Ik houd van de kleur paars. Soms gecombineerd met rose of een ander accent, dat de kleur verlevendigd, maar ik schijn vrijwel automatisch naar paars te trekken en Purple Rain was destijds één van mijn favoriete liedjes. Mijn favoriete huispak is paars en hoewel ik ook roze, bruine, groene en zwarte huispakken heb, voel ik me het lekkerst wanneer ik een het paarse huispak draag. Het zou natuurlijk ook iets te maken kunnen hebben met het model, de stof, of het feit dat het huispak afkomstig is van IKEA, waardoor ik me bij het dragen daarvan automatisch bij deze grote familie aangesloten kan voelen. Mensen zijn kuddedieren en voelen zich het lekkerst bij een wereldwijd vertegenwoordigd keurmerk. Of ga ik nou te ver? Waarschijnlijk wel, want alles bestaat nou eenmaal uit een combinatie van factoren, en ik ben nu de functionaliteit van het huispak aan het ontleden, terwijl ik tevens kon volstaan met het feit dat ik me er gewoon lekker in voel. En dat het paars is. En dat ik van de kleur paars houd.

Vaste lezers zullen zich waarschijnlijk wel afvragen “waar wil die T* nou weer naar toe” want de ervaring leert dat ik nooit zomaar iets schrijf (of hadden jullie de illusie dat dit wel het geval is?). Ik wil iets duidelijk maken, althans trachten duidelijk te maken, want aangezien iedere lezer verschillend is in zijn ervaringswereld en intenties mijn verhandelingen bij te houden, zullen wát ik ook schrijf of zeg, mijn woorden verschillend uitgelegd worden. Wat dat betreft maak ik me geen enkele illusies. Ik ga dat hier ook niet verder invullen; ik ga stug verder vanuit mijn uitgangspunt, ongeacht hoe die geïnterpreteerd wordt, want zoals ik al eens eerder aangegeven heb zegt de interpretatie meer van een ander dan van mij.

Ik houd dus van paars. Ik houd zoveel van paars dat ik een website over deze kleur maak waarbij ik deze kleur helemaal ophemel. Nu krijgen we een opmerkelijk verschijnsel: er komen reacties op mijn site. Van: “O, dus ze houdt van paars, laten we dan eens een mooi, paars boeket sturen”. “O, jij houdt van paars, ik ook” tot “die @#%#%@ denkt dat zij weet welke kleur het beste is, ik hoop dat ze er niet lang plezier van heeft”. Soms komen de reacties in de vorm van persoonlijke mails, soms in de vorm van anonieme opmerkingen. De laatste zijn vaak terug te vinden op fora waar ander soort mensen zich verzamelen, terwijl de ‘Fan-mails’ meestal open en rechtstreeks aan mijn persoontje gericht worden. Je hoeft geen bijzonder ‘licht’ te zijn en zelfs niet over mensenkennis te beschikken om te realiseren welke reactie in welke categorie thuis hoort, of overschat ik de lezer nu?

Als ik zeg dat ik van paars houd, dat paars een grote rol in min leven speelt en dat ik me daar goed bij voel, dan geef ik expressie aan mijn ervaringswereld; de manier waarop ik paars ervaar en wens te ervaren. Toch gebeurt hier iets opmerkelijks: op het moment dat ik lyrisch over paars ben, schijnt dat automatisch weerstand op te wekken bij degenen die deze passie niet delen. In plaats van de reactie “O, zij houdt van paars, grappig, ik voel hetzelfde bij geel”, schijnt de meest gangbare reactie te zijn dat de groep die niet van paars houdt zichzelf aangevallen voelt en alles uit de kast gaan halen om de kleur paars in diskrediet te brengen. Ach, dat maakt mijn passie voor paars er niet minder om. Ik geef immers gewoon expressie aan mijn voorliefde voor paars en zolang een ander mij niet dwingt me in het rood te hullen, heb ik daar geen enkele moeite mee dat die ander er andere voorliefdes op na houdt.

Maar dan gebeurt er het volgende: blijkbaar kunnen mensen het niet uitstaan dat iemand ongestoord zijn eigen gang gaat en zich daar nog gelukkig in voelt ook. Hoe durft ze! Ongehoord gewoon. Waarom? Als iemand een passie voor (laten we zeggen) rood (met alle respect voor alle blauw, groen en geel liefhebbers), waarom kan zo iemand dat niet denken, “Ik snap wat ze bedoelt, want ik voel hetzelfde bij rood”. Waarschijnlijk omdat er diep binnen in enige twijfel is bij de kleur rood en doordat ik de kleur paars met passie omschrijf, zal de twijfel toe slaan. “Heb ik de boot gemist door de waarde van de kleur paars niet in te zien?” In plaats van bij zichzelf te kijken waar die twijfel vandaan komt en te erkennen dat mensen nou eenmaal verschillende keuzes maken en kiezen voor de kleur die het beste bij hen past, schijnt men zich juist naar buiten te richten en wordt enige twijfel de kop ingedrukt door de kleur paars in diskrediet te brengen en zo getracht zichzelf te overtuigen.

Op het moment dat ik schrijf “ik houd van paars” schijnen bepaalde rooie rakkers de ongesproken boodschap te horen “dus jij met je rood bent een minderwaardig wezen” en haatgevoelens gaan richten aan een kleur met net zo veel bestaansrecht. Waarom schijnt de meest voor de hand liggende oplossing daarbij te zijn dat ‘rooie-rakkers’ zich gaan verenigen in een ‘anti-paars’ groepering?  Anti paars groeperingen waarbij men heftig op onderzoek uit gaat om aan te tonen dat het niet bestaat dat iemand zich lekker voelt bij paars en om dit kracht bij te zetten komen we voorlopig maar met een verordening waarbij paars (nog) niet verboden wordt, maar wel onbetaalbaar en moeilijk bereikbaar. Terwijl de paarse groep bezig is met zichzelf en een manier van leven tracht te creëren waar zo min mogelijk schade aangebracht wordt, schijnt rood een front te moeten vormen om toch vooral andere mensen te overtuigen dat rood de enige ware is. Er worden rode scholen opgericht, rode regels gemaakt en geld vrij gemaakt voor onderzoek naar bewijzen met als enige intentie 'het claimen van het alleenrecht van rood'.

Gemeenschapsgeld wordt geïnvesteerd in het ‘op de markt brengen’ van zoveel mogelijk rode produkten en op deze manier wordt rood heel subtiel (voor de groene, gele, blauwen, maar ook een deel van de onbewuste rooien, die geen enkel idee hebben wat er speelt) geaccepteerd als de enige norm. Steeds meer mensen die eigenlijk een voorkeur hebben voor groen, geel of blauw, en zelfs stiekem voor paars, hullen zich in het rood, aangezien ze zich dan kunnen voegen bij een algemeen geaccepteerde (en aangezien rood inmiddels goed gesubsidieerd wordt ook een haalbare) norm. Maar wat doen we dan met die, steeds groter wordende groep paarsen, die zich geen loer voor de ogen laten draaien? Simpel, die worden vanuit het inmiddels gevormde machtsblok in een positie gedwongen waarbij zij moeten bewijzen dat ze enig bestaansrecht hebben. Maar dan zonder onderzoeksgeld, want dat is gereserveerd voor de rooien die daar intussen mooie winsten mee maken. Want stel je voor dat paars gelijke kansen krijgt. Stel je voor dat paars wél zou werken? Dat mensen zich daar wel goed bij voelen? Wat zegt dat dan van het bestaansrecht van rood?

Komt bovenstaand verhaal ietwat belachelijk over? Goed zo, want het is gewoon te belachelijk voor woorden dat in een land, waar geclaimd wordt dat er sprake is van keuzevrijheid, restricties opgelegd worden wanneer je bewust kiest voor een andere manier van omgaan met je gezondheid. Wanneer je kiest voor het werken aan je gezondheid, in plaats van te strijden tegen je ziekte. De zogenaamde keuzevrijheid komt ernstig in gevaar op het moment dat men kiest voor de opgelegde norm, werkzaam of niet, omdat “we dan nou eenmaal met zijn allen overeen gekomen zijn?” Met zijn allen? Waar waren groen, geel, blauw en latent paars? Te zeer bezig zich lekker te voelen in hun eigen kleur, die immers niet rechtstreeks bedreigd werd? Wordt het niet hoog tijd om met zijn allen kleur te bekennen?

En nou we het toch hebben over kleur bekennen: ik houd van paars, maar heb niets tegen rood, geel, of welke kleur dan ook! Eigenlijk ben ik een veelkleurig type dat er van houdt alle kleuren tot zijn recht te zien komen….maar die rooien halen wel het bloed onder mijn nagels vandaan…