Gisteren hoorde ik vanuit mijn warme bedje al dat het behoorlijk koud was; de buren stonden de ramen van hun auto’s te krabben. Maat het was niet allen koud; er lag zelfs een laagje sneeuw op de auto’s. Tja, ik vraag niet veel, maar een beetje temperatuur als je buiten een Falun Dafa demonstratie gaat houden, is toch wel meegenomen. Ik heb het even in beraad genomen en besloot toch te gaan kijken maar daarbij lekker mijn skipak aan te trekken. Bodywarmer er overheen en wie doet me wat. Eerst zijn we langs de Eko-boerderij gefietst en besloten toch maar eerst langs huis te fietsen om niet onnodig met de boodschappen te hoeven leuren. Dit was mooi de kans om een dik paar sokken aan te trekken, want het was zelfs kouder dan gedacht.
Half in de veronderstelling dat de demonstratie afgeblazen zou zijn, liepen we richting de markt, om te zien dat daar toch enkele ‘die-hards’ stonden. We werden meteen verwelkomd en van lekker hete thee voorzien. Mijn skipak werd bewonderd en ik voelde met iets tussen een Zen-pinguing en een paars Michelinmannejte, maar ja, ik heb toch maar een rondje oefeningen meegedaan. Daar was ik tenminste voor gekomen, nietwaar?
De demonstratie bleek niet zozeer om de beoefening te promoten, maar ook om aandacht te vragen voor de martelingen en orgaanroof die in China nog dagelijkse gang van zaken zijn. Uiteraard bestond het publiek niet alleen uit mensen die ons serieus benaderden en ik had de ‘mazzel’, dat naast mij één van de jeugdige lolbroeken een plaatsje uitzocht. Gewoon negeren, dat was het makkelijkste en hoewel hij eerst trachtte ons belachelijk te maken, droop hij vanzelf af, want de tweede positie vergt dat je drie-en-een-halve minuut je armen in eenzelfde positie houdt, en dat was van deze jongere duidelijk teveel gevraagd.
Er zijn talloze krantjes uitgedeeld en er bleek toch wel aardig wat belangstelling voor het probleem. Op zich was het wel een aparte ervaring om te oefenen, midden tussen de drukte van mensen die zich van de ene naar de andere winkel spoedden in verband met die bebaarde man wiens gezellen tegenwoordig ook al in opspraak worden gebracht, met het gegons van al die stemmen op de achtergrond. Het had wel wat. Die bebaarde man had het overigens beter bekeken dan wij, want die zat onder dak en had eerlijk gezegd ook veel meer publiek…
Ik moet trouwens zeggen dat ik veel bewondering heb voor die mensen die week na week door het hele land reizen en ieder weekend een andere stad bezoeken voor hun strijd om een rechtvaardige behandeling en uit solidariteit voor de mensen die gemarteld worden omdat ze voor hun rechten als vrij mens opkomen. Tja, ik heb er voor gezorgd dat ik me niet vrijwillig aan een bepaalde vorm van marteling onderwerp en strijd op mijn eigen manier voor mijn rechten, maar of ik het er voor over zou hebben om week na week in de snijdende kou te staan om mijn recht te halen? Dacht het niet, en dat is maar goed ook want dan zo’n uitputtingsslag zou mijn lieve lijf niet aankunnen. Voorlopig is internet voor mij een prachtig medium, dat mij in staat stelt vanaf een redelijk comfortabele positie mijn weg naar buiten te vinden.
Overigens krijg ik steeds meer mensen op mijn weg, die op natuurlijke weg van kanker genezen zijn (het kan dus écht wel). De meeste spreken mij aan, of mailen mij, om me een hart onder de riem te steken, wat hartstikke gewaardeerd wordt. Wat mij opvalt is dat ieder het proces op zijn eigen manier doorloopt en eigenlijk het wiel steeds weer opnieuw wordt uitgevonden. Helaas willen de meeste ex-kankerpatiënten niet echt met hun ervaringen naar buiten komen. In het verleden hebben ze dat wel getracht, maar ook zij werden van het kastje naar de muur gestuurd, en laten we eerlijk wezen, we kunnen onze energie eigenlijk wel beter gebruiken. Wat overigens ook opvalt, is dat befaamde kankerstichtingen en oncologen vrijwel op dezelfde wijze reageren. In plaats van te vragen “wat heeft u gedaan om tot dit punt te komen”, wat je zou verwachten als je werkelijk geïnteresseerd bent in het zoeken naar de beste manier van genezen van kanker, worden de mensen steevast genegeerd en/of belachelijk gemaakt. Vanuit het standpunt “je moet het loslaten”, nemen deze sociale onrechtvaardigheid inmiddels voor lief en zijn ze al lang blij dat ze genezen zijn.
Oké, ik kan begrijpen dat je, na voor de zoveelste keer met je kop tegen de muur gelopen te zijn, er voor kiest de zaken los te laten, maar toen iemand mij wel ‘als therapeut’ te woord wilde staan en de raad gaf me enkel en alleen maar op mezelf te richten, werd ik wel een beetje kriegel. Het zit nou eenmaal niet in mijn aard de weg van de minste weerstand te kiezen. Als niemand zijn mond open doet zal ook nooit iemand weten dat er ook andere, minder ingrijpende manieren zijn om van kanker te genezen. Maar ja, de regels met betrekking tot alternatieve geneeskunde worden inmiddels al op zo’n manier aangescherpt, dat het inmiddels duidelijk mag zijn dat er het stilzwijgen toe doen leidt tot een positie waarin straks helemaal geen alternatieven meer zijn. Misschien zouden ze een stukje van de passie van de Falun Dafa ‘club’ kunnen gebruiken in de hoop enige verandering aan te brengen?
Ik heb slechts één ronde oefeningen meegedaan, waarna we nog even bij de opticien aangegaan in de hoop dat mijn nieuwe bril klaar was (niet dus...). Nou ja, even… aangezien de bediening niet optimaal was (ach ja, de brillen zijn er in ieder geval goedkoop) hadden we ruim de tijd om een bakje koffie drinken en lekker door te warmen. In ieder geval heb ik, door mijn voorbereiding voor Falun eindelijk mijn skipak van de zolder gehaald. Niet dat ik ooit geskied heb, maar het pak stamt nog uit de tijd dat ik de illusie had de winter in Hongarije door te kunnen brengen. Vanochtend heb ik het nogmaals aangetrokken, zodat ik op de fiets naar Falun Dafa kon rijden zonder daar verkleumd aan te komen. Wel zo prettig aangezien de binnenruimte waar we FD beoefenen niet verwarmd is. En aangezien ik momenteel uitkijk op een winters landschap (als je bij huizen van een landschap kunt spreken) denk ik dat mijn skipak en ik samen nog veel tijd gaan doorbrengen.
Tegen het eind van de middag begon het te sneeuwen en voor het eerst sinds jaren ligt hier een dik pak sneeuw. Ik kan me nog herinneren dat de kleinkinderen een keer kwamen logeren en gezien de weersvoorspellingen hun slee bij zich hadden, maar de enige sneeuw die ze te zien kregen was op de foto die hun moeder opstuurde, want de sneeuw was in het andere deel van het land gevallen. Ondanks het feit dat het buiten al wat donker was heb ik mijn fototoestel er bij gepakt. Ik zou natuurlijk tot morgen kunnen wachten, maar uit ervaring weet ik dat dat tevens een gemiste kans zou kunnen zijn. Zowel door mijn zoeker, als op het digitale scherm was niet veel te zien, maar ik wist waar ik het toestel op moest richten en, ach, dat is het voordeel van digitaal hè, bevalt het niet dan is 1 druk op de knop (bijna) genoeg. Op het moment dat ik de foto’s maakte zag je niet echt van die mooie dikke sneeuwvlokken, sterker nog, je zag niet eens dat het sneeuwde, maar wanneer je de foto’s bekijkt is er heel wat te zien. Als je er perse wat achter wilt zoeken, dan zou je kunnen zeggen dat iets wat op het eerste gezicht niet prominent aanwezig is, wel gezien kan worden wanneer je vanuit een ander perspectief kijkt. Zoiets als alternatieve sneeuwkunde. Maar voor wie daar niet aan wil zijn het op zijn minst een paar interessante plaatjes geworden.
Tijdens het uploaden van de foto's kwam ik op mijn laptop een leuke animatie tegen die niet op de web-log te plaatsen was, maar die ik jullie toch niet wilde onthouden. Wie hem wil zien moet even hier klikken...
