Aangezien ik gisteravond toch de slaap niet kon pakken, besloot ik maar ff uit bed te komen om wat letters op papier te mikken. Ik had die avond het boek ‘alles heeft een reden’ uitgelezen en moet zeggen dat ik er veel verklaringen in terug heb gevonden, die raakvlakken leken te hebben met gebeurtenissen uit mijn leven. Of (traumatische) ervaringen werkelijk de reden hebben die de schrijfster, overigens een psychologe, daar aan koppelt? Zou kunnen. In ieder geval heeft ze verklaringen gevonden die een bepaalde gemoedsrust kunnen geven, want wees nou eerlijk, voelen we ons niet veel beter te weten dat ‘rampen’ een (diepere) betekenis hebben en dingen ons niet zomaar overkomen? Dat ze zijn bedoeld om zin te geven aan ons leven?
De ‘kracht van het NU’ heb ik nog maar even gelaten voor wat het was en ik heb me voorlopig even verdiept in het verleden. Niet mijn verleden (want dat heeft bij mij inmiddels wel zijn plek gevonden) nee, ik ben maar liefst zo’n 2000 jaar terug in de tijd gedoken met het boek over 'Maria Magdalena en haar geheime huwelijk met Jezus en de vervolging van hun afstammelingen'.
Lange titel, maar in het kader van het benaderen van de waarheid wilde ik het de lezer niet onthouden. Zoals de titel al suggereert is het een dik boek. Om vooral geen geweld te doen aan de waarheid en de zaken zo zuiver en duidelijk mogelijk te kunnen verklaren haalt de schrijver en allerlei geschiedkundige feiten en verklaringen bij. Geen makkelijk leesbare roman dus. Eerlijk gezegd is het eigenlijk saaie lectuur en ik zou het allang naast me hebben neer gelegd als het onderwerp me niet zo zou interesseren. Het voordeel is weer dat saaie lectuur een ideaal middel is om snel in slaap te vallen. Het ligt daarom ook naast mijn bed en normaal gesproken werkt het ook wel. Nu niet. Niet voordat ik mijn hoofd leeg maak, en mijn gedachten op papier zetten is nou eenmaal de meest ideale manier om dat te doen. (Voor mij dan, maar ik denk niet dat ik de waarheid geweld aan doe door het woordje 'mijn' in dit geval weg te laten).
Eén ding is me bij het lezen al snel duidelijk geworden en dat gonst tijdens het lezen ook continue door mijn hoofd (wat het lezen er ook weer niet gemakkelijker op maakt): er is in 2000 jaar nog geen jota veranderd. We worden nog steeds voorgelogen. Niet erg hoopgevend dus, en ik ben blij dat ik de illusie dat ik de wereld kan veranderen reeds lang heb opgegeven? Wat echter wel interessant is, is de subtiele wijze waarop het verspreiden van misinformatie en leugens gebeurt en de reden waarom. Manipulatie, machtsmisbruik en de dagelijkse praktijk wijst uit wat een makkelijk slachtoffer de doorsnee niet-voor-zichzelf-denkende-mens is. De reden waarom dit zo goed werkt komt overigens ook in dit boek goed naar voren en had ik voorheen het gevoel dat er het één en ander niet klopte, nu weet ik waar dit gevoel op gebaseerd is. Althans, als ik de schrijver mag geloven, want wie garandeert mij dat hij op zijn beurt de waarheid vertelt?
Wij mensen geloven wat we geloven willen, wanneer dat als zodanig in ons straatje past. Daar is op zich niets mis mee, wanneer wij dit gebruiken als hulpmiddel ons eigen leven te ervaren en vorm te geven zonder anderen daarbij te schaden. Ik geloof namelijk dat wij, mensen, wezens zijn die in staat zijn om hun eigen werkelijkheid te creëren. Uiteraard zijn wij hierin niet geheel en al vrij en zijn we gebonden aan een aantal wettelijke en natuurlijke regels, waarvan wij ons zowel bewust als onbewust kunnen zijn. Om het ondoorgronderlijker te maken gebeuren ommige dingen ook nog eens buiten ons gezichtsveld en bevattingsvermogen om en/of maken ze deel uit van een geheime agenda. Daar hebben we geen enkele hand in. Waar we echter wel zelf de hand in hebben, is de manier waarop we iets wensen te ervaren.
Ik neem het dus niet zo nauw met de waarheid, aangezien deze ‘relatief is en aan verandering onderhevig’. Ik denk dat het ook niet werkelijk van belang is of datgene wat een ander als waarheid ervaart ook werkelijk de waarheid is. Ik er van ben overtuigd dat je het antwoord zoekt en/of krijgt wat het beste bij je past om je te helpen een stukje levenservaring op te doen. De waarheid in iemands leven is voornamelijk een momentopname en verandert naarmate we meer ervaring opdoen. De dingen zijn namelijk niet altijd zoals ze lijken. Ze zijn zoals ze ervaren worden.
Sommige mensen ervaren dingen die er (voor anderen) niet zijn. Anderen ervaren dingen niet, die overduidelijk aanwezig zijn of herkennen de waarheid nog niet al "staart die ze in het gezicht". Wat voor de één goed is, kan voor een ander de grootste fout van zijn leven zijn. Zo is dat ook met geloof. Men kiest wat men wil geloven en de keuzes die daar op gebaseerd zijn bepalend voor de ervaringen die men ondergaat. En dat is ieders goed recht. Vervelend wordt het echter wanneer de één (meestal in de veronderstelling de waarheid te kennen) tracht zijn geloof, zijn waarheid of zijn overtuigingen bij een ander op te leggen. Dan vormen deze drie krachten vruchtbare elementen voor het voortbrengen van fanatisme en bij fanatisme verdwijnt meestal het gezonde verstand....en ook de waarheid...
Ik ben er van overtuigd dat we onze eigen ontkenningen en bevestigingen scheppen. Mensen zijn immers gewend de dingen vanuit hun eigen standpunt te beoordelen. Deze manier van oordelen is het gevolg van eerdere ervaringen en de emoties die er aan gekoppeld zijn. Zo kan iemand tot in het diepst van zijn ziel gekrenkt worden door iets wat een ander nauwelijks raakt. Wat voor mij een absolute waarheid kan zijn, kan voor een ander een even grote leugen zijn. Daarom is het uiterst moeilijk om over de levensomstandigheden van anderen, en over de absolute waarheid te oordelen. Toch is dat iets wat we het liefste doen. Waarom? Is ons leven zo leeg dat we onze vervulling moeten halen uit het veroordelen van anderen?
Het enige waar ik over kán en wíl oordelen zijn de dingen die op mijn pad komen en van belang zijn om te beslissen hoe ik wens mijn leven te ervaren. Mijn leven en mijn ervaringen die mij tot nu toe plezier, pijn, liefde, lijden, geluk en verdriet hebben bezorgt, maar dat me ook een vollediger mens heeft gemaakt....
Enne, nu ik toch zo’n beetje bij het thema geloof ben aanbeland…wie zonder zonde is….
Toegift...
Toen ik vanochtend wakker werd zei ik tegen mijn man “Oh, ik heb een smaak in mijn mond alsof ik dode kat heb gegeten”. (Let vooral op dat ‘Oh’, dat is een weggevertje…). Voordat we nu met zijn allen de dierenbescherming op de hoogte gaan stellen, raad ik aan eerst verder te lezen (of gewoon dit blad weg te klikken en verder gaan met zinnige zaken). Ik gaf hierbij uitdrukking aan iets dat ik ervaarde. Mijn man snapte dat en vroeg schertsend “hoe weet je dat”. Eigenlijk een retorische vraag want hij snapte direct wat ik bedoelde: dat ik een vieze smaak in mijn mond had. Zou mijn man in zijn ervaringswereld het culinaire genot van gebakken kat gesmaakt hebben, dan zou hij heel anders gereageerd hebben….denk ik. Hij heeft namelijk altijd de keuze om te reageren vanuit zijn eigen gevoelens of vanuit zijn kennis van mijn ervaringswereld en begrijpen dat in dit geval met ‘dode kat’ geen culinaire genoegens uitgedrukt werden. Ik zei al…dat ‘Ah’ (en de manier waarop het werd uitgesproken) een weggevertje was …
Mijn man koos er echter voor te reageren met “Hoe weet je dat?”, waarop ik er weer vanuit ging dat ik wist wat hij met die vraag bedoelde. Ik ging er van uit dat hij wilde weten hoe ik wist hoe ‘dode kat’ smaakt, en ik ging er op dat moment niet van uit dat hij wilde weten hoe ik wist dat ik deze smaak in mijn mond had. Nou, eerlijk gezegd (dit mag je met een korreltje zout nemen) wilde hij geen van tweeën weten. Hij wilde alleen reageren om mij duidelijk te maken dat ik een onzinnige opmerking gemaakt had. Tenminste, letterlijk bekeken en gezien in het licht van een absolute waarheid. Ik ‘wist’ dat, althans, mijn waarheid was dat ik dacht het te weten en ik antwoordde laconiek met “ik neem het niet zo nauw met de waarheid”. Ik denk dat ik (wat mijn man en/of mijn interpretatie betreft) een aardig eind in de goede richting zat, aangezien hij lachend naar beneden ging…
