Helder zicht

Vandaag hebben we samen de ramen gelapt. We? Ja! Samen? Ja! Kijk dat gaat zo: ik was lekker lui en dus laat uit bed. Het zwiepen van de wind en de harde regen zorgden er samen voor dat ik genoegzaam mezelf nogmaals omdraaide, genietend van de ruimte in bed, gezien het feit dat H* dat inmiddels (zachtjes om mij niet wakker te maken) verlaten had. Na het innemen van de vitamientjes en het persen van mijn sapje nam ik plaats op de bank om verder te gaan in mijn boek. Maar wat gebeurde er tot mijn frustratie? De zon ging schijnen.

Frustratie, zul je zeggen. Hoe kan de zon nu voor frustratie zorgen (dat mens heeft ook altijd wat te zeiken...). Nou kijk, dat gaat zo: door het dapper schijnen van de zon werd een mankementje met betrekking tot mijn uitzicht blootgelegd in de vorm van een wel heel erg beslagen raam. Tja, zoals ik gisteren al zei; een probleem gaat niet weg door het te negeren. Nu is dat raam natuurlijk niet van de ene dag op de andere zo vuil geworden (toch?) maar nu het eenmaal mijn aandacht en frustratie opgewekt had kon ik het niet meer negeren. Ik legde mijn boek terzijde, stond op van de bank en maakte aanstalten om de ramen te lappen. De radio wat harder voor wat extra energie en binnen no time keek ik trots naar een paar blinkende ramen. Aan de binnenkant dan…

Inmiddels was H*, verbaasd door deze opleving van energie (die hij niet aan heeft zien komen omdat hij boven was) in de kamer gekomen en bood aan de ramen aan de buitenkant te doen. Ik had er inmiddels zin in, dus nee, hoor, ik doe de ramen zelf wel. Kleine moeite. “Ja maar…”. Afijn, toen puntje bij paaltje kwam kon ik verder de kamer opruimen en stond H* de ramen aan de buitenkant, en in de keuken en gang ook aan de binnenkant, te doen. Zo doe je dat dus: ingrediënten; een portie frustratie, een uitbreek van energie, een goede partner en binnen no time kijken wje vanuit alle vertrekken naar een klare buitenwereld. Voor zo lang het duurt natuurlijk, want de ervaring leert dat meestal als wij onze ramen gelapt hebben, onze jonge vriend langs komt en zijn sporen op het raam achterlaat…

Ik zou er overigens bijna bij zeggen “don’t try this at home”, want het werkt namelijk niet altijd. Het hoofdingrediënt is namelijk een goede partner. Ik heb dit soort ik-begin-vast-met-lappen akkefietjes vroeger ook wel voor handen gehad, maar dan werd de spons niet uit mijn handen genomen en beperkte enige medewerking zich tot commentaar vanaf de bank. Ook mijn kids lieten zich niet door dit soort subtiliteiten verleiden, en die enkele keer dat dit wel het geval was werd het niet eens echt op prijs gesteld. Hoewel ik eerlijk gezegd apetrots was toen mijn zoon uit zichzelf de ramen bij de buren gelapt heeft, toen vandalen het luilakken als excuus zagen om het de ondergekliederde ramen verder te besmeuren en en passant de rest van het huis daar bij meenam, omdat de buren zelf niet thuis waren om de schade te herstellen.

Ik herinner me ook nog een zonnige dag, waarop ik als jonge moeder net trots het resultaat van mijn lapwerk stond te bekijken en de toenmalige kleine van 3 het nog eens zoetjes over ging doen. Uiteraard is dat wel vertederend, en jong geleerd…. De opgegroeide ‘kleine’ van toen houdt inderdaad haar eigen venster spik & span en het uitzicht helder. Oefening baart kunst zeggen ze, en dat is maar goed ook want als het nichtje van 3 langs komt, mag ze het meestal nog eens zoetjes over doen…