Ik kom net uit mijn lekkere warme badje en bedje, waar ik heerlijk (in de laatste) een aantal ‘Ave Maria’s’ af heb liggen luisteren. Op één of andere manier heeft dit altijd een kalmerend effect op me en vandaag kon ik dat wel weer gebruiken. Vanochtend ben ik op bezoek geweest bij mijn huisarts, met het verzoek zijn mening te geven over het fysieke effect van de therapieën die ik tot nu toe gevolgd heb. Niet zo’n vreemde vraag zou je zeggen, en ik was van mening dat zijn inbreng een aardige tegenhanger van de GGD arts zou kunnen zijn. Het feit wil dat ik onlangs van een reguliere huisarts overgestapt ben op een antroposofische huisarts. Gewoon ziekenfonds vergoed, aangezien hij geregistreerd staat als huisarts (en dat uiteraard ook is) maar hij kan mij bij kwaaltjes e.d. tenminste iets voorschijven dat bij voorkeur niet chemisch is en dus zonder vervelende bijwerkingen. Ik ben NU eenmaal zuinig op mijn lichaam.
Tja, wat is dan de reden dat ik een kalmerend badje en muziekje nodig had? Simpel; vanochtend bleek eens te meer hoe zeer de ver-Millicam-isering toegeslagen heeft. Bravo, de farma en anti-kwakkers kunnen trots op zichzelf zijn; het werkt. Hoewel een antroposofisch arts de gehele mens in aanschouwing neemt en er, net als ik overigens, van uit gaat dat we meer zijn dan ‘een zak van botten en vlees’, gaf hij ruiterlijk toe dat ik hem door mijn vraag in een moeilijke positie plaatste. Hij wilde graag tegemoet komen aan mijn verzoek, maar “als arts moet je tegenwoordig uitkijken met wat je zegt, want met de hetze omtrent Sylvia Millecam en zo, wordt je opgeknoopt voordat je er erg in hebt”. Alstublieft, dank u wel! “Oké verzuchtte ik”, inmiddels gewend aan afwijzingen, “ik wil u niet in een moeilijke positie brengen”, maar zonder zich direct uit te spreken heeft hij mij toch voorzien van een korte brief waar in ieder geval aandacht gegeven wordt aan mijn ‘quality of live’. En dat is gelukkig niet strafbaar.
Overigens sprak hij me nog toe met de woorden “als je een pionier wilt zijn, zul je altijd de eerste klappen krijgen”. Ben ik een pionier? Misschien wel in het feit dat ik een extra mijl loop wanneer ik in mijn (mensen)recht sta, maar niet in die zin dat ik kies voor de kwaliteit van het leven en de keuze maak mijn lichaam optimaal te ondersteunen. Anderen zijn mij met goed gevolg voorgegaan. Ik kreeg onlangs nog een fijne email van iemand die vertelde dat ze meerdere vrouwen kan die ondanks de diagnose borstkanker nog steeds leven en die me tevens voorzag van een aantal tips. Het ene minder betaalbaar dan het andere, maar in ieder geval liggen er weer aardig wat opties voor me open.
Bovendien kwam van het één het ander en ben ik op een onderzoek gestuit waarin wetenschappelijk bewezen wordt dat homeopathie helpt. En niet alleen dat, maar ook dat het kostenbesparend is op vele vlakken. Echter stond in hetzelfde rapport dat dit onderzoek door zijn eigen opdrachtgevers onder het tapijt werd geschoven en er destijds (het rapport stamt uit 2005) een verbod op publicatie is uitgevoerd. Maar nu niet met zijn allen denken dat er opzet achter zit hoor…
Om maar weer eens terug te komen op de woorden van D*: “Het is om intens verdrietig en ongelooflijk pissig om te worden” vreselijk frustrerend te weten dat de patiënt vanuit handelsbelangen een heilzame manier om te genezen bewust onthouden wordt. En daar kon ik wel een kalmerend muziekje bij gebruiken. Het woord pionier zette me echter wel aan het denken.
Overigens moet ik zeggen dat de dag niet geheel en al negatief verlopen is hoor. Na het drogen van mijn waterlanders (waarvan ik niet meer wist dat ik ze nog had) ben ik toch maar richting stad gefietst om eindelijk (drie keer is scheepsrecht) een montuur te vinden dat me aanstaat. Uit de verrichte oogmeting bleek overigens dat er een kleine verandering in zat. Ik vroeg of mijn ogen verder achteruit gegaan waren, waarop de opticien zei “nee, als ik het moet zeggen zou ik eerder zeggen vooruit, maar dat kan niet”. Hmmm waar heb ik dat eerder gehoord. “Kan niet is dood en wil niet ligt op het kerkhof”, zei mijn moeder vroeger altijd. Ach, ik was te uitgeput om er tegen in te gaan en al lang blij dat inderdaad bleek dat mijn bril vergoed wordt door het ziekenfonds. Ook al staat het in de polis, ik houd voortaan bij iedere uitgave mijn hart vast….
En dan over naar het goede nieuws! Gisteren is mijn dochter met haar gezin weer terug gekomen uit Curaçao, waar de kleine meid dolfijnentherapie gekregen heeft. Ik had al enthousiaste verhalen gehoord over het feit dat ze daar zo goed vooruit gegaan was, maar “zien doet nou eenmaal geloven, hè?” Ik kreeg een telefoontje met de vraag om mijn skype aan te zetten, waar ik uiteraard gevolg aan gaf. Eenmaal ingeseind kreeg ik iets te zien waar ik tot nu toe alleen maar van kon dromen: Es, die al opgewonden zat te wachten tot het zo ver was dat ze volledig in beeld kwam STOND OP ZONDER STEUN EN ZETTE EEN PAAR STAPPEN! Meisje: ik ben ape trots op je! Ik heb toch gezegd: "zorg jij dat jij beter wordt, dan worg ik er voor dat ik beter wordt".
De kleine Q* kwam ook nog even in beeld met een levensgrote sinterklaas lolly en dat was het dichtste bij mijn familie dat ik vandaag zou komen. Ook al was de hoorzitting verschoven (we kregen keurig een belletje om te vragen of de brief daarover aangekomen was en de mededeling dat het ‘waarschijnlijk 25 november zal worden), ik had inmiddels mijn agenda om deze afspraak heen gebouwd dat St. Maarten lopen er alsnog niet voor me in zat. Toen in mijn bedje lag en bedacht dat het er twee weken geleden op leek dat vandaag de dag zou te worden “dat mijn lichtje schijnen mag”, focuste ik me maar op het onderwerp van mijn muziek en heb ik vanuit een diepe dankbaarheid mijn licht naar binnen gericht, waar het ongehinderd schijnen kan….
