Ik BEN Snip, snip, snip, snip, snip, snipverkouden! Ik denk dat ik mijn lichaam eindelijk toesta opruiming te houden. De laatste dagen ben ik als het ware ‘verdwaast’, zoals ik het maar noem. Vandaag omschreef ik het aan H* als “een hamster die in een rat rondgerend heeft, niet verder kwam en nu doodmoe aan de zijkant staat”. Uiteraard is dit niet helemaal waar, want ik wil niet zeggen dat ik “niet verder gekomen ben”, en dat alle energie verloren energie is geweest, maar ik heb nu wel even behoefte aan ‘pas op de plaats’.
Ineens lijkt heel die strijd die ik gevoerd heb tegen de diagnose kanker (en het slechte beeld dat daarvan afgeschilderd werd) zo vreselijk stom. Alle denkbeelden die er aan gekoppeld zijn, ontstaan uit visies van anderen die revolutionair lijken, maar eigenlijk gewoon een manifestatie van hetzelfde zijn; het zoeken van genezing buiten jezelf, terwijl de sleutel in jezelf ligt. Ik kwam al tot het besef dat ik niet langer meer mee wilde rennen in die schijnwereld die ons afgeschilderd werd, maar draaide door in een andere illusie. Ik heb ergens in mijn dagboek al eens geschreven “doe ik te weinig? Te veel?”. Nou, daar heb ik eindelijk het antwoord op; ik deed te veel. Niet dat het me schade berokkend heeft, maar het komt me nu allemaal zo onzinnig voor…
De kennismaking met GNM heeft me duidelijk gemaakt dat er een heel andere manier van denken moet komen. Ik ben dan ook bezig dit te laten bezinken. Uiteraard kwam deze informatie ‘als geroepen’, want gezien het feit dat mij al lang duidelijk is dat ik geen enkele financiële ondersteuning te verwachten heb, was ik al begonnen een aantal dingen af te stoten. Vanuit de visie dat “de kosmos mij datgene aanreikt dat ik nodig heb voor mijn genezing”, was ik al tot de conclusie gekomen dat deze zelfde kosmos mij misschien wel duidelijk maakte dat ik meer op het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam moet vertrouwen. Uiteindelijk heb ik reeds een jaar lang aan deze ondersteuning gewerkt, terwijl de LBA reeds na drie maanden aangaf dat mijn bloed schoon was en er geen sprake van ‘vrije radicalen’ en al wat er nog meer verantwoordelijk gehouden wordt voor het ontstaan van kanker.
En dan komen we op het volgende: “is kanker een schimmel?”. Ik durf daar nu gerust NEE op te zeggen. Volgens de informatie die ik met betrekking tot GNM heb gelezen is het wel zo dat er bij bepaalde kankersoorten, bepaalde schimmels ontdekt werden. Maar in plaats van deze als ‘vijand’ te zien (en dus iets dat bestreden dient te worden), ziet de GNM ze als biologische helpers in het opruimingsproces. En deze visie alleen al heeft bij mij aardig wat los gemaakt. Gaven de twee BICOM metingen al aan dat (het volgens promotors onschadelijke) MMS niet goed voor mij was; hier lag meteen een aardige verklaring: geen helpers, geen opruiming! A* vertelde mij laatst al dat er ontdekt was dat veel kankerpatiënten (net als ik) een vitamine B6 tekort hebben. Maar dat wil nog niet zeggen dat we de boel om moeten draaien en stellen dat kanker veroorzaakt wordt door een B6 tekort! En zo schijnt het dus ook met schimmels te zijn.
Afijn, ik heb besloten maar eens flink afstand van het proces kanker te nemen. Had ik eerder al een weekje ‘kankervrij’, en gemerkt hoe goed ik me daar bij voelde: momenteel heb ik (vooruitlopend op de uitslag van de hoorzitting) al afstand genomen van een aantal geldverslindende activiteiten en het idee van deze uitzichtloze situatie. Ik ben uit het rad geslingerd en nu lig ik zo’n beetje op apegapen. Dat wil zeggen dat er overdag niet zo veel uit mijn handen komt, en dat ik ’s nachts de slaap niet kan pakken. Net als de Alzheimer patiënt, waar ik pas een boek over gelezen heb. Want dat is het andere gedeelte dat mijn gemoederen de laatste dagen nog meer bezig houdt: onze slechte gezondheidszorg!
Ook uit het boek “ik heb Alzheimer” van Stella Braam blijkt (net als het boek van Hans Siepel, terwijl ze met een heel andere insteek geschreven zijn) hoe onzorgvuldig er met mensen omgesprongen wordt en hoe de gezondheidszorg steeds verder verstrikt raakt in de administratieve rompslomp. Regeltjes, regeltjes en nog eens regeltjes, die het leven onleefbaar maken en goede zorg steeds verder onbereikbaar. De regeltjes waardoor er meer tijd besteed wordt aan administratie dan aan werkelijke zorg en de regeltjes waardoor de broodnodige zorg zorgvuldig buiten bereik gehouden wordt. Als ik ergens ziek van word, is het wel de misselijkmakende schijnheiligheid waarmee we vals voorgelicht worden en er steeds meer geld uit onze zakken geklopt wordt om deze situatie in stand te houden. Laat ze maar rennen, dan hebben ze geen tijd om na te denken…
En dan te bedenken dat er al 25 jaar lang een oplossing voor kanker (en andere ernstige ziekten) is! Logisch, verklaarbaar en bereikbaar (ware het niet dat het lange tijd zorgvuldig buiten bereik van de onwetende burger gehouden werd - lang leve internet). Met een genezingspercentage van 90%. Wetenschappelijk bewezen!
En terwijl ik nu dus bewust de regie weer aan mijn lichaam overgegeven heb, heeft datzelfde lichaam besloten mij met een verstopte neus en zere keel uit mijn slaap te houden. Overigens moet ik hier bij wel even denken aan vroeger: wanneer ik moest werken of wanneer de kinderen mij nodig hadden, had ik gewoon nooit de tijd om ziek te zijn. Wanneer er dan een vrij weekend of vakantieweek was, wraakte dit zich, alsof mijn hersenen een seintje gaven van “nu is het goed’. Niet prettig, maar goed. Een soort van omgekeerde Kortjakje dus...
