Het uitstapje naar Den Helder heeft me echt goed gedaan en een hoop rust gegeven. Het was net alsof de kanker niet bestond en ik kijk er op terug als een ‘weekje kankervrij’. Volgens de laatste berichten (waar ik me momenteel dus op bezin) bestaat kanker ook niet: niet in de bedreigende vorm die ze ons willen doen geloven. Maar ja, dat is een heel ander onderwerp…
Ik heb een fijne tijd met mijn familie doorgebracht en lekker met (twee van de) kleinkinderen geknuffeld. Mijn oudste kleinkind voelt zich te groot om geknuffeld of gekust te worden en daar moeten we maar respect voor hebben hè? Aan de andere kant vind ik wel dat hij echt lief en geïnteresseerd in mijn welzijn is; zeker sinds hij weet heeft van mijn kanker. Over het algemeen moet ik trouwens zeggen dat er veel begrip is voor de manier waarop ik met mijn K* omga. In eerste instantie was het uiteraard wel een schok, maar nu er bijna een jaar om is en ik nog steeds fit en optimistisch door het leven ga, zijn er toch wel een aantal mensen in de omgeving die anders over mijn eigen-wijs-heid gaan denken.
Uiteraard was ik niet op stap gegaan zonder mijn sapmachine, maar was ik wel het opvangbakje vergeten, wat inhield dat ik die week geen sapjes heb kunnen draaien. Ook was het moeilijker om me aan mijn dieet te houden, althans met betrekking tot het koken. Wanneer we groenten met aardappels aten, kon ik mooi voor mezelf wat gierst koken, maar bij een eenpansgerecht zoals Roti of preischotel (altijd favoriet als oma er is) was dit wat moeilijker en heb ik er maar gewoon van genoten. Waar ik nog het meeste van genoten heb, was de opmerking van mijn dochter, tijdens het bereiden van de Roti: “het eten van je eigen moeder smaakt altijd lekkerder. Ook al doe ik er dezelfde ingrediënten in, het smaakt toch anders”. Kijk, (om maar bij de woorden van mijn dochter te blijven) “daar doe je het voor”.
Eigenlijk zijn het al met al een aantal rustige en ontspannen dagen geweest. Donderdag ben ik met ma naar de stad geweest. Lekker rustig met zijn tweetjes en ze was daarbij in goede doen. Het valt me op dat ik in een één op één situatie veel meer contact met haar heb. Oké, de gesprekken gaan sowieso moeizaam, maar de eventuele stiltes die er dan vallen zijn in ieder geval niet zo geladen. Het is wel frappant om te zien dat bij dementerende mensen het eerst de angst en/of zorg voor de toekomst weggenomen wordt. Ze kijken niet langer vooruit en zijn ook niet in staat de consequenties van hun handelen te overzien. Daarom worden ze m.i. ook alleen maar agressief en boos wanneer ze geconfronteerd worden met situaties die ze niet kunnen overzien. Dus zou het voor hen en de omgeving een stuk makkelijker zijn wanneer de beslissingen gewoon door de verzorgers genomen worden en t.z.t. meegedeeld. Althans, wanneer bij het nemen van de beslissingen het welzijn van de patiënt voor ogen staat. Maar het hele dementieproces schijnt een vreselijke grote les te zijn voor de mensen om hen heen. En ik moet zeggen dat ik, na het lezen van het boek van Hans Siepel, ook het moment vrees waarop mijn moeder niet meer thuis verzorgd kan worden. Ik blijf voorlopig dus lekker, samen met mijn moeder, in het NU…
Afijn, ik ben zelf ook steeds meer bezig met het leven in het NU, wat me ook steeds beter af gaat. Ik maak me niet zo druk meer om de toekomst, hoewel ik nog steeds alle consequenties kan overzien, maar dan van meerdere kanten....En aangezien vanuit het NU de toekomst geschapen wordt, vul ik mijn dagen met dingen die heilzaam zijn voor mij; en na het weekje Den Helder, was dat afgelopen week wat afstand nemen van de computer en wat meer concentreren op de dingen die zich op het moment aandienen. Ik begrijp echter dat ik af en toe wel wat moet laten horen, want bij al te lange stilte schijnen een aantal mensen te denken dat het niet goed met mij gaat. Lieve mensen: het tegendeel is waar - het gaat heel goed met mij!
Mijn schoondochter is tijdens mijn kankervrije week nog langs geweest om mijn dochters haar te verven en het mijne te knippen. Nu zit het tenminste weer normaal. Ik weet niet wat er vorige keer gebeurd is, maar nu bleek ook nog dat mijn haar aan de onderkant uitgedund was, waardoor het wel wat langer leek, maar ook er slierterig was. Dat is er nu dus ook af gehaald en het zit meteen een stuk beter, waardoor ik ook met meer plezier in de spiegel kijk, waarbij ik dagelijks constateer dat het ook weer hoog tijd is voor een kleurtje. Dit had M* overigens op haar recht-voor-zijn-raap manier ook al kenbaar gemaakt, en “wat is er mis met een beetje waterstofperoxide?”. Maar ja, hoewel het wel verleidelijk was, kies ik er toch voor slechts natuurlijke producten te gebruiken. Wat wel inhoudt dat ik daar dan een hele middag mee kwijt ben...
Wanneer ik wat later gegaan zou zijn, had ik het Sinterklaasfeest mee kunnen maken. "Waarom blijf je niet tot vrijdag klonk heel verleidelijk maar "gasten en vis..." Het leven bestaat nou eenmaal uit het maken van keuzes hè? Ik had na de hoorzitting zo’n behoefte alles los te laten, wilde uit eerste hand de resultaten zien van de dolfijnentherapie (en uiteraard het doorzettingsvermogen van mijn kleindochter) en last but not least: ik had mijn jongste zoon de laatste uitstapjes naar Den Helder steeds niet getroffen, aangezien hij juist die weken off-shore was. Kortom, op dat moment dacht ik “geen betere tijd dan NU”.
Mijn zoon zegt wel eens dat ik hem geleerd heb altijd de waarheid te zeggen. Daar is ergens iets mis gegaan, want hoewel je niet moet liegen, hoef je niet altijd te zeggen wat je denkt, zeker niet als jou denken niet opbeurend is voor die ander. Dat subtiele verschil schijnt echter niet overgekomen te zijn. Eén van de eerste dingen die me dan ook toegeworpen werden was dat “hij zich schaamde voor zijn moeder”. Dat ik me 200 kilometer verderop in mijn skipak vertoon is tot daar aan toe, maar dat ik dan ook nog het lef heb die foto op internet te zetten…Tja, het leven van de kinderen van een Zen-pinguin valt niet mee....
M* heeft er minder last van; die zei op een gegeven moment gewoon dat ik een ‘raar mens’ ben en ik voelde me daar helemaal niet beledigd door (het is vaak de manier waarop dingen gezegd worden) want ik ben het eigenlijk wel met haar eens. Ik ben raar. Altijd geweest, alleen heb ik me daar in het verleden zelf voor geschaamd. Nu ben ik er trots op. En mijn zoon volgens mij stiekem ook, want hij schijnt mijn foto op zijn desktop gezet te hebben, waarbij hij bij het aanzetten van zijn laptop steeds met zijn gekke moeder geconfronteerd wordt. En daarbij tegen zijn dochtertje zegt “Oma! Oma is gek hè?”, waarbij de kleine luid protesteert en zegt “Nee, oma H* is niet gek”. Kijk, en we weten allemaal wat ze zeggen over kleine kinderen. Ik mag dan raar zijn, en er liever als Zen-pinguin bij lopen dan kou lijden, maar ik ben niet gek…
Overigens ben ik zaterdag, toen ik ‘op gepast had’, schandelijk verwend. Tja, je kunt eigenlijk niet van oppassen spreken wanneer je tijd doorbrengt met iemand waar je zo veel van houdt, maar het gaf haar ouders in ieder geval het vertrouwen om op hun gemak de stad uit te gaan zonder zich zorgen te maken of Ssie wel goed verzorgd werd of dat ze in tijdnood zouden komen. Toen T* ging werken, en de kinderen klein waren werd er wel eens aan haar gevraagd “past S* dan op de kleine”. Toen merkte ze al (terecht) op dat “hij gewoon bij zijn kind was”. Vreemd hè? Dat we zo geïndoctrineerd zijn dat we spreken van ‘oppassen’ wanneer een vader de plaats van een moeder inneemt. Afijn, ik was aan het ‘oppassen’ en T* heeft lekker geshopt, waarbij ze in Den Bosch ook in mijn favoriete winkeltje terecht kwam. Ze heeft allemaal lekkere natuurlijke verzorgingsspullen meegenomen en kon niet wachten om mij die ook te geven, hoewel “het eigenlijk voor Kerst of Sinterklaas bedoeld was”, toen ze het kocht. Maar ja, met Sinterklaas was ik er al niet meer, en Kerst vieren we eigenlijk al jaren niet samen…
Maar hetgeen dat, buiten de badspulletjes waar ik nu al van kan genieten, mijn stemming helemaal opgekrikt heeft, is het feit dat daar dit jaar verandering in komt. 2e Kerstdag brengen we samen door en voor het eerst sinds jaren ben ik weer in een Kerststemming. Kerst gaat namelijk niet om cadeautjes, maar om familie. Bij mij althans. En vooruitlopend op de zaken heeft H* gisteren voor mij de kerstspulletjes van de zolder gehaald en heb ik gisteravond de kamer in kerstsfeer gebracht. Een goed besluit van de dag die ik in Utrecht had doorgebracht en waar ik veel positief ingestelde mensen ontmoet heb. Mijn NU kan niet meer stuk
