Vanochtend ben ik met iets meer moeite naar Falun Dafa gefietst. Het weer was een stuk minder dan gisteren en het leek wel of ik zowel op de heen- als op de terugweg tegenwind had. A* deed vandaag niet mee, want ze ging naar Jantje Smits vertelde ze heel trots vanaf de galerij. Falun Dafa wordt namelijk gehouden op een soort van binnenplaats in een flatgebouw dat tevens deels als soort van begeleid wonen project fungeert. “Kijk”, zei ze trots, terwijl ze haar been op de balustrade zwierde, “ik heb een nieuwe broek”. “Mooi, A*”, antwoordde ik en ze voegde er ten overvloede nog even aan toe: “zwart”. Juist, dat dát maar even duidelijk mogen wezen! Falun Dafa deed ze vandaag niet, want hoewel ze daar ruim de tijd voor had verkeerde A* inmiddels in andere sferen. Ik heb zelf gisteren een portie Koos Hazes gekregen dat volstond voor de rest van het jaar (en de jaren die daar eventueel op volgen) dus ik stelde me maar in op de wereldwijde vredesmeditatie waar Falun Dafa zondags mee aanvangt.
Sinds kort is er ook een echtpaar bij FD aanwezig, waarvan ik de ene hellft gisteren bij moeder Amma tegen gekomen ben. We hebben een poosje met elkaar gesproken en ik vond het jammer dat ze er vandaag niet bij was. Vóór de oefeningen hadden we het nog even over mijn ervaring gisteren (bij moeder Amma) en alweer bleek duidelijk dat ze nog niet bekend is ieder lid van onze samenleving. Net als Falun overigens; Hoewel het in China een veel toegepast en verboden middel is om lichamelijk en geestelijk in balans te komen (dat hele vervelende verhaal is op de website www.faluninfo.nl te lezen), wordt het in Nederland op verschillende plaatsen beoefend en in Eindhoven zal binnenkort een soort van promotieactiviteit rondom Falun Dafa plaatsvinden. Nog niet alle details zijn bekend, maar ik heb begrepen dat op 22 november in de binnenstad demonstraties zullen plaatsvinden en folders worden uitgedeeld.
Toen in China geprotesteerd werd als protest tegen de onrechtmatige ban die was opgelegd voor het publiceren van Falun Dafa materialen, werd een legale vreedzame bijeenkomst in Beijing georganiseerd waar 10.000 Falun Dafa beoefenaars aan deelnamen. Als reactie op alle geweld en onrechtvaardigheid die daar op volgde hebben sindsdien alle beoefenaars wereldwijd geweldloze, vreedzame en legale middelen gebruikt om de wereld te doen getuigen van de fundamentele vreedzame en barmhartige aard van Falun Dafa, zoals die in 1992 door zijn stichter, Dhr. Li Hongzhi, in China is geïntroduceerd. De activiteiten in Eindhoven zullen datzelfde belang dienen en aangezien het beoefenen van Falun ook mijn persoonlijke belang dient wil ik hier graag aan meewerken om zo terug een steentje bij te dragen, dus heb ik meteen maar een aantekening gemaakt in mijn agenda.
Hoewel mijn ‘leraar’ of ‘begeleider’ van Falun Dafa (met zijn voor mij nog steeds onuitspreekbare en niet te onthouden naam) nog nooit van moeder Amma heeft gehoord, is het wel mooi om te zien dat beide disciplines barmhartigheid en mededogen hoog in het vaandel dragen. Waarschijnlijk is dat de reden dat ik me zo op mijn plaats voel en door dit soort groeperingen aangetrokken wordt. Overigens zonder me te binden aan één ‘partij’, want zoals ik al eerder aan gaf; “ik ben een veelkleurig tiepje”. Of zal ik gewoon Miepje zeggen?
Nou, dit Miepje had zich al voorgenomen om zaterdag naar Den Bosch te gaan. Zo’n sterke ingeving waar ik aan voldeed, met als motivatie familiebezoek, voorafgegaan door een gezellige ‘Bossche Mert’. Toen ik echter vrijdag van het NGC thuiskwam, vertelde H* dat hij net had gezien dat moeder Amma daar ook was. Ik hoefde daar dus geen tel over na te denken en deelde mijn plannen zodanig in dat ik het familiebezoek met een bezoekje aan deze Moeder combineerde. De 'mert' moest maar ff wachten. Hoewel ik de laatste tijd pas laat mijn bed uit kom (logisch als je hele nachten ligt te spoken vanwege een aankomende hoorzitting, die overigens ineens voorlopig niet door blijkt te gaan) werd ik vanzelf vroeg wakker en was ik (gepakt en gezakt met glutenvrije voedingsmiddelen en de nodige vitamientjes) binnen korte tijd relaxed op weg om ruim vóór de ochtendmeditatie aanwezig te kunnen zijn.
Alles was tot in de puntjes geregeld: vrijwillige parkeerwachters dirigeerden me naar een plekje waarbij gevraagd werd “zo krap mogelijk te parkeren” om zo plaats te kunnen bieden aan zoveel mogelijk auto’s. En tot mijn verbazing was niet alleen de entree, maar ook het parkeren gratis. Nou moet je bedenken dat de evenementen volgens programma om tien uur aan zouden vangen en ik ruim voor die tijd aanwezig was, maar bij binnenkomst werd ik toch al ‘verwelkomd’ door een gigantische hoeveelheid schoenen en jassen, wat nog maar een kleine indicatie bleek te zijn van het bezoekersaantal van die dag. Overweldigend gewoon. Ik liep door naar de achterste gan, waar de ‘ticket’ uitgedeeld werden; een kaartje met een nummertje dat je nodig hebt om een knuffel van moeder Amma te ontvangen. Van het stickertje in de kleuren van de regenboog kon ik geen gebruik maken, want ik was immers geen ‘newbie’ meer.
Mijn eerste ervaring met moeder Amma stamt namelijk al weer tussen de 10 en 20 jaar geleden, toen ze voor het eerst naar Nederland kwam, destijds in Amstelveen. Ik woonde toen nog in Den Helder en had me aangemeld als vrijwilliger, wat in hield dat ik hand en spandiensten verrichtte, geheel zoals de traditie dat voorschrijft in witte kleding gehuld. Een beetje een sektegevoel maar niet op een onprettige manier. De echte hippietijd is aan mij voorbij gegaan en dat is maar goed ook, denk ik, want als ik in die tijd iets ouder was geweest was ik vast en zeker goed Kibboetsmateriaal geweest!
Hoewel ik dus voor mijn doen vroeg aanwezig was, duurde het wel even voordat mijn nummertje aan de beurt was. Omdat ik de ervaring van de eerste knuffel nog met me meedroeg (destijds gezamenlijk met R*, die ik daar ontmoet had en dankzij het journaal voor de ogen van heel Nederland) kon ik het verschil met zoveel jaren geleden goed merken. Destijds zaten we op de grond en schoven we telkens een stukje naar voren tot we aan de beurt waren. Nu werd de rij vrijwel tot voor aan met stoelen gevuld en ontstond er een soort van stoelendans, waarbij je met zijn tweeën tegelijk telkens een plekje naar voren schoof. Er werden blaadjes met instructies uitgedeeld waar in verteld werd hoe je moet handelen om de Moeder zo min mogelijk te belasten. Natuurlijk wilde ik daar aan meewerken. Het is echt niet niks als je bedenkt dat ze moeiteloos doorgaat, soms tot ik de kleine uurtjes maar in ieder geval tot iedereen een knuffel heeft gehad.
Ik was echter niet voorbereid op het gevoel dat ik kreeg toen ik min of meer, door de begeleidster aan de zijkant, van mijn stoel af op mijn knieën getrokken werd. Mijn voorganger had nog geen kans gezien opzij te schuiven en ik werd min of meer over hem heen richting de Moeder getrokken, en na de knuffel met dezelfde vaart weer zijwaarts gemanouvreerd, zodat de volgende zijn of haar knuffel kon ontvangen. Hoewel er op deze manier minder lange wachttijden ontstaan, moet ik zeggen dat de knuffel kwalitatief danig was teruggelopen en toen ik die avond een tweede ticket aangeboden kreeg heb ik die vriendelijk, doch beslist afgewezen.
Ik besef dat mijn ietwat kritieke noot op sommige mensen wat negatief over zal komen (heb je háár weer, dat mens heeft ook overal iets op aan te merken), maar mijn ervaring zegt uiteraard niets van de intentie van moeder Amma. Alleen dat gelijk met het toenemen van de kwantiteit, de kwaliteit is afgenomen. Voor mij althans. De knuffels die ik van mijn tante en nichtje kreeg toen ik die middag afscheid nam, waren misschien niet zo Universeel, maar we konden daar in ieder geval net zo veel tijd voor nemen als we wilden. Buiten de (helaas voor mij tegenvallende) knuffel zijn spiritueel getinte bijeenkomsten voor mij een ware bron waar mijn ziel zich aan kan laven, dus besloot ik na afloop toch nogmaals naar de Maaspoort terug te keren. Ik had eerder die dag gehoord dat de avondmeditatie werkelijk de moeite waard was en, ach, ik was in de buurt, had geen andere verplichtingen en de hapjes waren bijzonder smakelijk, dus wie deed me wat?
Ja, nog even over die hapjes; alles vegetarisch, over het algemeen met veel gebruik van kerrie (goed tegen kanker) maar alles gepaneerd. Ik had me die ochtend dapper verweerd tegen de aandrang en gewapend met een appel en banaan jaloers staan te kijken naar de grote hoeveelheid etende mensen. (Is het ooit wel eens iemand opgevallen dat wanneer je bepaalde dingen ‘moet’ ontzeggen, de wereld van die dingen ineens nadrukkelijker aanwezig schijnt te zijn?) Afijn, ik ben ook maar een mens en een keertje ‘zondigen’ zou ‘alleen maar’ een jeukaanval van mijn eczeem uitlokken, bedacht ik. Nou, die had ik al 47 jaren te verduren gehad, dus aarzelend bewoog ik me richting balie. Toch maar even vragen en wat bleek? Er waren slechts 2 producten waar tarwebloem in gebruikt was en bij de rest was gebruik gemaakt van kikkererwtenmeel (glutenvrij). Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd en herrezen uit mijn ‘slachtofferrol’ liet ik me de snacks die dag goed smaken. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik mijn voornemen te zondigen ook maar vervuld heb in de vorm van een klein stukje Scharzwalderkirsh. Dat combineerde namelijk zo goed bij de Hazes.
Terug naar de ‘avondvoorstelling’. Toen ik aankwam was de zaal al helemaal vol, dus niet langer toegankelijk en werden we de tribune op gedirigeerd. Ik had die ochtend al gemerkt dat het fotograferen daar niet echt op zijn plaats zou zijn, dus had ik de camera in de auto te laten, maar toen ik vanaf de tribune de zaal ik keek, werd ik werkelijk overweldigd door zoveel mensen dat ik de GAM tijdelijk inschakelde en daar even twee fotootjes van gemaakt heb. Het gevoel dat ik er bij ervaarde was zo speciaal en indrukwekkend dat ik daar echt een aandenken aan wilde hebben. De Puja, was werkelijk de moeite waard en ik werd helemaal blij toen het gezang ondersteund werd door een spontaan en ritmisch meeklappen vanuit de zaal. Ik kan er niets aan doen (zal op één of andere manier wel een sekte-gen of zo zijn) maar ik word daar nou eenmaal vrolijk van. Maar wat me pas echt in mijn hart raakte, waren de woorden die naderhand gesproken werden.
Nou moet ik even een stukje terug naar vóór de knuffel, toen ik bedacht dat het fantastisch zou zijn als de aanraking van de Moeder (lichamelijk) genezend zou mogen zijn. Tijd voor vragen zijn er niet, dus ik had die hoop laten varen maar was er in gedachten wel mee bezig zijn. Misschien zou moeder Amma mijn stille vraag beantwoorden door een bemoedigende persoonlijk boodschap in plaats van het gebruikelijke “My daughter, my daughter, my daughter, maaaaaa, maaaaaaaa” (de betekenis van dat maaaaa is me tweemaal uitgelegd maar schijnt niet te blijven ‘hangen’). Ach, een mens mag toch hopen nietwaar? Misschien was het ontbreken van enig antwoord op een hardop ongestelde vraag van wel deelgenoot van het ontbreken van euforie bij het knuffelgebeuren. Ik had het echter al achter me gelaten, toen midden in de avondtoespraak de (ongeveer) volgende woorden gezegd werden:
“Er zijn drie soorten kanker. De ene die zich manifesteert als een lichamelijke onbalans en verdwijnt doordat je je plichten vervult en op die manier de balans herstelt. De andere die terugkomt nadat ze operatief is verwijderd en er niets aan de oorzaak gedaan is en daarbij voor veel pijn en lijden zorgt en de vorm die lijdt tot het loslaten van het aardse lichaam op een vredige manier waarbij de overgang bewust gemaakt kan worden, door het ‘lot’ met vrede en berusting te aanvaarden”.
De woorden kunnen iets anders geweest zijn; de strekking niet! Noem het hoe je wilt; voor mij was het een zoveelste bevestiging van mijn eigen inzichten en met een blij en dankbaar hart (en twee flesjes gewijd Puja water, drie fotootjes, een armbandje en twee ongenuttigde snackjes) reed ik richting Eindhoven waar al weer een dikke knuffel op me zat te wachten. Ik ben in ieder geval blij dat ik de dag op deze manier afgesloten heb en of bij mij de kanker verdwijnt of deze mij lijdt naar een bewuste overgang, dat ligt niet in mijn handen en wordt op een veel hoger niveau beslist.
Ik kan alleen maar gevolg geven aan datgene wat ik als mijn plicht ervaar en daarbij de liefde en het geluksgevoel dat ik dagelijks ervaar trachten uit te dragen. Dat is de transformerende kracht die K* mij gebracht heeft en die ik iedereen gun….
Meer weten over moeder Amma? Kijk dan hier: www.amma-europe.org
