Het vervelende wanneer een probleem eenmaal geconstateerd is, is dat het niet weggaat door het te negeren. Dat waren de woorden waar ik vanochtend, of liever vannacht om kwart voor zes, mee wakker werd. Mijn lichaam voelde helemaal niet prettig aan en ik wist dat ik het helemaal aan mezelf te danken had.
Van mijn voorraad groenten en de boerenkool in eigen tuin om op terug te vallen, kan ik nog aardig wat sapjes brouwen maar ik ben er inmiddels wel achter dat je beter niet te veel groenten dooreen kan mixen, om het in ieder geval nog smakelijk te maken. Spinazie met appel en gember is tot nu toe mijn favoriet en aangezien het marktdag was besloten we een loopje te maken. H* voor zijn wekelijkse visje (ik ben het ff tegengegeten) en ik met wilde plannen om ingrediënten voor mijn sapjes in te slaan. (Grapefruit, sinaasappel, wortel, appel en gember is overigens ook niet te versmaden). Op de terugweg heb ik nog even één van de buren van wat ‘onkruid’ verlost, dat er vanwege het miezerige weer fantastisch bij stond. Thuis gekomen lekker een sapje spinazie, appel, gember en vogelmuur gedraaid. Niet op de zaken vooruitlopen hoor; er is niets mis met deze combinatie en dat is ook niet de reden van mijn ‘onwel’ voelen.
Gisteravond ben ik ondanks het miezerige weer naar Falun Dafa gefietst, mede omdat ik dan even een tussenstopje kon maken bij de AH. Ik had namelijk gehoord dat ze daar waterkers zouden verkopen. Dit plantje schijnt een aangename werking te hebben die ondersteunend is bij kankerbestrijding. Nou kan ik wel weer een lading pillen er bij gaan slikken, maar ik ben juist aan het kijken hoe ik die zo veel mogelijk door uitgebalanceerde voeding kan vervangen, dus…ff naar Appie. Ik had al bij de dichtstbijzijnde geïnformeerd en die jongeman wist mij te vertellen dat AH het inderdaad verkoopt, maar niet bij ieder filiaal. Hoewel ik eigenlijk weet dat mijn kans het grootste is bij een XL filiaal, besloot ik de gok te wagen aangezien het toch op mijn route ligt. Ik zag niets in het vak, maar ja, het kan altijd uitverkocht zijn hè, dus ik besloot het daar ook na te vragen. “Waterkers, waterkers, tja, het zou er bij moeten liggen”, was het antwoord van de eerste persoon die ik aansprak, maar aangezien hij er duidelijk mee verlegen zat haalde hij zijn collega er bij. Die zei met een joviaal gebaar richting fruit “als we het hebben zou het daar bij moeten liggen”. “Dus als het er nu niet ligt kan het zijn dat het uitverkocht is? Jullie hebben het wel in het assortiment?” was mijn hoopvolle vraag. “Nou”, ietwat bedenkelijk, “dat weet ik niet, we hebben sowieso bijna nooit kersen”. Toch bedankt voor de moeite, waterkers is namelijk geen kers maar een plantje…
Afijn, doorgefietst naar Falun Dafa, waar ik nog een poging waagde bij Z* die in een Aziatische winkel werkt. “Nee, wel waterkastanjes”. “Nee, het is een plantje”. “We verkopen geen plantjes, alleen groenten”. Euhhhhhhh…u gaat niet door voor de wasmachine. We hebben het er maar op gehouden dat wanneer het plantje/kruid niet bekend is, het hoogst waarschijnlijk ergens anders gehaald zal moeten worden. Voor zover mijn speurtocht, for now. En dan te bedenken dat het plantje verleden jaar ‘spontaan’ in mijn tuin stond. Spontaan tussen haakjes, want ik heb ooit, jaren geleden, eens een zakje zaad uitgestrooid en toen het eenmaal op kwam durfde ik het niet te eten omdat ik niet zeker wist of het geen ander soort onkruid was…Ach ja…
Falun was weer heerlijk om te beoefenen en ik heb nu verdere informatie over de demonstratie a.s. zaterdag. Het schijnt zo te zijn dat er momenteel een landelijke promotie van Falun Dafa is. Iedere week wordt er een andere stad aangedaan, waar de demonstraties plaatsvinden. Deze week dus van 10 tot 5 op de Eindhovense markt, maar helaas is het volgens Z* niet mogelijk op internet te zien waar de overige demonstraties plaatsvinden. (Ik ben degene met de schietschijf op mijn rug).
Nog steeds zijn we niet aanbeland bij de oorzaak van mijn onwelbevinden (is dat eigenlijk wel een woord?) maar we komen al in de buurt. Ik had namelijk voor vertrek een lekker pan soep gemaakt, maar aangezien ik een uurtje daarvoor rijst opgebakken had met Kurkuma (ook goed tegen K*) had ik niet zoveel trek. Meestal kook ik niet op woensdag, wat een gewoonte is geworden omdat we meestal wat later gingen en dan nog vol van de vis zaten. En de laatste weken nam ik dan op de terugweg van Falun een zak friet mee, die we dan doorgaans samen tijdens Midsomer Murders opaten. Tja, nou ben ik er dus achter dat ik eveneens allergisch ben voor alle ‘nachtschades’, dus ook aardappels; dus ook friet. Nou ja, alsof friet überhaupt op de lijst van gezonde voedingsstoffen voorkomt. Zeker niet met de begeleidende klodder mayo, want als kind weigerde ik al friet te eten zonder..Ach ja, ik hoef H* niet te straffen met mijn gezondheidsmanie hè, dus ik besloot toch maar even een tussenstopje te maken, niet wetende dat H* inmiddels twee volle bakken soep op had. Ik had na thuiskomst al wat nootjes naar binnen gewerkt, met wat heerlijke, gezonde cranberrys, maar daar stond dat bakje friet toch naar me te lonken. “Ach ja, ik heb 47 jaar met eczeem rondgelopen, dus dat beetje jeuk dat ik er van krijg”, dacht ik. Ja, ja… ik weet het, zwak hoor…heel zwak; ik heb mee geholpen het bakje leeg te eten! Ik ben net dus ook wakker geworden van de jeuk. Of het onbestemde gevoel in mijn maag werkelijk van de friet komt, of van de combinatie van factoren, wil ik in het midden laten, maar ik denk dat ik me de volgende keer in ieder geval minder snel laat verleiden. Een probleem gaat immers niet weg door het te negeren…
Overigens voelde ik me vanochtend weer kiplekker, zeker na het opbeurende telefoontje van mijn dochter. Ze raakte niet uitgepraat over de vorderingen die onze kleine meid maakt en vooral de uitstraling van volkomen geluk die het kind bij zich draagt. O ja, en met het kind dat ze zelf bij zich draagt gaat het ook goed; alles er op en er aan en van het geslacht dat ik zelfs voor de zwangerschap ‘doorgekregen’ heb, maar dat terzijde. Na de eerste twijfelachtige stapjes, raced ze nu door de kamer met haar nieuwe rollator, waarbij mijn dochter haar hart vast houdt vanwege de botontkalking als gevolg van het lange prednisolon gebruik. Eerlijk gezegd wil het ene been nog niet helemaal en strekken gaat ook nog niet, dus los lopen blijft nog moeilijk, maar zelfs deze verandering hadden we een jaar geleden echt niet voor mogelijk gehouden. Toen vreesden we nog voor haar leven.
Meteen een goed moment om toe te lichten dat, hoewel de schijn vaak anders doet deken, ik echt niet tegen reguliere geneeskunde ben. Ik zie alleen geen heil in de behandelingen die ze voor kanker uitgestippeld hebben. Hierbij is m.i. namelijk sprake van een ‘onlogisch’ denken; kanker kan zijn gang gaan doordat het immuunsysteem ondermijnd is, dan is het volgens mijn bescheiden mening zaaks het immuunsysteem verder op te bouwen, in plaats van verder te ondermijnen. Dat is waar mijn streven naar gezondheid nu op gebaseerd is. Ik streef overigens naar gezondheid, ik vecht niet tegen mijn ziekte. Maar soms heb je niets te kiezen. In het geval van de kleine meid was chemo een absolute must omdat we anders nooit het immuunsysteem uitgeschakeld konden krijgen, en dat was essentieel om de stamceltransplantatie te kunnen ondergaan. En haar behandelende arts….liever en meer betrokken ben ik ze nog nooit tegen gekomen, dus dat ze huilde toen onze dappere S tussen haar mama en papa naar binnen ‘wandelde’, dat verbaast me geenszins.
Ik tracht een gaatje te vinden om weer op bezoek te komen, want ondanks het feit dat de weg twee kanten op gaat, is dit het meest praktische aangezien ik het grootste deel van mijn (directe) familie daar bij elkaar woont. Maar ja, eerst de hoorzitting hè? Daarna is de weg vrij, voor zover ik dat nu kan bekijken. S heeft overigens te kennen gegeven dat ze me niet op wil bellen, want “daar vindt ze niets aan, en aan skypen ook niet”. “Ik spreek oma wel als ze hier is”, en zo is het maar net! Het kind heeft het gewoon te druk om te genieten van haar herwonnen vrijheid en liet zich slechts héél even verleiden door de vraag “vertel oma eens wat je gekregen hebt”. “Een rollator”, maar voordat ik de kans kreeg daar op te antwoorden was ze al weer weggezoefd…Poppetje, geniet er maar lekker van, dan kun je misschien straks doen waar ik al die tijd al in geloofd heb…oma tegemoet lopen voor een dikke knuffel…
