Hoewel ik al sinds dinsdag terug ben in Eindhoven, ben ik nog niet aan mijn web-log toegekomen. Misschien wel een goed teken:-) Terwijl iedereen het druk heeft met de Sinterklaasviering, heb ik een soort van time-out gevoel. Vanaf het moment dat ik terug ben, ben ik overdonderd door informatie, zodanig dat ik als het ware gewoon een stukje afstand moet nemen om alles op een rijtje te zetten. Na het weekje Den Helder volgen dus een aantal daagjes ‘retraitre’ in Eindhoven (het zien van de Findhorn DVD van Eckhart Tolle maakt hier deel van).

Ik had nog maar net mijn stukje weblog bijgewerkt over de gevolgen van bepaalde vaccinaties, toen ik in het plaatselijke krantje een artikel zag staan over een meisje dat, net als onze S, dolfijnen therapie op Curaçao gehad heeft. Wat heeft dat met vaccinatie temaken, zou je zeggen? Dat wordt het beste duidelijk door een stukje tekst te kopieren: “Het zal je maar gebeuren. Je haalt nietsvermoedend de gebruikelijke kinderinentingen en je wordt ongeneeslijk ziek. Geen simpel griepje, maar epilepsie. Voor de rest van je leven”. Ach ja, slechts enkele kinderen worden ziek van de prik en helaas was zij er één van. Maar het zal maar net jouw kind zijn die te kampen krijgt met 200 epileptische aanvallen per dag…

Ik heb gezien wat een positief effect de dolfijnentherapie op onze S gehad heeft, en gun L* en haar ouders een tweede kans, aangezien ze de eerste keer zo goed reageerde, dus ondersteun ik bij deze de inzamelingsactie door te verwijzen naar het krantenartikel en de vraag aan de lezers om mee te denken wat we voor deze kleine meid kunnen betekenen. Klik hier om het artikel te lezen en hier om naar haar weblog te gaan

Wat onze kleine meid betreft: ik had over de skype gezien hoe ze aarzelen haar eerste stapjes zette en ging met blij gemoed naar Den Helder. Maar ze had last van een oorontsteking, en om een demonstratie weg te geven moet ze toch minstens goed in haar vel zitten. ik stelde me voorlopig tevreden met het blije toetje toen ik de kamer binnen wandelde, een aangezien ik een klein weekje zou blijven had ik wel even geduld. Zaterdag’s ben ik even lekker met S de stad in geweest. We hadden een deal, omstebeurt een kledingwinkel en een speelgoedwinkel. S had twee euro van de tandenfee gekregen en uiteraard wilde ze die maar wat graag uit geven! Na, daar kom je niet ver mee, maar ja, ze had oma bij zich hè, en je kunt altijd doen alsof je gek bent. Uiteindelijk had ze iets van 5 euro gevonden en stelde ze dat ze dat wel zou kunnen kopen, als oma er 3 euro bij deed. Ja, rekenen kan ze wel. Ook op oma….

Naderhand zijn we bij mijn ouders langs geweest, waar mijn broer met zijn gezin te logeren was. De twee meiden hebben samen gezellig gespeeld, alleen is M* altijd zo verschrikkelijk hyper, dat zelfs S nog uren nadat ze thuis was liep te ‘stuiteren’. Dat lopen bij wijze van spreken dan, hoewel…

Omdat er op een gegeven moment gevraagd werd of ze al een stukje kan lopen, wilde ze wel een kleine demonstratie geven, waarbij ze zichzelf en de omgeving danig verraste. Het lopen ging veel beter dan tevoren en ze maakte trots een extra rondje. Toen we later weer bij S thuis waren wilde ze het ook aan haar vader laten zien, die op zolder zat (waar de lift niet komt) en in plaats van de trap op te kruipen (zoals ze wel vaker deed wanneer ze zich goed voelde) liep ze tussen de twee leuningen recht de trap op! Met vernieuwde energie zette ze zich aan het oefenen, waarbij de Wii fit een fantastisch hulpmiddel is. In eerste instantie deed ze zittend haar steps-oefeningen, maar op een gegeven moment kwam haar vader op het idee om de rollator er bij te pakken, die om het fitnessboard gezet werd. Vanaf dat moment doet ze haar oefeningen staande en het gaat steeds beter en tussendoor staat ze ook gewoon los. Ik ben wel zo trots op mijn meissie…

Trouwens, ook oma mocht op een gegeven moment wat oefeningen doen. Ik moest daarbij trouwens wel lachen om de woorden van mijn kleine meid, die zei “oma, kom jij ook maar wat steps doen, dan heb jij ook je therapie gehad”. Tja, haar therapie en die van mij liggen mijlenver uiteen, maar achteraf moet ik zeggen dat de lol die ik had en de lichaamsbeweging inderdaad goede therapie zijn. Ik werd er bij gezet als guest D en de hele familie had al ‘vette lol’ toen mijn gegevens ingevoerd werden en mijn ‘fysieke leeftijd’ door de computer bepaald zou worden. Ha, ik ben maar een fractie van mijn ideale gewicht en een ‘goede gezondheid’ (niet mijn woorden hoor). Mijn fysieke leeftijd bleek nog mee te vallen (58), dus ik kan nog een jaar of 5 vooruit…of moet ik achteruit zeggen. Overigens is er later nog een poppetje ‘omi’ gepimpt en ben ik inmiddels helemaal ‘om’. Het apparaat op mijn verlanglijstje en met mijn conditie valt het ook nogal mee want de verwachtte spierpijnen zijn mooi uitgebleven….