Ik zit de laatste dagen ontzettend goed in mijn vel, zowel fysiek als emotioneel, en heb weer een heerlijke, intensieve dag achter de rug. Vanochtend eerst naar Falun Dafa. Niet op de fiets dit maal, aangezien het weer dit niet helemaal toeliet. Doordat ik alle stoplichten mee had, was ik behoorlijk vroeg, dus ik besloot even een ommetje te maken. Toen ik het gebouw binnen kwam, zei A* “ik was er het eerste, er was niemand”. A* is geestelijk (overigens de correcte vertaling van Mental) een beetje achter. Ze heeft het syndroom van down, woont in het gebouw waar FD gegeven wordt en is één van de trouwste bezoekers, al komt ze meestal op het nippertje aanlopen. Om iets terug te zeggen, antwoordde ik. “Goed van je A*. Ik was ook al erg vroeg, dus ik heb even een blokje om gelopen”, waarop onze leraar (of eigenlijk begeleider want hij geeft leiding maar stelt zichzelf niet boven een ander) me aankeek alsof hij water zag branden. Eén van de anderen legde aan hem uit wat de betekenis van het gezegde was, waardoor het tot mij doordrong dat het niet zo vanzelfsprekend was dat hij mij begreep.

Ik druk me namelijk graag uit in spreekwoorden en gezegden (een ‘tik’ die ik van mijn oma overgehouden heb), maar voor iemand die van oorsprong Chinees is zoiets natuurlijk niet echt vanzelfsprekend. Ooit merkte hij op, toen er iemand op blote voeten liep “hij loopt op kale voeten naar buiten”. Subtiele verschilletjes dus, die wel kunnen zorgen voor grote spraakverwarring. Echter, waar mensen open en eerlijk zijn ten opzichte van elkaar kunnen dit soort ‘foutjes/misverstandjes’ makkelijk verklaard en opgelost worden. Aangezien hij (ik kan zijn naam nog steeds niet onthouden of goed uitspreken) vriendelijk, goed van wil is en graag wat bijleert, ging ik nog even op de woordspeling van het blokje door en zei: “Ja, ik moest het blokje wel afmaken, want anders zou ik het hoekje om gegaan zijn”, waarop we allemaal (hij na uitleg) smakelijk hebben gelachen en ik (helaas voor jullie) voorlopig nog een aantal mensen teleur moet stellen.

Wie mijn site goed uitpluist weet dat ik geen hoge pet op heb van fora waarbij de deelnemers er alleen maar op uit zijn om zichzelf een goed gevoel aan te praten door een ander naar beneden te trappen en dat ik deze dus bij voorkeur links laat liggen. Bij het stukje op 27 augustus “stilte in mijn hoofd” gaf ik al aan dat ik me destijds aangevallen voelde en dacht me te moeten verdedigen. Op het moment dat ik dit stukje schreef had ik er spijt van dat ik me door deze negatieve energie mee liet slepen en onbedoeld een lotgenote had gekwetst, die wél voor regulier gekozen had. Dat was voor mij de reden dit soort fora niet meer te bezoeken. Op één keer na, toen ik het forum opzocht om alsnog duidelijk te maken dat kwetsen niet bepaald mijn bedoeling was, aangezien ik van mening ben dat iedereen het grondrecht heeft om zijn eigen beslissingen te nemen. Ook iemand die anders kiest. Helaas (of gelukkig) bleek het Tros Radar ook allemaal te gortig geworden en was desbetreffend forum verwijderd.

Na een gezellige middag door te hebben gebracht op de paranormale beurs, georganiseerd door “Geloof in jezelf”, las ik snel mijn email even door en werd daarin op het feit gewezen dat mijn web-log op een andere site nogal ter discussie werd gesteld. Of ik dat wist? Nee dus, maar aangezien ik er op werd gewezen dat naar aanleiding van mijn schrijven over de bio-resonantie desbetreffende therapeute in opspraak werd gebracht, kon ik het niet laten om eens polshoogte te nemen. Al snel werd me duidelijk dat het hier om dezelfde groep bezoekers ging als bij het Tros Forum en dat ik geen enkel spijtgevoel (meer) hoefde te hebben over mijn (destijds onbedoeld kwetsende) opmerking, aangezien deze lotgenote kwetsen intussen tot een levenstaak verheven had. Ik was blij verheugd te zien dat ik vrijwel dagelijks het middelpunt schijn te zijn van op- en aanmerkingen die meer over de schrijvers zeggen dan over mij. Blij verheugd, want mijn man en ik hebben werkelijk krom gelegen van het lachen en de argrumenten waarmee ze aan kwamen dragen.

Bij het stukje waar ik naar verwezen was, werden conclusies getrokken die de indruk wekten iets te maken te hebben met het functioneren van mijn therapeute. Dit functioneren werd gebaseerd op de tekst van mijn weblog, waarbij voetstoots werd aangenomen dat iets dat daar niet geschreven staat ook niet gezegd zou kunnen zijn. Trots werd er medegedeeld dat er een brief geschreven was naar het VtdK, met de vraag “of hier niets aan te doen was”. Waaraan? Aan de stompzinnigheid van de brief? Aan het feit dat mensen het initiatief nemen mijn web-log te volgen en zich daar vervolgens kwaad over schijnen te moeten maken? Aan het feit dat sommige mensen niet voldoende hebben aan hun eigen leven en zich graag opwinden over de keuzes van een ander? Aan het feit dat men wanhopig loert op taalvoutjes en de eerste de beste gelegenheid een ander ter verantwoording te roepen op basis van bedreigingen en loze veronderstellingen? Aan het gebrek van respect voor keuzes die een ander maakt betreffende haar (in dit geval mijn) leven? Ik hoop van harte dat daar inderdaad iets aan te doen is………