De broer van H* is hier vanochtend al met een busje afgezet. A* heeft de ziekte van Korsakov en sinds moeders is overleden is hij een terugkerende 'verplichting'. Verleden jaar hebben we onder de kerstverplichting van “wat doen we met A*” uit kunnen komen, en vierde hij met ons Oud & Nieuw. Ditmaal kon hij echter niet op zijn andere broer rekenen, aangezien die met een zwaar lekkende hartklep rustig aan moet doen en in en uit het ziekenhuis bivakkeert. Helaas (voor ons) niet iets dat je met echt plezier doet, maar je laat niemand met kerst nog niet in de steek, dus zeker geen familie. Zoals ik al aangaf: kerst gaat niet om cadeautjes, maar om familie, aangetrouwd of niet… Het grote voordeel tegenwoordig is daarbij dat sinds A* deel uitmaakt van een begeleid wonen project, hij keurig gehaald en gebracht wordt en niet (net als voorheen) ook hoeft te blijven slapen.
Niet dat de aanwezigheid van A* echt problematisch is hoor; hij zit en hij rookt en drinkt koffie, hij zit en hij rookt…gelukkig buiten (dat hebben we hem 5 jaar geleden gelukkig vrijwel moeiteloos bij kunnen brengen) en drinkt koffie….(doet me vaag aan iemand denken) en verder fantaseert hij er op los (confabuleren noemen ze dat), dus een zinnig gesprek is onmogelijk omdat hij overal met de grootst mogelijk onzinnige opmerkingen tussen komt. En wat het zo schrijnend en schijnbaar nutteloos maakt, is dat het er allemaal niet zo toe doet...hij is het vandaag waarschijnlijk al weer vergeten. Bij iedere verplaatsing van H* drentelt hij als een jonge pup achter hem aan, wat uiteraard na verloop van de tijd danig op de zenuwen kan gaan werken. In de loop van de middag zei H* heel trots (en lacherig) “ik heb hem nog niet geslagen”. Uiteraard is dit een soort van grapje tussen ons en is zo’n opmerking alleen maar een manier om de spanning te doorbreken en de situatie met wat humor dragelijker te maken…Tja wat zouden we zijn zonder ons (vreemde) gevoel voor humor?
Ik heb, voor ik naar beneden ging, eerst nog even boven mijn dingetjes geregeld. De laatste dagen ben ik wat ‘opruimerig’ en dat heeft niets te maken met het feit dat mijn dochter strakjes komt. Of misschien wel…maar dan alleen in die zin dat ik goed in mijn vel zit. Iedereen in de familie weet onderhand wel dat er aan mij geen goede huisvrouw verloren is gegaan...
Ik had de uitgestelde BR behandeling naar woensdag kunnen verplaatsen. Wel zo prettig want dit is één van de weinige therapieën die ik kan volhouden. Niet omdat dit de optimale therapie voor mij is, maar omdat ze in ieder geval (nog wel) vergoed wordt. Criterium: aangesloten bij een vakvereniging en uiteraard niet beoordeeld op werkzaamheid. en je kent het gezegde he? "If you can't beat them, join them". Meestal ben ik na een behandeling doodmoe (even tussen haakjes: het werkt ook!) en M* vroeg mij “komt dat vandaag wel uit”. Nee dus, maar ja, nood breekt wet hè? En het mooiste van alles is dat ik dit maal niet de verwachtte vermoeidheid voelde, maar dat ik me eigenlijk heel fit en opgeruimd voel. Ik deed lekker rustig aan, heb mijn epistel van de dag weer op de weblog gezet en heb een lekker ontspannen bad genomen. Nu kon ik er ook wel tegen aan.
We hebben de PC in de huiskamer staan en het tingeltje van outlook ging om de haverklap. Het blijkt dat de volkskrant het boek van Henk op nummer 5 van de top 10 heeft staan (voorgedragen door de fantastische dokter Moolenburgh) als onderwerp van een item dat het publiek wel verder uitgespit wilde hebben. Ik werd daar op geattendeerd, en kreeg een kopie van een mailtje dat iemand naar de Volkskrant heeft gestuurd, waarna ik besloot ook nog even een duit in het zakje te doen. Tijdens de koffie (eenmaal per jaar traditioneel met likeur en slagroom) pakte ik het gratis krantje op om meteen geconfronteerd te worden met een foto van het gemeenteteam; compleet met stralende gezichten, een kerstbal in de hand, en de pakkende titel “Eindhoven een stad om trots op te zijn”. Als klap op de vuurpijl stond in het begeleidende stukje waar we zo tros op moesten zijn: Eindhoven, de sociaalste stad van Nederland….ja, zo kan ie wel weer…strooi nog maar even wat zout in de wonde…
De krant is linea recta bij het grof vuil beland, maar niet voordat ik mijn weblog artikeltje van die dag naar de redactie heb gestuurd. Ik heb het meteen ook maar onder de titel “Even niet zo trots op Eindhoven” op mijn trots-op-eindhoven hyves geplaatst. Ik was vandaag toch op dreef en ze zeggen immers niet voor niets….maak van je hart geen moordkuil. Niet dat ik denk dat het iets verandert hoor, maar het geeft mij in ieder geval het idee dat ik niet helemaal machteloos ben tegen al dat gezever en gehuichel. Dat je als tweederangsburger behandelt wordt, wil nog niet zeggen dat je je ook zo moet voelen en gedragen…..toch?
Als afleiding stond de TV de hele dag aan en tussen de bedrijven door werd mijn aandacht ook nog door een vreselijke draak van een film vastgehouden. Normaal gesproken zou ik zoiets meteen weggezapt hebben, maar aangezien het prettig is af en toe je geest op ‘non-actief’ te zetten, staarde ik min of meer doelloos richting TV scherm. Tot het moment dat het tot mij doordrong wat een schitterende boodschap er verscholen ging achter de symboliek van dit sprookje. Maar daar staat een goed sprookje bekend om hè?
Een goed sprookje heeft als basis altijd een stukje (vakkundig verpakte) moraal. Ik viel er in tijdens een stukje waarbij iemand moest raden in welk glas het vergif zat. Het grappig hierbij vond ik de manier waarop de ‘boef’ met allerlei argumenten en tegenargumenten aan kwam zetten om in te vullen waarom het al dan niet in het glas voor hem zou zitten. In zijn haast ‘voor de ander te denken’ en te trachten ‘de ander te slim af te zijn’ vergat hij daarbij de mogelijkheid dat het gif in beide glazen zou zitten en zijn keuze voor de ander niets betekende aangezien die ander voor dat gif al een bepaalde immuniteit had opgebouwd. Tja, heel beeldend allemaal en je kunt je hierbij voorstellen dat het weinig zin heeft te trachten het lot te snel af te zijn, maar ook dat je dus wel kunt denken dat je weet hoe een ander in elkaar steekt, maar dat je (zoals Eckhart Tolle al aangaf) slechts een karikatuur van die ander kunt schetsen. Enne… volgens mij is het absoluut een onbegonnen zaak om immuniteit op te bouwen tegen stompzinnigheid! (schot voor open doel?).
Overigens had ditzelfde sprookje nog een tweede ‘boodschap’, namelijk de opmerking die één van de hoofdpersonen op een gegeven moment maakte: “het is de naam die angst inboezemt, niet de gebeurtenis op zich”. Ondanks het feit dat deze opmerking heel ergens anders op sloeg, moest ik meteen aan de ziekte ‘kanker’ denken. In dit geval is het ook de naam van de ziekte die de grootste angst inboezemt. Het komt zelfs menig maal voor dat iemand bij de diagnose, gekoppeld aan een negatieve prognose, er voor kiest de hand aan zichzelf te slaan. Uit pure angst voor het verloop van de ziekte. Tussen de eenzijdige voorlichting en onwetendheid door is immers wel tot de meeste mensen doorgedrongen dat bij de door richtlijnen bepaalde behandelingen het middel meestal erger is dan de kwaal. Laten we eerlijk zijn: verleden jaar vroeg ik me nog af of ik mijn laatste kerst zou ‘vieren’ en verwelkomde ik het feit dat wij deze dagen in soberheid door hebben kunnen brengen. Onze Ghost of Christmas past... Het afgelopen jaar heeft me geleerd dat de soep niet zo heet gegeten wordt als hij wordt opgediend, en inmiddels ben ik aanbeland bij 'the Ghost of tne Now' en blij de feestdagen tussen familie door te brengen. En dat is pure werkelijkheid….
Het fabeltje dat ons, na afloop van de film, middels hetzelfde medium (TV) voorgeschoteld werd, had een heel andere boodschap. In een sprookje wordt namelijk een stukje moraal verpakt; in een fabel wordt onder het mom van goede moraal iets heel anders naar buiten gebracht en is het vaak veel moeilijker om de ware boodschap achter de woorden te ontdekken. De woorden gaven aan dat het steeds moeilijker was voor de jongeren om maatschappelijke solidariteit op te brengen. Tja, niet zo verwonderlijk hè, als de oudere generatie doorgaat op de ingeslagen weg door wetjes op wetjes en strafmaatregel op strafmaatregel te stapelen, waardoor het leven en de planeet steeds verder onleefbaar wordt gemaakt. Daar komt nog bij dat wanneer je zelf bezig bent je hoofd boven water te houden er erg weinig energie over blijft voor compassie en mededogen. Je kunt het de jongere generatie dus niet echt niet kwalijk nemen; zij zijn namelijk letterlijk en figuurlijk het kind van de rekening… Maar niet getreurd: als (schrale) troost werd er aan toegevoegd dat beproevingen nou eenmaal bij het leven horen. En nog een vrolijke kerst allemaal…
Jammer genoeg stond het hoofd van H* zijn zoon niet echt naar een vrolijke kerst en zelfs niet naar kerstkonijn, aangezien hij inmiddels zelf ‘het haasje’ is en eveneens aan de griep ten prooi is gevallen. Hij ging dus snel na de maaltijd richting huis, gewapend met een lading Vitamine C tabletten, om te trachten in rap tempo ver genoeg te herstellen om alsnog zijn trip naar Hongarije te kunnen realiseren. Van hem stamt de traditie om ieder jaar konijn voor ons klaar te maken en ondanks het feit dat zijn hoofd er niet echt naar stond, werd aan deze traditie niet gesleuteld.
Afijn, eerste kerstdag en ‘the ghost of Christmas past’ zitten er weer op en het konijn zit er weer in….op naar 'the Ghost of the future'....
