’ vooraf kan overzien. Ik denk dat ik het daar maar bij houd, want die verklaring staat me wel aan en past ook in het stukje ontwikkeling waar ik momenteel in zit.
Het tweede fragment dat ik me herinner is dat ik tijdens mijn rit langs een bootje kwam waar twee kinderen in zaten te spelen. De kinderen waren vrij, blij en vrolijk en ik wilde er een foto van maken. Op één of andere manier lukte het me niet ze goed in beeld te krijgen. Steeds ‘schiemerde’ de een of de ander door het beeld als een vage waas, waardoor het niet lukte dit vrolijke fragment vast te leggen. Toen boog één van de kinderen voorover en lag met het gezicht in het water. Omdat ze zo aan het spelen waren, vroeg ik me af of ze me voor de gek hielden, of dat het kind aan het verdrinken was. Het was niet echt duidelijk en ik besloot het even aan te zien. “Het kind kwam niet meer overeind, dus ik denk dat het verdronken is”, zei ik vanochtend tegen H*. Ik kan me er tenminste geen verder gevolg op herinneren en H* zei “dus jij hebt het kind laten verdrinken?”
“Ik was er om te observeren”, was mijn antwoord, maar uiteraard dacht ik inmiddels wel na over de implicaties hiervan. Ik heb mijn eigen (innerlijk) kind inderdaad vaak (links) laten liggen en de boodschap van mijn oma om wat meer te spelen heeft er erg lang over gedaan om ‘aan te komen’. Dit blijkt ook duidelijk uit de droom, want ik was niet in staat de spelende kinderen op de foto vast te leggen en ik was ook niet in staat om onderscheid te maken tussen ‘waan of werkelijkheid’, toen er iets met één van de twee kinderen gebeurde.
Het wel frappant overigens dat deze droom volgt op een handeling van de vorige avond: ik had een ‘Inner Child’ kaart getrokken en daarbij de vraag gesteld wat momenteel belangrijk was voor mijn innerlijke kind. De kaart die ik trok gaf vrijheid, avontuur en onverwachte veranderingen aan en de mogelijkheid voor het kind om het vlot van zijn verleden achter zich te laten waarbij een bewustwording nodig was van de nieuwe waarheden en vrijheden, omdat misbruik kan leiden tot verwarring en chaos. In mijn droom wordt eveneens gewezen op het belang van het maken van onderscheid. Het is van wezenlijk belang te weten waar je verantwoordelijkheden liggen. Ik was er om te observeren, maar aan de andere kant…
En hiermee komen we op een heikel onderwerp. Waarom vinden we het in onze dromen heel normaal om zonder schuldgevoel toe te kijken en in het dagelijkse leven niet? In het geval van een kind hoor je in te grijpen. Ik denk dat veel mensen dat met mij eens zijn. Je kunt er niet bij blijven staan en kijken hoe een kind al dan niet verdrinkt en bij twijfel steek je gewoon de handen uit. Maar is dit bij volwassenen dan anders? Laat je die dan gewoon verdrinken? Zo van “eigen schuld, dikke bult?” Of spring je in het water, gedreven door eventuele te voorziene schuldgevoelens die je in de toekomst er op na denkt te houden of die je aangepraat zouden worden? Ik denk als je deze vraag stelt, dat even zovele mensen er even zovele antwoorden op weten te geven, allen gezien vanuit hun (in)tolerantie, ervaringen, inzichten en verwachtingen.
En wat zouden we doen als we een extra stukje informatie zouden hebben? Wát als we zouden weten dat deze volwassene er een hobby van maakt mensen voor de gek te houden door dagelijks in het water te springen en te doen alsof hij verdrinkt? (Ik maak er maar even een hij van, een vrouw verzint zoiets niet). Zouden we er dan nog zo makkelijk achteraan springen? Zouden we dan nog behept zijn met een mogelijk schuldgevoel als we door zouden lopen? Het zou immers best mogelijk zijn dat die volwassene vandaag geen spel speelt maar het nu toevallig wél ernst is? En wat als we zouden weten dat het van wezenlijk belang is dat het kind verdrinkt omdat de moeder moet leren met verdriet en schuldgevoelens om te gaan? Dat het kind met deze intentie geboren is? Zouden we dat kind dan nog redden? Zou het dan makkelijker zijn om te observeren?
De juiste vraag is dus: waar komt dat schuldgevoel vandaan? Niemand weet van tevoren hoe hij/zij handelt in een bepaalde situatie. Je kunt er even zovele denkbeelden bij hebben, maar op het moment dat mensen onder druk beslissingen moeten nemen, zijn dat niet altijd de meest logische beslissingen, en ook niet altijd de meest heilzame. Afhankelijk van jouw wezen, je innerlijke doelstelling en mate van ontwikkeling neem je op dat moment de beslissing die het beste bij JOU past. Niets meer, niets minder. Je denkt niet, je doet. Pas naderhand komen er redeneringen, verklaringen en eventuele schuldgevoelens om de hoek kijken. Omdat we een beslissing van het hart met ons brein trachten te verklaren en deze afspiegelen aan (opgelegde) verwachtingen, normen en waarden, zowel door van onszelf als onze omgeving.
Is het bovenstaande een vrijbrief om maar wat ‘aan te rotzooien’ omdat we toch ‘doen wat we doen’ en de dingen ‘goed zijn zoals ze zijn’? Dat we maar gewoon moeten doen wat er bij ons op komt? Nee hoor, die vrijbrief hoef ik niet eens te geven want die vrijheid nemen we toch wel.
Wat tracht ik dan wel duidelijk te maken? Dat de enige manier om te weten of een beslissing juist is door je door en door bewust te worden van ‘wie en wat’ je werkelijk bent, wat je innerlijke drijfveer is en wat JIJ wenst te ervaren. Wanneer je leeft naar je innerlijke kern, besef je dat schuldgevoel geen vat op je heeft, aangezien deze slechts aangewend wordt om je te beperken. Wanneer je kunt leven met de keuzes die je maakt, heb je geen schuld(gevoel) en kan een ander nooit enig schuldgevoel bij jou deponeren, omdat jíj het wel uit je hoofd zult laten deze begrenzende macht in je leefwereld te betrekken. Wanneer je bewuster leeft, zul je bewustere beslissingen nemen en evenwichtiger in het leven staan. En daar doe je zowel jezelf als de maatschappij een groot genoegen mee!
