Woensdag-avond, nacht van 19 op 20 februari 2003

Ik ben thuis in de 2e Middellandstraat in Rotterdam ...
Ik heb de hele week hard gewerkt (casting, script, filmmontage etc.) aan een promotiefilm voor een klant. Morgen (:donderdag) heeft deze klant een product-presentatie en deze film gaat dienen ter introductie van zijn betoog...

Boven op zolder bij mij thuis heb ik een computerkamer/studio waar de werkzaamheden plaats vinden... De klant wil de puntjes op de 'i' en kijkt daarom deze avond nog even over mijn schouder mee, terwijl we de zaak nog eens doorlichten... Rond 23.30 uur is de zaak afgerond en gaan de lichten in de studio uit. De klant gaat naar huis en ik kijk beneden in de woonkamer nog wat televisie voor ik naar bed ga. Mijn vrouw is tot morgenavond niet thuis, ik pas op onze 3-jarige dochter. Zij ligt achter mij in haar kamer te slapen.

Ik voel me iets onrustig en besluit om nog even naar zolder de studio in te gaan om nog eens de promotiefilm te bekijken. Terwijl ik achter mijn computer zit kijk ik links van mij door de glazen balcondeur naar buiten en zie een heldere sterrenlucht. Op dat moment is het ±02.00uur.
Ik besluit een trui aan te trekken en op het balcon deze nachtelijke schoonheid van fonkelende sterren te gaan aanschouwen...

NOTE: zie plaatje situatie.jpg. Onderin de tekening is zichtbaar 'mijn huis' . En mijn zolder-balcon is hier ook getekend. Hiervandaan heb ik een vrij uitzicht over de daken van de huizen die grenzen aan het door huizen omsloten tuinencomplex waar mijn huis in het midden aan de kop van dit hof staat. Verder gekeken achter de laatste huizen aan het hof voor mij, zie ik in de verte recht voor me de Euromast, links het Dijkzigt-ziekenhuis en rechts een grote kerk.

Ik zet een plastic tuinstoel neer op het midden van het balcon, ga zitten en leg m'n voeten voor mij op de balconrailing. Het vriest behoorlijk. Ik zit met de stoel een beetje naar rechts gedraaid, zodat (zie situatie.jpg) wanneer ik dan links langs mijn voeten recht voor me kijk, mijn blik valt op de kerk die van achter de huizen aldaar, omhoog torent. Zo staar ik ongeveer 10 minuten deze richting uit, totdat ik precies in mijn rechte kijkrichting vanachter de huizen (±150 mtr verderop) maar nog voor de kerktoren een 'licht' zie opstijgen. Geschat 10 mtr boven de daken aldaar blijft het licht abrupt 'hangen'. (zie 'begin.jpg'; 'begin van verschijning'). Ik moet direct denken aan een afgeschoten lichtkogel; ik verwacht dat het licht rustig en wiegelend zal afdrijven en al dalend zal doven. Maar dit gebeurt niet.

Nadat het felle zonachtige puntlicht recht achter de huizen naar boven is gerezen en vervolgens stil en stijf op zijn plaats blijft staan, blijf ik rustig doch zeer geboeid in m'n stoel zitten en kijken. Zo zit ik ±15 minuten gebiologeerd maar onderhand een beetje ongemakkelijk, recht voor me uit te kijken naar een zeer maar dan ook een zeer monotoon niet veranderende intense witte lichtpunt... Het hangt daar werkelijk doodstil op z'n plaats zonder ook maar een enige beweging...
Op een gegeven moment hoor ik ergens rechts van mij ±60 mtr verderop uit de straat achter de huizen, een jongensstem opdoemen en roepen: "Moet je dat licht zien, wat is dat dan voor licht?" Na wat onduidelijk gemurmel hoor ik verder geen commentaar meer van deze zijde en neem gemakshalve aan dat deze jongens hun weg hebben vervolgd...

Het moment hierna besluit ik om uit m'n stoel op te staan en met mijn handen op de balcon-railing te kijken waar de lichtbron zich nou precies bevindt. Op het moment van gaan staan en dat ik zie dat ie inderdaad hangt daar waar ik 'm ingetekend heb op 'situatie.jpg' bij '01', begint de lichtbron 'vanuit stand' zich voort te bewegen. Ik neem waar dat ie niet omhoog of omlaag gaat maar duidelijk, met een gelijke tred, in een zeer constante bijna rechte- maar duidelijk beschreven curve, op zijn ingenomen hoogte in een absolute - gelijkmatige doch vrij rustige gang mijn richting opkomt ... (±25 a 30 km/uur) al is het dan nog steeds een beetje rechts uit mijn gezichtsveld.

Ik besluit om weer in mijn stoel te gaan zitten. En dan is er schrik. Op het zelfde moment wanneer ik weer in mijn stoel ga zitten houdt op zeer resolute wijze de lichtbron pas op de plaats zo'n 70 mtr rechts voor mij (zie 'situatie.jpg' '02'). Ik blijf zitten en beweeg me niet... Ik realiseer me nu dat er geen geluid bij is: alles is doodstil.
Ik denk dat ik zo wederom ±10 minuten stokstijf stil heb gezeten wanneer ik mij ineens bedenk dat ik sinds 2 dagen de gelukkige eigenaar ben van een digitale videocamera. Ik merk dan dat ik al echt een grens over moet om dan, met het lood in mijn schoenen, langzaam maar beducht op te rijzen uit m'n stoel. Zodra ik sta reageert de lichtbron door op een zelfde wijze als ervoor, zich te gaan voortbewegen.

Het is dan dat ik al staand en met zeer opengesperde ogen zie dat het niet alleen een witte lichtbal betreft waar ik naar kijk…
Tegelijkertijd dat ik zie dat die nu echt mijn richting komt aankoersen draai ik rechts omkeer en stuif door de balcondeur de studio door, de trap af naar beneden. Ik grijp in de woonkamer de videocamera uit de kast en terwijl ik als een wezenloos weer naar boven storm de zoldertrap op duw ik in paniek op allerlei knopjes om de camera op 'recordstand' te krijgen (ik weet helemaal nog niet hoe de camera werkt). Mijn hart bonst in mijn keel.

Met een sprong sta ik op het balcon en zie nu dat de lichtbal terwijl ik een moment naar beneden was, weer dichterbij is gekomen en wederom stilstaat; nu op zo'n 35 a 40 meter afstand schuin rechts van mij. Het bevindt zich dan op ongeveer 15 mtr naar boven, gemeten vanaf mijn balcon (ik woon op 2 en 3 hoog-) . Voordat ie eigenlijk direct weer begint te bewegen zodra ik op het balcon terug ben, zie ik dat in de lichtbron zich duidelijk meerdere kleinere lichtpunten bevinden. Het 'witte' van de lichtbal is duidelijk een soort 'wit, en soms hel-lichtblauwige-, vanuit zichzelf (op-)lichtende mistbron'. En in deze helle mistbron zijn dan al duidelijk kleur-veranderlijke 'pulserende' lichtpuntjes te zien.

Ik maak op dat moment nog geen onderscheid in kleur of duidelijke vormen, maar duidelijk is alwel dat het een 'ruimtelijk' object betreft dat zich omgeven met de lichtende ronde mistwolk voortbeweegt. Ik voel me op grootse wijze aangedaan en zeer zeker ook geintimideerd...Ik tril door mijn hele lijf maar ik merk ook dat alles in mijzelf op scherp staat...
Op dat zelfde moment komt het spektakel recht op mij aanzeilen... Ik ben verstijfd en blijf staan zoals ik sta; midden op het balcon..

De videocamera hou ik meer vast als een soort houvast stijf in mijn hand, dan dat ik ook maar een moment bedenk om 's weloverwogen door het vizier te gaan kijken; alles is zo verschrikkelijk heftig en alles gaat zo snel. Het eerste wat ik dan direct te zien krijg, blijkt bij nader orde het grootste gedeelte van de onderkant van het object te zijn: een perfecte rechthoek van ± 175cm / 100cm. (zie 'begin.jpg' no4 '1e view'). Op dat moment is ie halverwege z'n baan tussen de posities 03 en 04

NOTE: Het object is al zo dichtbij en in volle vaart, maar het gaat gepaard met een ijzige en absolute stilte; werkelijk alsof elk geluid is weggezogen ...
Ik zie nu duidelijk aan weerszijden vanaf de achterkant van de rechthoek 2 donkere rechte sleuven tot aan de helft van het oppervlak. Ik zie dat de witte , soms helblauwig wordende mistige lichtbron zich in het midden van de onderkant bevindt en dat voorop in het midden een oranje- soms meer roodgloeiende langzaam pulserende ronde lichtbron bevindt ter grootte van een tennisbal. Hiervan uit naar de zijkanten, in een flauwe curve aflopend, veranderende lichtpuntjes (soms helblauw dan weer bijna donker blauw-'neon'-achtig en met een soort groenigheid erbij innemend... Duidelijk zijn er aan weerszijden vanuit het midden (waar de rood-oranje lichtbron zich bevindt), in deze rij van meer 'inferieure' lichtjpuntjes duidelijk 2 iets groter lijkende witte lichtpunten continue zichtbaar.

Ook viel het me toen al direct op dat de beschreven lichtpunten niet werkelijk aan het oppervlak van de onderzijde van het object 'bevestigd' waren, maar er als 't ware met een kleine tussenruimte (±20 cm) 'onderhingen'. De lichtpuntjes aan de buitenzijden staken zelfs buiten het object. (dit bleef zo; ook toen ik het geheel naderhand helemaal heb kunnen aanschouwen).
Ik sta rechtop mijn balcon en het object komt in een soort slowmotion op me aanzeilen, het kantelt zich en laat even een zijkant zien.

Het valt me op dat de vorm zo mathematisch precies is maar toch weer zo eenvoudig... Ik schat met een redelijke preciesie de dikte aan de achterzijde in op 35 a 40 cm aflopend naar een scherpe hoek -zonder bolling- tot aan de voorzijde van het object. Aan de opgaande zijkant van het object valt me verder niets op; het is helemaal gesloten/dicht... Nu zie ik wel dat de lichtjes daadwerkelijk onder het object 'hangen', behalve dan dat de mistbron in een soort waaierende wolk het hele object continue weet te belichten, wel uit het object zelf komt; dit is in het hart zulk een hel licht dat verder geen details zijn te ontwaren over waaruit het dan precies komen mag...

Het object beweegt zich nu diagonaal bijna recht , op ± een hoogte van 20 mtr boven me en haalt, nog steeds in een soort slowmotion, de meest soepele virtuose bewegingen in vloeiende lijnen uit de kast; als een lichtgewicht vliegertje op de plaats strak aan het koord zonder ook maar een enkel geluid prijs te geven! Het beeld wat me goed is bijgebleven en wat werkelijk op m'n netvlies staat gebrand is 'no1' te zien op 'onderkant.jpg'. Het was duidelijk op dat moment dat het gevaarte zich in deze positie had gewend op ongeveer 20 mtr hoogte recht boven me; het bleef op deze wijze ineens superstil hangen voor een seconde of 2. Voor het eerst zie ik dan dat het object duidelijk op de voorkant van de rechthoek, met een flauwe hoekpunt in het midden, ook een 'neus' heeft, wat het geheel aan de onderkant een driehoeksvorm geeft.

En dan begint het object af te dalen.Van recht boven en recht op me af... Mijn hoofd ligt stijf in mijn nek... Dan ±6 mtr boven me stopt het object... Daar blijft het uiteindelijk een seconde zonder enige beweging in de beschreven positie hangen om vervolgens zich van me af te bewegen en in een flauwe schuine lijn in een bocht om het dak van het huis van de buren hierachter te verdwijnen richting straatzijde...

Tussen mijn balcon en dat van de buren staat een soort kunststof platen afscheiding. Ik gooi direct mijn rug tegen deze afscheiding en kijk nu tussen de 2 schuin aflopende daken (dat van mijn huis en dat v/d buren) richting voorzijde naar de overkant van de straat. Daar is ie weer... Nu zie ik 'm gedraaid en op de bovenkant. Zo blijft ie op ooghoogte en zonder enig lijkende moeite, een moment in deze stand (zie zijbovenonder.jpg, no3 'bovenzijde') doodstil hangen: precies in mijn beeld tussen de 2 daken... Ik zie direct dat die aan de bovenzijde egaal, een soort grijs en dicht van vorm is.

Duidelijk is zeker ook dat het object in 2 lagen/verdiepingen is opgebouwd. En ik meen ook dat er toch wel sprake was van een soort gefragmenteerde zeer gedetailleerde maar regelmatige grijze huid/textuur. Het leek niet direct op enig metaal, maar had misschien meer het uiterlijk van een harde/ fijngruizige/doffe potlood-grijzige keramiek/steensoort...
Dan schiet het object weg uit stand...en is het uit mijn gezichtsveld verdwenen.

Omdat ik het object op dat moment ±5 seconden nergens meer zie opduiken en de kamer van mijn dochter zich bevindt rechts aan de voorzijde v/h huis en ie toch misschien daar zou kunnen rondhangen, spring ik door de balcondeur naar binnen en stuif de trap af. Ik heb 2 honden die onderaan de zoldertrap op de overloop ongeduldig staan te piepen. Aan het eind v/d overloop trek ik de schuifdeur open grenzend aan de trap naar de voordeur beneden. Ik ren als een bezetene de trap af terwijl ik mijn honden meeroep; ze rennen al blaffend achter me aan ...

Ik gooi de voordeur open en ren de straat op. Midden op straat, op de trambaan, blijf ik staan en kijk omhoog. En daar is ie weer... Nu weer op een hoogte van ± 40 mtr hangt ie diagonaal recht boven de trambaan (05 'situatie.jpg') en dus ook recht in mijn zicht... Mijn ene hond rent direct weer terug de trap op naar boven, m'n andere hond, kan ik met moeite zover krijgen om buiten bij de deur te gaan zitten.

Het object zelf is niet zichtbaar, maar wel z'n witte lichtbron, zoals ik 'm als eerst mocht aanschouwen. Zo blijf ik ±10 sec stilstaan op de trambaan met de videocamera trouwens nog steeds klemvast in m'n hand...Daar had ik geen moment meer aan gedacht... Dan bedenk ik me dat de camera misschien wel helemaal geen juiste indruk zou maken op het object; ik besluit daarom de camera binnen onderaan de trap te gaan leggen en dus loop ik behoedzaam weer terug richting voordeur. Wat ik dan al verwachtte gebeurt ook: het object beweegt met me mee in een recht lijntje op z'n ingenomen hoogte naar links en houdt resoluut stil op het moment dat ik me laat zakken op het stoepje van de portiek. Ik kijk langs de muur van het huis schuin naar boven en zie 'm daar hangen(06 'situatie.jpg'). Daar staat ie weer denk ik dan... en wat nu? Waarom gaat ie niet 's weg... Wat moet ie eigelijk van me? Ik ben werkelijk lichamelijk en geestelijk helemaal verdoofd en uitgeput... Ik neem m'n hond op schoot en houd 'm klemvast tegen me aan. Dan schiet ook uiteindelijk hij naar boven.

Het object heeft zich op deze manier gepositioneerd, dat wanneer ik rechter op ga zitten en m'n hoofd enigszinds in de portiek achter me schuil houd, het object uit m'n gezichtsveld is verdwenen. Zodra ik net om het hoekje langs de muur naar boven tuur, zie ik 'm hangen; zowat evenwijdig aan de muur. Zittend betracht ik een soort nederigheid en doe een soort overgave/capitulatie in woord en gedachte...in de hoop dat de bezoeker spoedig zal verdwijnen... Met m'n hoofd tussen m'n knieen, starend naar de stoep, verzin ik van alles waardoor nu precies mij dit overkomt…

Ik denk ook nog dat het zo zou kunnen zijn dat heel Rotterdam of op dat moment iedereen op de wereld ongevraagd bezoek krijgt. Lichtelijk paranoide kijk ik naar 2 langsrazende taxis aan de andere zijde v/d straat... Zelfs de enige twee ( beschonken) personen die in die ±45 minuten dat ik daar zit, waggelend aan mijn zijde voorbij komen, zijn op dat moment voor mij verdacht.

Na zeker 20 minuten kijk ik weer omhoog en zie dat het object in al z'n schijn en in volle glorie nog steeds stond waar ie voor het laatst stil was gaan staan(06 'situatie.jpg'). De rillingen schieten door mijn lijf.
Ik ben zonder nog een blik naar boven te werpen stil de trap opgegaan... Boven op de gang zitten de honden wat timide rechtop in hun mand. Ik ben bij ze neer gaan zitten en heb ze allebei vastgehouden tot dat ze in slaap vielen...
Met m'n hoofd naar beneden, zodat me een verder mogelijke aanschouwing van het object, door een onverhoedse blik naar buiten door 1 van de ramen in het huis, bespaard blijft, loop ik snel door de woonkamer naar de kamer van mijn dochter. Ik leg me naast haar neer. Het zal ± 6.30 uur zijn wanneer ik totaal afgepijgerd in slaap val...'

7 maanden na dato kan ik er mee verder gaan; maar een hyper-realistische- en glasheldere herinnering aan deze vervreemde doch bijzondere ervaring draag ik voorgoed met mij mee.

Naam bij de redactie bekend