Tijdens het consult gisteren stelde M* me een belangrijke vraag: “Wat denk jij zelf dat er energetisch achter jouw kanker zit?” Het antwoord kwam dan ook vrijwel direct, want de woorden die een opmerkelijk Russisch jongetje op drie jarige leeftijd uitgesproken heeft, raakten mij zo diep dat ik ze sindsdien niet meer los kon laten: “Ik heb nooit mezelf kunnen of durven zijn”, was dus mijn antwoord. Toen ik daar later met H* over sprak zei hij aanvullend daarop: “Je hebt daar nooit mee om kunnen gaan” en daar heeft hij helemaal gelijk in. Mijn bewoordingen waren slechts een korte omschrijving, waar uiteraard een hele belevingswereld aan vooraf is gegaan.
De correcte woorden van deze jongen met betrekking tot ziekte en zoals ze op de website te lezen waren zijn: “Ziekte ontstaat uit de onkunde van mensen om op de juiste manier te leven en gelukkig te zijn. Je moet wachten op je kosmische wederhelft. Je moet nooit betrokken raken bij bestemmingen van anderen en die in de war gooien. Mensen moeten niet lijden vanwege hun fouten uit het verleden, maar in aanraking komen met dat wat voor hen is voorbestemd, ze moeten trachten die toppen te bereiken en verder gaan om hun dromen te verwezenlijken.”
Ik houd hier een slag om de arm, want de website wordt afgesloten met de woorden: (De Meester van Benjamin Creme bevestigt de authenticiteit van de oorsprong van de jongen, maar voegt eraan toe dat niet alle informatie van de jongen correct is.)
Aangezien H* altijd alles uitdiept en verschillende bronnen uitpluist wanneer hij iets interessants tegen komt, had hij al geconstateerd dat op andere websites waar naar deze jongen verwezen werd, een gedeelte uit de tekst weggelaten was. Hebben zij hierbij hun eigen invulling gegeven aan wat al dan niet correct zou blijken te zijn? Uiteraard is dit een bekend verschijnsel: dat iedereen bepaalde informatie op een andere wijze leest en deze ook anders schijnen te interpreteren. Wij zijn als mensen al gauw geneigd stukjes informatie die ons niet passen, en of waar we ‘niets mee kunnen’ voor het gemak maar weg te laten. Want zeg eens eerlijk: “Je moet wachten op je kosmische wederhelft” is een uitdrukking waar je alle kanten mee op kunt en die voor velen aanleiding zouden kunnen zijn tot het aannemen van een afwachtende houding. Ik heb de woorden er bij geplaatst, omdat ze nou eenmaal in zijn beschrijving omtrent het verschijnsel ‘ziekte’ uitgesproken zijn, maar de woorden die mij werkelijk raakte waren besloten in de eerste zin: “Ziekte ontstaat uit de onkunde van mensen om op de juiste manier te leven en gelukkig te zijn.” En ja, het woordje onkunde verwees al naar de aanvulling die H* op mijn woorden gaf; ik heb nooit om kunnen gaan met mijn ‘anders zijn’ en ‘begrepen willen worden’, wat op energetisch niveau blijkbaar zo’n duidelijke blokkade heeft opgericht dat ik nu gecategoriseerd ben als kankerpatiënt.
Over het hoe en waarom kunnen we ook nog wel dagen, weken, maanden of jaren discussiëren, maar ik denk dat het heilzamer is om vanaf het punt van herkenning de energie om te keren en te gaan leven vanuit je ware Zijn. En dat is waar het proces dat ik de afgelopen maanden door heen gegaan ben mij zoetjes aan geleid heeft. Het begint met de intentie en het herkennen van signalen en tekens die op dit pad voor enige verlichting zorgen. Het zijn de bakens die je op je weg leiden en die zich één voor één aan je presenteren en die alleen maar 'herkend' hoeven te worden (makkelijker gezegd dan gedaan).
Een goed teken herken je met je hart; het is waar je intuïtie je onherroepelijk naar toe leidt, maar zeker niet het einddoel. Soms ga je naar aanleiding van die bakens een bepaalde richting in met de hulpmiddelen die je op dat moment ter beschikking staan. Het gaat echter om de weg daar naar toe en het lef om halverwege het volgende baken te volgen wanneer dat licht sterker straalt. Dan heeft het eerste baken zijn functie vervult en hoef je niet dat hele pad te volgen, maar kun je tijd winnen door meteen het andere baken te volgen. Het uitlopen van het pad dat je naar het eerste baken leidde is echter niet verkeerd; ook hier staan mooie ervaringen te wachten, alleen is deze weg iets langer. Maar als je het fijn vindt deze wandeling te maken en de ervaringen daar aan gekoppeld op te doen, zullen ze alleen je bewustzijn maar verruimen en je verder niet schaden. Soms moet je een omweg maken omdat de bloemen waar je aan wilt ruiken nog niet volledig tot bloei zijn gekomen.
Zo besef ik dat bij mij de kanker ‘niet van de ene dag op de andere verschenen is’ en dat het logisch is dat die ook niet ‘van de ene op de andere dag zal verdwijnen’. Glorieuze verhalen van anderen die de kanker vanuit een spiritueel pad hebben overwonnen en daar meteen boeken over gaan schrijven en lessen in gaan geven, kunnen je vaak het gevoel geven dat je een stuk onbenul bent omdat er bij jou een hoop extra tijd overheen gaat. Tijd zegt in dit geval echter helemaal niets. Je zou natuurlijk het idee kunnen krijgen dat ik hier een beetje verstoppertje speel of een excuus verzin om aan te geven waarom bij mij na 11 maanden de tumor nog steeds niet is verdwenen en zelfs nog een niet te verwaarlozen afmeting heeft. Geloof me, dit is meerdere malen door mijn hoofd geschoten. “Doe ik iets verkeerd? Mis ik iets? Doe ik te weinig? Te veel?” Ik heb zelfs met argusogen gekeken naar lotgenoten die veel minder deden dan ik (geen ingrijpende diëten, geen vastenkuren, geen soul searching) en veel grotere en snellere vorderingen maakten.
Ik ben nou eenmaal een perfectionist, dus als ik ergens voor kies loop ik ongevraagd die extra meter, maar misschien zit daar nou juist het venijn. Zoals ik al aangaf: je kunt er lang en breed over discussiëren, het verandert niets aan het Hier en NU. En daar gaat het uiteindelijk om; hoe het Hier en Nu ervaren wordt. En eerlijk gezegd ben ik daar wel tevreden mee. Ik kan terug kijken op een fijne 11 maanden, die tot een verrijking van mijn (zielen)leven en vergroting van mijn bewustzijn hebben geleid, maar zeer zeker ook tot een toename van mijn vitaliteit! En daar teken ik voor...
