Zoals ik eerder al aangegeven had, ben ik afgelopen zondag naar Falun Dafa geweest. Compleet met skipak, en met loden benen, mag ik wel zeggen. Niet omdat ik geen zin had, maar ik merkte gewoon dat het fietsen na al die feestdagen gewoon iets minder makkelijk ging.
Op zondag worden de oefeningen vooraf gegaan door een wereld vredes meditatie, en dan wil ik juist niet te laat komen omdat ik dan de rust van Z* moet verstoren zodat hij voor me open kan doen. Maar ja, ik ben er al lang achter dat ik ook geen ijzer met handen kan breken en aangezien ik geleerd heb mijn tempo aan mijn lichaam aan te passen, schakelde ik toch maar over op een lagere versnelling. En dan zie je ook nog eens wat.
Terwijl ik mijn gebruikelijke route fietste zag ik onderweg dat die dag voor een aantal mensen heel wat minder prettig zou beginnen. Er liep een spoor van vernielzucht en menig autospiegel hing op half elf. Dat schijnt tegenwoordig een geliefde sport te zijn: autospiegels meppen. Ik kan me er niets bij voorstellen, maar er schijnt niets zo’n goed gevoel te geven dan andermans eigendommen te vernielen. Toen we gisteren met onze kleindochter naar het Kastelenplein liepen, wees het spoor van vernielzucht ook al de andere kant op. We kwamen langs ingeslagen bushokjes, telefooncellen en afgetrapte (of ontplofde) prullenbakken.
Dit deed me even denken aan de eerste keer dat ik mijn fototoestel uit wilde proberen en deze op dezelfde route meenam. Naar aanleiding daarvan heb ik het kaartje “Groeten uit Eindhoven” gemaakt dat ik ook op mijn trotsopeindhoven hyves heb gezet. Omdat ik meteen een kaartenservice uit wilde proberen heb ik dat kaartje destijds opgestuurd en de reactie die ik daar op kreeg was: “is dat hoe jij Eindhoven ziet?” Euh….nee dus, niet bewust; het waren gewoon de dingen die ik tegen kwam en zoals mijn vaste lezers inmiddels wel door hebben, ben ik er nou eenmaal niet het type voor om de lelijke dingen te negeren door een mooi beeld te scheppen dat er (op dat moment) gewoon niet is. Ik zoek wél altijd de positieve kanten van het leven, maar soms moet je toegeven dat de dingen zijn zoals ze zich voordoen. En dan kun je later voor jezelf gaan relativeren en er een positieve boodschap er uit ventileren.
Wanneer ik op zo’n zondagochtend naar FD fiets, ben ik gewoon heel blij dat ik nog kan fietsen. Dat mijn lichaam en mijn fiets nog in redelijke conditie zijn. En ik word iedere zondagochtend, en iedere keer dat ik mijn fiets op het station stal, er subtiel aan herinnerd dat je er in deze maatschappij voor moet zorgen dat je je eigen belangen moet beschermen. Nou is de gemeente zich bewust van het fietsenprobleem en heeft ze laatst al aangekondigd dat ze iedere maand alle fietswrakken gaan verzamelen; vooral uit de binnenstad, want we hebben nou eenmaal een centrum met activiteiten om trots op te zijn.
Ondanks deze poging de negatieve kantjes van Eindhoven uit het zichtsveld te verwijderen, kom ik alsnog talloze fietsen tegen zonder zadel, zonder wielen of gewoon, in bepaalde artistieke kunstvormen die het oorspronkelijke doel van de fiets teniet doen. Het zou natuurlijk ook een vorm van kunst kunnen zijn. Uiteindelijk lopen we ook ieder keer langs iets met een verroest uiterlijk, dat waarschijnlijk veel geld heeft gekost en voor kunst doorgaat. Ook gisteren, waarbij ook onze kleindochter van 8 zich verbaasd afvroeg, “oma, wat is dát voor een raar ding?” (Het voordeel is dat je meteen weet wat ze bedoelt.) “Kunst, lieverd. Dat noemen ze kunst.” En je dan nog maar afvragen waarom we zoveel verknipte jongeren hebben…
In ieder geval kan ik me, als ik met al die bewust vernielde dingen geconfronteerd word, gelukkig prijzen dat ik in ieder geval in de “sociaalste stad van Nederland woon”. Ik voel me echt een stuk veiliger bij dat idee. Ook ben ik altijd blij dat het onze auto, of mijn fiets, niet is hoewel er afgelopen week aangebeld werd met de mededeling dat een auto van de koeriersdienst GLS onze autospiegel er af gereden heeft. Met open deuren over de drempel, zodat de deuren wat verder open sloegen en de spiegel er zodoende afmepten. Kan gebeuren. Waarschijnlijk ook zonder dat de bestuurder daar erg in heeft. (Nou kunnen we wel denken dat die koeriersdienst ook al die andere spiegels er af gemept heeft, maar die kans lijkt me erg onwaarschijnlijk hoor.)
En hier komt een staaltje positief denken aardig van pas; kapotte spiegels staan voor 7 jaar ongeluk (zeggen ze). 7 jaar; dat is in ieder geval langer dan ze me op het forum geven. ..
Overigens kreeg ik laatst een mailtje over een onderzoek, dat aangaf dat de gemiddelde overlevingskans van iemand met kanker die niets deed 12,5 jaar was, en een gemiddelde overlevingskans van iemand die de reguliere behandelingen ondergaat 3. En ik heb Peter van de Hurk ook aan mijn kant; die heeft me jaren geleden al een (liefdevolle) oude dag voorspeld. Maar aan de andere kant heb ik inmiddels misschien wel mijn eigen glazen ingegooid, want hij had ook voorspeld dat ik nooit meer zou trouwen…
Maar, alle onzin ter zijde: ik was in ieder geval blij dat iemand ‘het ongelukje’ zag gebeuren en de moeite nam ons dat even te vertellen zodat het iets minder rauw op je dak valt. Een ‘per ongeluk’ afgemepte spiegel voelt in ieder geval nog beter te verteren dan bewuste vernielzucht op niets af. Niet dat wij nu beter af zijn hoor, want ondanks het feit dat we een getuige hadden, ziet GLS geen enkele noodzaak het leed te verzachten (of de onkosten te vergoeden), omdat we niet aan kunnen geven wat het nummerbord betreffende auto had. En een koeriersdienst kun je het toch niet kwalijk nemen dat ze niet na kunnen gaan welke auto rond die tijd een pakketje in onze buurt af moest leveren hè? Coulance schijnt uit de tijd te zijn en als het er op neer komt de verantwoording voor onze eigen daden (of in dit geval het personeel) op ons te nemen, dan wordt er nogal snel met het vingertje de andere kant op gewezen. Zal wel een gevolg van de recessie zijn…
Terwijl vernielzucht de spiegel van de maatschappij schijnt te zijn en er ontzettend veel misstanden (zoals o.a. genocide) in dezelfde maatschappij niet aan de kaak gesteld worden, schijnt Nederland wel op zijn kop te staan wanneer er voorgesteld wordt een verbod of beperking op het afsteken van vuurwerk af te roepen. Ach ja, laten we het vooral positief inzien; misschien hebben we na de jaarwisseling weer een aantal vingertjes minder…
