2e Kerstdag was heel gezellig. Helaas zaten de W* lange tijd in de file, waardoor ze wat later bij het hotel kwamen waar ze gereserveerd hadden, een ‘last minute’ en een leuk verblijf tegen een haalbaar tarief. Na het inchecken (en regelen dat er twee bedden bijgezet werden voor de kinderen) kwamen ze met een groot cadeau aanzetten. Ik had al aangegeven dat kerst helemaal niet om cadeaus gaat, maar dat heeft ze niet weerhouden mij alsnog blij te maken met een elektrische sapcentrifuge. En daar komt nog bij dat mijn vader me de avond daarvoor belde met "ik heb gehoord dat je snoode plannen hebt voor de Wii". Nou ja, snoode plannen...staat op mijn verlanglijstje; stond dus... Ik moet er nog even zelf achter aan, maar het komende jaar kan ik thuis spelenderwijs aan mijn conditie werken...
Omdat het vanwege de file allemaal wat langer duurde hadden wij de tafel al vast in orde gemaakt en toen T* binnen kwam zei ze meteen “wat het je het gezellig gemaakt”. Dat was ook het gevoel dat ik er zelf bij had en in opperbeste stemming zijn we niet lang daarna op ons gemak aan het gourmetten geslagen. Later op de avond hebben de kinderen, bij wijze van ‘toetje’ zich nog aan de chocoladefondue gewaagd, maar de volwassenen hadden al genoeg aan de gedachte alleen al. Maar het kwam mooi uit, want toen de familie eenmaal richting hotel was gereden, vonden de overgebleven vruchten een vloeibaardere.
We hebben die middag samen zitten fantaseren over het geboortekaartje, want ook al laat de geboorte zeker drie maanden op zich wachten…de tijd vliegt. Ik werd in ieder geval de volgende ochtend geïnspireerd wakker en het eerste gedeelte van het gedichtje viel in ieder geval in de smaak. Nu is het een kwestie van de puntjes op de i zetten.
Voor zaterdag hadden we ‘wilde plannen’ gemaakt; het hotel is uitgerust met fitnessruimte, zwembad en sauna en we hadden al afgesproken dat opa en oma daar met de kinderen gebruik van zouden maken terwijl papa en mama zouden gaan shoppen. Helaas kreeg de kleine meid weer last van een oorontsteking, zodat er als eerste een bezoekje aan het ziekenhuis op de agenda kwam te staan. Het zwembad was ‘uit den boze’ dus zijn wij met de kleine meid naar de stad gegaan, en zoals later bleek had de rest uiteindelijk ook besloten toch maar in Eindhoven te blijven.
S had de hele ochtend gepland om oma en opa als eerste naar KFC mee te tronen. Zo gezegd, zo gedaan, alleen bleek net het enige dat ze lekker vindt uitverkocht te zijn. “Dan maar niets”, zei ze en de verkoopster had ook al door dat Ssie goed weet wat ze wil. “McDonalds dan?” Nee, de trek was over en voorlopig had ze nergens zin in, behalve een rondje op de carrousel. Na een rondje wachten omdat het paard dat (net als bij oma vroeger) haar voorkeur had al door een ander kindje bestegen werd voordat ik S uit haar rolstoel had, genoot ze van de rit en had ze inmiddels besloten de Mac alsnog met een bezoekje te vereren.
Het kwam er op neer dat we daar het grootste deel van de middag doorgebracht hebben, waarbij S het reuze naar haar zin had bij het speelgedeelte. Eigenlijk voor 3 tot 6-jarigen, maar ja, ze heeft een hoop in te halen en de training is goed voor de beenspieren dachten we, terwijl de volgende gedachte was dat dit toch ook wel de voorkeur genoot tegenover het rondlopen in de stad in deze snijdende kou.
Van de kou hebben wij dus niet veel last gehad en in het winterpaleis, één van de activiteiten van deze koele stad, was het tegen verwachting in heerlijk warm. Ach ja, aangezien we daar toch deel van uitmaken en de kans zich voordoet kunnen we er net zo goed van genieten, nietwaar? We hebben dus een bezoekje gebracht aan de IJskoningin en ook al waren een aantal activiteiten niet geschikt om vanuit een rolstoel aan mee te doen, S vond het leuk en heeft vol trots haar ‘ijsbaby’ tot het hotel in haar hand gehouden. Deze ijsbaby bestond uit een kraaltje , ingevroren in een ijsblokje en bij terugkomst in het hotel werd het leven van het babytje nog even verlengd door het in het vriesvak te plaatsen. Er zit toch wel iets van waarheid in het spreekwoord “een kinderhand is gauw gevuld.” De kunst is alleen uit te vinden waar je het mee moet vullen.
We hadden vrijdag gevraagd wat er de volgende dag gegeten zou worden, maar daar hoefden we ons verder niet al te sappel over te maken, want we werden uitgenodigd voor een etentje in het Japanse restaurant. Hierbij werd het eten voor onze neus klaargemaakt en in meerdere gangen opgediend. Wij hadden dit nog nooit meegemaakt en behalve het feit dat het eten heel lekker was, was het ook een leuke belevenis op zich. De servetten die op het bord lagen te wachten bleken een soort van slabbers voor volwassenen te zijn, die door de gastheer omgeknoopt werden. Maar goed dat we daar op voorbereid waren, anders hadden we echt wel raar op staan kijken.
Al met al hebben we er wel een paar uur gezellig gezeten en gegeten. Best bewonderenswaardig hoe de kok in zijn eentje de maaltijden bereidde voor 40 mensen en niemand echt al te lang op zijn eten hoefde te wachten. Sterker nog, de rusttijden tussen de gangen door waren meer dan welkom en het feit dat we met stokje aten (al waren heb bij de meesten van ons ‘amateurstokjes’) zorgde sowieso al voor het gewenste tempo. Het was maar goed dat T* zo slim was om van te voren te reserveren, want ondanks de recessie waren alle plaatsen bezet.
Na afloop besloten de kinderen dat ze toch nog een kijkje in het zwembad wilden nemen. Gewapend met watjes voor in het oor, gingen ze met mama en papa richting zwembad, terwijl opa en oma door de vrieskou naar huis fietsten. Dat lijkt erger dan het was, want achteraf beseften we dat het op de heenweg veel kouder was.
Ik kwam vandaag thuis van Falun Dafa, toen mijn familie (inmiddels uitgecheckt) me gezellig op zat te wachten. Nou ja wachten…ieder op zijn manier bezig, alle computers in bedrijf en de kleine meid had boven het keyboard ontdekt, dus die was zich daar aan het uitleven. We hadden gisteren al bedacht dat het jammer was dat we er geen erg in hadden gehad dat S vakantie heeft, want dan had ze mooi een extra dagje bij opa en oma kunnen blijven en met ons mee naar Den Helder. Niet op gerekend, geen schone kleren meer bij en de hulp was al geregeld….je kent dat wel…
Niet alleen heeft ze voor elkaar gekregen dat ze mocht blijven (met een beetje hulp van oma), ze heeft me al beroofd van mijn schoonheidsslaapje, me behoorlijk bezig gehouden en zelfs aan het knutselen gezet. En nu slaapt ze de slaap der onschuldigen, zit ik hier even mijn weblog bij te werken en heeft zij inmiddels opa uit bed gewerkt (die ligt nu op het logeerbedje) en zo ongeveer het hele bed in beslag genomen….De ijsbaby heeft inmiddels een herkansing gekregen en werkt aan zijn reïncarnatie in het vriesvak. Een goede moeder laat het leven immers niet zonder slag of stoot door de vingers glippen nietwaar?
Ach, we hebben kerst gewoon maar even verlengd. We zijn ons inmiddels allemaal bewust van de kwetsbaarheid van het leven en dat we er van moeten genieten als de kans zich voor doet, dus we genieten met volle teugen terwijl we er naar toe werken om een gezellig einde aan het oude jaar te breien. Het is een heel hectisch jaar geweest, maar ondanks alle ellende een jaar dat ik niet had willen missen. Het maakt ons tot wat we zijn en ik ben daar best tevreden over.
